Sylvia's Tocht naar Leven

[sylvia]

Dag 21 van 2555; mijzelf verliezen door geld verlies

Mijn partner ligt nog steeds in de clinch met zijn ex-hospita, die op kinderlijke wijze uithaalt om een bedrag van €950 niet terug te hoeven betalen aan ons. Van €450 heeft zij de mening dat dit bedrag haar geheel toekomt en de resterende €500 daarvoor probeert zij nu rechtvaardigingen te zoeken, zodat zij op z'n minst een deel niet hoeft terug te betalen. Het is te kinderlijk en te bizar voor woorden hoe dit gaat en ik zou smakelijk om haar gelachen hebben ware het niet dat dit mijn €950 zijn die op het spel staan om geriskeerd te worden.

Dit hele voorval heeft mij vandaag, nu dit weer hoog opspeelde in een e-mail wisseling tussen mijn partner en de hospita, een benauwdheid opgeleverd die als een draaiende energie kolk in mijn solar plexus rond tornadode. Zo'n bijna misselijk gevoel geeft dat. Het is de confrontatie die ik schuw, confrontatie is iets engs of tenminste dat zegt een stem in mijn hoofd. Confrontaties heb ik nooit leuk gevonden. Nu is het niet eens een directe confrontatie tussen mij en de hospita, het is een confrontatie tussen de hospita en mijn geld, waarbij mijn geld vertegenwoordigd wordt door mijn partner. Dus hoeveel echte daadwerkelijke fysieke confrontatie hebben we het hier over?

De confrontatie vindt plaats in mijn mind, ik ken deze hospita niet en heb haar nooit ontmoet. Ik begeef mij hier op het vlak van illusie en tracht grip te krijgen op een situatie die mij veel geld kan kosten. Het zou genoeg moeten zijn om mijn partner te assisteren en ondersteunen en het daar te laten waar het conflict is, zonder mij te separeren van mij en mijn partner en mijzelf en mijn realiteit. Maar ik neem het persoonlijk en voel misselijkheid van de energie in mijn solar plexus, want ik ben mijn geld en mijn geld dat ben ik. Dus komt de hospita aan mijn geld dan komt ze aan mij en dat maakt dat wij tezamen in conflict zijn.

Mijn zwager stelde aan mijn partner voor om met een bos bloemen de hospita in te pakken en te slijmen tot hij erbij neerviel. Dat zou betekenen dat wij onacceptabel gedrag moeten goedkeuren en vervolgens belonen. Maar dat kan ik niet, ik zie niet dat slijmen tot een oplossing zal leiden en teruggave van ons geld betekent. Eindelijk hebben we een beetje geld na een zeer armoedig bestaan van 3 jaar en nu zal de eerste de beste hospita dat van ons afstelen, dat kan ik gewoonweg niet laten gebeuren. Er staan nog teveel kosten op stapel met de verhuizing naar Nederland, we hebben niet de luxe om te lachen om €950 euro meer of minder en we hebben niet de financiële luxe om juridische stappen te ondernemen.

Een situatie waarbij ik het liefst de handen in de lucht zo willen steken om mijn zelf verantwoordelijkheid de lucht in te gooien. Ik wil dit niet een zaak van mijn ego laten zijn, maar ik wil dit ook niet op mij laten zitten. Ik kan dit niet accepteren en toestaan, maar ik weet niet wat te doen om dit in goede banen te leiden anders dan niet meer te participeren in de energie en het uit mijn mind te halen van de confrontatie en het praktisch te maken met 2 voeten op de grond. Ik moet het geld loslaten en niet meer één met dit geld willen zijn, waardoor ik het verlies van het geld als een verlies van mijzelf ervaar. Ik kan mijzelf niet verliezen, het geld wat ik bezit wel. Maar ook geld zal uiteindelijk weer aanwassen hoe vervelend dat ook mag zijn. We kunnen haar melden bij een speciaal meldpunt, zodat anderen niet in haar web verstrengeld raken en daar is de kous mee af.

We hebben een kijkje mogen nemen in de echte wereld waar zwaar bezeten mensen rondlopen als zijnde normaal en deelnemen aan de maatschappij alsof alles okay is. Dit is niet okay en dit zend boodschappen uit naar de volgende generatie die we ons nog lang zullen heugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie van mijn partner met de hospita als een confrontatie te zien tussen mij en de hospita.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als gelijk aan mijn geld te zien en niet het geld als betaalmiddel te zien dat ik kan gebruiken om mij te bewegen in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat confrontatie eng is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie te zien als een manier om mijzelf te verliezen en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet kan verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetische beweging in mijn solar plexus te ervaren bij confrontatie en angst heb om te verliezen binnen die confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld mijn motivator te laten zijn om te bepalen wat ik accepteer en wat niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld verlies als nederlaag te ervaren en daardoor mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet de regie in deze situatie in handen heb vanuit het startpunt wat in het beste belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze confrontatie naar binnen toe te trekken en als een persoonlijke aanval te ervaren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om egoïstisch te zijn in een situatie waarin ik strijd tegen onacceptabel gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego te laten mee beslissen als één en gelijk aan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we elkaar naar het leven staan omwille van geld of geldverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar geld belangrijker is dan de waarde van leven als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar wij door geld met elkaar communiceren en elkaar wegen als zijnde vijand of vriend.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om dit conflict niet persoonlijk te nemen als zijnde gelijk aan mijn geld.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om te zorgen dat deze hospita niemand anders meer kan schaden door haar te melden.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om het verlies van geld niet als het verlies van mijzelf te zien en niet als een nederlaag van mijn ego.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om confrontatie met gezond verstand te benaderen in het hier en nu met wat fysiek aanwezig is.

[sylvia]

Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben leven

Terwijl mijn dochter veel thuis is en we inmiddels al heel wat ziekenhuizen in en uit zijn gegaan, bleef er een vraag rondzingen in mijn hoofd. Als Hypermobiliteit waarschijnlijk genetisch is en beide families waar mijn dochter genetisch uit bestaat ontkennen dat het iets uit hun familie is, waar komt het dan vandaan? Het was mij een raadsel en mijn familie grapte al dat zoiets toch echt niet van "onze" kant kon komen. Dit kwam op mij over als we moeten natuurlijk wel onze familienaam hoog houden en niet laten bezoedelen door genetische afwijkingen.

Dus er zat niets anders op dan eens diep in mijzelf te kijken en geen enkele vorm van ruis, storing op de lijn te laten geven. De ruis die in feite angst is om de schuld te krijgen voor het ellendige leven van een ander. Die ruis is groot en die haalt het positieve plaatje onderuit dat ik zorgvuldig heb opgebouwd in al die jaren leven. Vanaf het begin dat ik samen met mijn dochter heb onderzocht wat hypermobiliteit inhoudt heb ik het ervaren als het tegenovergestelde van wat/wie ik ben. Of liever gezegd van wat ik geloof wat/wie ik ben. Bij het woord extreem flexibel denk ik aan het tegenovergestelde van mijzelf als ik het eerst op het fysieke vlak beschouw. Ik voel mijzelf in mijn lijf als stram/stijf/stug en heb wel gehunkerd naar flexibiliteit. Ik realiseer mij nu dat ik gewoonweg mijn hele leven in een polariteit van stug - flexibel heb gezeten en mijn hele zijn hieromtrent heb gebouwd. Ik was stug, één met stugheid en kon niet zien hoe flexibel ik eigenlijk vaak was. Hoe stugger ik was hoe meer ik flexibel wilde zijn. En uiteindelijk werd ik stug, stug in al mijn cellen van mijn zijn, wat doorsijpelde in mijn persoonlijkheid die ik hiermee heb ontwikkeld. Ik ben vaak niet medewerkzaam geweest en heb vanuit stugheid/koppigheid mijn kont tegen de krib gegooid. Eigenlijk niet snappend waarom, meer als iets dat mij overkwam, iets dat er was en daarom moest dat wel "ik" zijn. Mijn sterrenbeeld is ram en staat voor koppigheid en ondanks dat het geen positief label is heb ik dat woord koppigheid altijd omarmd en ik verafgode het.

Ik heb over heel wat fysieke symptomen heengekeken van af mijn tiener jaren tot aan nu, ik nam het als gewoon en kon er altijd wel een passende reden voor vinden. Ik zeg op dit moment niet dat ik hypermobiel ben, maar dat er iets gaande is fysiek met mij dat veel linken hier naartoe heeft dat is mij inmiddels wel duidelijk.

Dat alles nu zo aan het intensiveren is, qua fysieke gesteldheid, zie ik als onderdeel van mijn proces om zo geconfronteerd te worden met deze persoonlijkheid en zodoende de gelegenheid aan mijzelf geef om daar korte metten mee te maken. Om te begrijpen dat ik niet stug of flexibel ben, ik ben gewoonweg. En soms betekent dat stug zijn uit angst om controle te verliezen en soms betekent dat flexibel zijn uit angst om beoordeeld/veroordeeld te worden en niet te durven staan voor wie ik ben. Toch ben ik zeer flexibel door mijn leven gelopen, dat constante verandering van mij vroeg door vele verhuizingen en constant mij nieuwe dingen eigen te maken en nieuwe relaties met nieuwe mensen aan te gaan. Ik heb de gereedschappen om door het leven te gaan, ik heb alleen teveel in mijn mind gewoond en zodoende mijzelf ervaren als het tegenovergestelde van wie ik ben door niet te zien in de realiteit wie ik daadwerkelijk was/ben en mij stug bleef vastklampen aan de koppige persoonlijkheid die haar hakken in het zand zet uit angst om alle controle te verliezen. Daarnaast is mijn dochter een spiegel voor mij om te zien hoe mijn fysieke gesteldheid nu echt in elkaar steekt. Mijn fysieke gesteldheid wat ik tot op heden had afgedaan met zo is het nu eenmaal en mij niet realiseerde dat zoiets misbruik van je eigen lijf is. Het steekt mij wel dat er zulke brute middelen nodig zijn om mij tot inzien te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vervelend te ervaren dat mijn familie niet de schuld wil krijgen van een genetische ziekte in mijn dochter en wellicht in mij, terwijl er geen sprake is van schuld, maar simpelweg werken met wat hier is en zo goed mogelijk zorgen voor mijn lijf nu ik snap hoe ik het heb doodgezwegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op mijn beurt mijzelf schuldig te voelen voor wat ik waarschijnlijk genetisch heb doorgegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om mij schuldig te voelen, het positieve beeld van mijzelf onderuit te laten halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij stram/stijf/stug in mijn lijf te voelen terwijl ik hunker naar flexibiliteit en mij niet realiseerde dat die flexibiliteit er was maar dat ik het ontkende.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een flexibel lijf en zo geen controle te hebben over mijn lijf en niet in te kunnen staan voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven te bouwen op mijn opinie dat ik stug/koppig ben en als zodanig moet functioneren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verworden tot stugheid en daardoor geen uitweg meer zag dan dit pad te volgen als mijn pad gelijk aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gelijk aan mijn denkbeeld van stugheid ben, dat er zomaar was in mijn mind zonder verklaarbare reden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stugheid/koppigheid te gebruiken om mijzelf te limiteren en als excuus te gebruiken voor wie ik nu eenmaal ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om koppigheid als een deugd te zien en mij af te zetten tegen en niet meegaan in als positieve karaktertrekjes te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als en in stugheid met elkaar omgaan uit angst voor elkaar en onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar regels en wetten stugheid in de samenleving brengen, doordat wij te stug zijn om geen regels nodig te hebben en niet verder willen kijken dan onze eigen belangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij stugheid en koppigheid zien als staan voor wie we zijn, terwijl we onszelf niet kennen en dus staan voor een illusie die alleen maar consequenties en daardoor limitaties met zich meebrengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar stugheid ons uit elkaar drijft in plaats van dichter bij elkaar brengt om samen te zoeken naar oplossingen in het voordeel van een ieder om zo een betere wereld achter te laten voor de generatie die nog komen moet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat stug is en tegenwerkt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat ik als vijand ervoer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat zich tegen mij keert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om niet te willen worden geconfronteerd met de tekortkomingen van mijn lijf en daarmee de tekortkomingen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lijf mijn reden van bestaan op aarde is en dat niet goed zorgen voor mijn lijf exit betekent voor mijn bestaan op aarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij ons lijf niet als tempel zien en ermee omgaan zoals wij met ons Zelf omgaan op een mishandelende wijze waar leven niet centraal staat en onderschikt is aan onze verlangens en wensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we met onze wereld net zo omgaan als met ons lijf en het misbruiken totdat het crashed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zo ver te laten komen dat mijn lijf mij met brute middelen moet wakker schudden om de status quo te die ik heb veroorzaakt te accepteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar brute tekenen van de tijd ons vertellen dat het niet goed gaat met planeet aarde en dat alleen groot geldverlies en het verlies van een fatsoenlijk bestaan ons wakker schud om het niet meer van onszelf te pikken.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn lijf niet meer als vanzelfsprekend te zien maar als een mechanisme dat aandacht en zorg nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om fysieke symptomen niet af te doen als normaal en niets om naar te kijken, uit angst voor wat het kan zijn en uit angst om naar binnen te moeten kijken, maar elk symptoom als een aanwijzing te nemen om zo het raadsel van mij op te lossen en te snappen wie ik ben door wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

[sylvia]

Dag 23 van 2555; persoonlijke hygiene als camouflage voor ons rottende zelf

Recentelijke haalde iemand uit naar de persoonlijke hygiene van mijn partner. Nu was dit een statement die niet echt serieus genomen moet worden, aangezien deze persoon behoorlijk kwaad was en alles een reden vond om met modder te gooien. Toch deed het mij even stilstaan bij dit gegeven dat men praat over slechte persoonlijke hygiene wanneer je geen zepen, shampoos, aftershaves, deodorants, cremes, geurtjes etc gebruikt. Het is klaarblijkelijk vies als je naar niets ruikt, niets anders dan mens. En als je daarnaast je kleren met zeer weinig en niet geurende zeep wast en geen geurtjes gebruikt, waarmee men doorgaans een zware wolk achter zich aan sleept, dan ruik je niet acceptabel en ben je dus niet acceptabel. Mijn partner is juist erg schoon op zijn lijf, maar doucht vanwege huid problemen niet iedere dag, wat niet wegneemt dat wanneer je zweterige lichaamsdelen hebt dat die niet even lokaal gespoeld kunnen worden.

Het verassende van geen zepen en geurtjes gebruiken is dat, wanneer je zweet en je getrimd okselhaar hebt, er nagenoeg geen vieze geurtjes ontstaan. De zepen, cremes en geurtjes zorgen voor het dichten van de poriën waardoor er onaangename rottingsgeurtjes ontstaan. Dus het aloude wegwerken van onaangename geurtjes met "acceptabele geurtjes" staat gelijk aan het camoufleren van het rottingsproces wat wat de basis van ons menszijn is. Wij laten liever niet zien wie wij eigenlijk zijn en hoe rot wij eigenlijk ruiken. We beseffen ons niet dat wanneer je in schone zelf oprechtheid je kunt laten zien en kunt staan voor wie je bent, er geen camouflage meer nodig is. Je bent mens en je ruikt naar mens. Wie dat niet aankan kan het menszijn niet aan. Wie dat niet aankan is rottend van binnen en kan de stank van zichzelf niet velen en is bang voor de rottende geur van anderen als zichzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op deze persoon die niet begrijpt wat persoonlijke hygiene daadwerkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verafgrijzen dat mijn partner naar het rottende niveau van deze persoon naar beneden getrokken wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze aanval op mijn partner persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om doordringende zeep geuren als onplezierig/vies te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen naïef te vinden die niet zoals mij inzien dat het gebruik van geurtjes niets met persoonlijke hygiene te maken heeft en niet gaat om het geven om je lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men niet wil ruiken naar mens, maar in plaats daarvan een neppe geur wil ruiken om niet te hoeven inzien dat wij als mensheid in een rottingsproces zitten, dat we kunnen stoppen maar niet willen stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men de rottende back chat van binnen niet wil stoppen/schonen met zelf vergeving en in plaats daarvan camouflage luchtjes gebruikt om het echte zijn toe te dekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar de hoeveelheid flesjes en potjes in de badkamer gelijk staat aan de mate van persoonlijke hygiene, waarbij het welzijn van het lijf als ondergeschikte is gemaakt aan het camoufleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij niets bij de naam willen noemen en graag overal omheen draaien om vervolgens de excuses en rechtvaardigingen als echt aan te nemen/te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zo'n afkeer hebben van ons echte rottende zelf dat we de wereld en anderen rot noemen terwijl we onze eigen stank niet meer ruiken door het te camoufleren met nepheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar echt staat voor nep en nep wordt aanbeden als ideaalbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het lijf niet in overweging/acht wordt genomen en als een derde rangs ding wordt behandeld, waar het schaden van een lijf als normaal wordt gezien en waar zodoende het nemen van het leven van een ander wordt geaccepteerd en toegestaan alsof we een nieuwe bladzijde omslaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar niet stinkende lichaamsgeur als afwijkend wordt gezien en als iets dat snel weggewerkt moet worden uit angst dat onze echte aard geroken wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij rot zijn en niet de wereld, maar waar wij de wereld beschuldigen van rotheid en het zich tegen ons keren, terwijl wij het leven in onze wereld creëren/scheppen door onze gedachten/back chats uit te leven/manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar alles omgekeerd is en ik mij duizelig laat maken, door de oneerlijkheid van anderen gelijk aan mij.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om zeep geuren niet meer als vies te ervaren, maar ze te zien voor wat ze zijn, het camoufleren van wie we eigenlijk zijn.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mensen bewust te maken hoe rot we zijn onder deze deken van geuren om al het slechte in ons te camoufleren met positieve geuren.

[sylvia]

Dag 24 van 2555; de berg als mijn God

Ik las een citaat van Katia Krafft en merkte dat er aardig wat reactie in mij los kwam. Het gaat om het volgende citaat: "It's very nice to feel. You're nothing. You're just nothing when you're near a volcano". In mijn perspectief gaat het hier om het ons nietig voelen door de kracht van de natuur en dat gevoel heb ik heel sterk gehad toen ik emigreerde naar Italië en tussen de ruige bergen in ging wonen. Welke weg ik ook rijd als ik uit ons dorp vertrek, het is altijd een weg als een soort van canyon, hoge bergen aan beide zijden van de weg. En elke keer als ik daar reed en omhoog kon kijken naar die immense bergen dan voelde ik mij nietig, als een soort van ontzag voor de natuur. Ook zag ik het als iets positiefs, dat ik instaat was het ontzag hebbende karakter van die bergen te ervaren en mijzelf als minder dan te beschouwen.

Inmiddels zie ik dat het geen nut/zin heeft om mijzelf als minder/nietig te voelen en de natuur/bergen boven mij te stellen, maar dat het een vorm van geen zelf verantwoordelijkheid nemen is. Het verlangen naar iets meer dan mijzelf, waarbij ik mij ondergeschikt maak aan de natuur/bergen, is onacceptabel gedrag. Dit resulteerde vervolgens dan in een soort van happy gevoel/roes waarin ik mij overtuigde van het fijn vinden van dit happy gevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoge ruige bergen als ideaalbeeld te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoge ruige bergen als meer dan mijzelf te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoge ruige bergen te gebruiken om mijzelf minder te kunnen maken dan de bergen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zoeken naar iets in de natuur dat meer dan mij is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ervaring van minder zijn als de bergen als positief te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het minder zijn dan de bergen te gebruiken om mijzelf af te leiden en mijn zelf verantwoordelijkheid in de handen van de bergen te leggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bergen te gebruiken om te aanbidden als in een religie om zo in een roes niet meer verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor mijn daden, omdat ik minder ben dan en zodoende niet aangerekend kan worden voor.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om happy gevoelens nodig te hebben om mij als nietig te bestempelen en zo geen rekenschap hoef af te leggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de natuur/bergen te misbruiken om mijn eigen verantwoordelijkheid niet te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots op mijzelf te zijn dat ik mijzelf kan wegcijferen voor de grootsheid van de natuur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van alles aangrijpen om ons minder te maken dan en zodoende geen verantwoordelijkheid te hoeven afleggen omdat wij zo nietig zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar zelf verantwoordelijkheid een vies woord is en wordt geschuwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld vol van ongelijkheid waar wij in een happy roes rond stampen op onze planeet en alleen maar happy willen zijn om de misbruikende aard van ons bestaan niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men nietigheid tot religie heeft gemaakt en waar men niet verder wil kijken dan de eigen gecreëerde bubbel waar happy gevoelens ons tot niks te reduceren en wij zo onze stem weggeven om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van elkaar accepteren en toestaan dat wij onze snor drukken voor nietigheid en happy gevoelens.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf gelijk te stellen aan de natuur/bergen en niet iets buiten mij te gebruiken om boven mijzelf te stellen, zodat ik geen zelf verantwoordelijkheid hoef te nemen.

[sylvia]

Dag 25 van 2555; vogels als muzak

Het was zo'n lentemorgen waar alles buiten naar groen rook, de vochtige aarde van de regen in de nacht en de broeierige warmte van de ochtendzon. Ik hing de was buiten aan de lijn, ik voelde mij prettig met het getwetter van de vogels in mijn oren. Het was zoals het zou moeten zijn. Speciaal de vogels maakten alles echt alsof een plaatje dat mij bekoorde tot leven kwam. Tot het moment dat die ene gedachte in mijn mind kwam. Vanuit het niets vroeg ik mij af wat die vogeltjes mij nu echt deden, wat betekenden ze voor mij? En tot mijn ontsteltenis was er eerst een blanco moment en toen een gedachte ontsprongen aan een gevoel. Ik heb niets met deze vogeltjes, deze vogeltjes kunnen mij helemaal niets schelen. Ik schrok van mijzelf en probeerde nog eens naar binnen te kijken in zelf oprechtheid en weer kwam hetzelfde antwoord. De vogeltjes hielpen mee als achtergrondmuziek om mijn gewenste plaatje te verwezenlijken. Ik schrok en gelijk zag ik mijn mind iets fascinerends doen, zoeken naar iets positiefs om deze negatieve ervaring toe te dekken en excuses te bedenken waarom die vogeltjes mij niets konden schelen. Het werkte niet, ik vond niets, omdat ik in dat moment het ook niet accepteerde noch toestond om het beeld van mijzelf naar positiviteit om te buigen en niet af te rekenen met het negatieve in mij. Dat er negativiteit in mij is, dat is inmiddels niet meer een schok, dat is zo, maar het beeld van mijzelf willen herstellen door te participeren in deze polariteit is niet waar ik naar streef. Ik streef ernaar om een beter mens te zijn los van polariteiten zoals positief - negatief, een betere versie van mijzelf en dat betekent het doorbijten door dit soort verassingen. Het is niet iets dat in de krant moet en het is ook niet iets dat onder het tapijt geschoven moet worden als, zo zijn wij nu eenmaal als mens. Het is een vorm van egoïsme, waarbij er wordt genomen en niet wordt in acht genomen of alle partijen er baat bij hebben dat ik de vogeltjes plaats in een positie waar zij onderdanig zijn aan mij en mijn verlangens moeten vervullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te gebruiken/misbruiken om mijn verlangens te stillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te nemen van mijn omgeving en niet te geven als het gaat om een verlangen te stillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het middelpunt in mijn eigen bubbel te zijn en mij zo boven anderen in anderen bubbels te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onverschillig ten opzichte van de zingende vogels te zijn, maar ze tegelijkertijd nodig te hebben om mijn verlangen te stillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een prettig gevoel als enig doel te hebben om zo vaak als mogelijk beloond te worden hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigen belang als enige belang te stellen boven alles.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving in mijn mind te beleven en de juistheid van deze beleving af te meten aan mijn verlangens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment van bevrediging van mijn verlangens, dat dit alleen mogelijk is door participatie in de mind en daardoor een actie van het ego is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als mind en hierdoor leven te veronachtzamen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beloond te willen worden door verlangens te honoreren en hierbij leven in de wind te slaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regels van de mind te volgen die niet de regels van leven die haakrecht op elkaar staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zoekende zijn naar beloning om zo het gevoel te hebben te bestaan, maar in de realiteit zijn wij afgesneden van deze realiteit door het ik-zijn voorop te stellen en niet te kunnen/willen zijn als de ander als onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar alles moet wijken voor eigen belang, maar wij noemen dat sociaal gedrag, om zo weg te komen met onaangepast gedrag dat slachtoffers achter zich laat zonder om te kijken.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen situaties te ensceneren in mijn mind om mijzelf te belonen met het mijzelf prettig voelen zonder te kijken wat de gevolgen zijn om alleen mijzelf voorop te stellen.

[sylvia]

Dag 26 van 2555; lichamelijke beperkingen als definitie voor wie ik ben

Ik was in de tuin bezig om te kijken of ik een stek van de rozemarijn en de salie kon nemen om vast in een pot te doen en zo mee te kunnen nemen met de verhuizing naar Nederland. Tegelijkertijd was ik met mijn dochter slakken aan het rapen en ik genoot van het buiten zijn in de zon. Later binnen zei mijn dochter dat ze mij eens had geobserveerd en zij kwam tot de conclusie dat ik extreem korte onderbenen heb. Op dat moment voelde ik een wee gevoel in mijn solar plexus. Ik was verast van deze reactie van mij, dit was zoveel jaren een moeilijk punt voor mij geweest, mijn lichaamsbouw. Ik had aangenomen dat ik daar min of meer wel overheen was, maar ja hoe raak je over iets heen als je het niet aanpakt? Dingen komen niet vanzelf en dingen gaan niet vanzelf weg.

Voornamelijk als tiener vond ik het erg moeilijk om met mijn afwijkende lichaamsbouw om te gaan. Ik werd er niet zozeer mee gepest, maar kleinerende opmerkingen deden mij ineen krimpen. Wat resulteerde in een verknipte relatie met mijn lijf. Ik vond mijn lijf niet okay en was er dan ook niet blij mee. Ik paste slecht in kinderkleertjes en mijn ouders moesten met mij naar een kleermaker. Later als tiener ben ik mijn eigen kleding gaan maken, omdat niks echt goed zat. Ik wilde het liefst niet met mijn lijf geconfronteerd worden, grote spiegels meed ik dan ook en foto's van mijzelf vond ik niet echt plezierig. Ik was dan ook zeer verast toen mannen mij wel zagen zitten, ik zag dat als er is een addertje onder het gras, maar waar.

Aangezien dit een nogal veelomvattend punt is omtrent mijn lichaamsbouw en ik hier nog vele malen via andere invalshoeken op terug zal komen, doe ik in deze blog zelf vergeving op hetgeen dat nu in het moment opkomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat een menselijk lijf aan bepaalde verhoudingen moet voldoen om een volwaardig lijf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onvolwaardig te voelen omdat mijn lijf niet voldoet aan de algemeen geldende regels voor lichaamsverhoudingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat het mij onvolwaardig voelen mij heeft doen separeren van mijn eigen lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf anders te voelen als de tegenpool van speciaal en daardoor te participeren in de polariteit speciaal - onvolwaardig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf te verafschuwen omdat het niet voldoet aan de algemene normen voor lichaamsbouw/lichaamsverhoudingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te voelen van het lijf waar ik in zit en daardoor mij zo af te scheiden van wat werkelijk hier is, dat ik mijn lijf vergeet te gebruiken in zijn meest optimale vorm die mij wordt aangeboden, en in plaats daarvan mij als minder te voelen en mij vast te zetten in mijn beperkingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gebrek aan speciaal zijn omtrent mijn lichaamsbouw om te bouwen naar speciaalheid in de zin van aandacht te vragen voor mijn afwijking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om grapjes te maken over mijn lichaamsbouw zodat ik een ander te snel af ben om voor mij kwetsende opmerkingen te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn van mijn dochters opmerking omdat ik opmerkingen over mijn lichaamsbouw altijd heb ervaren als aanvallen op mij als Zelf en ik mij in het moment in de rug gestoken voelde door mijn eigen kind door de opmerking die ze maakte over mijn onderbenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aangevallen te voelen als mensen opmerkingen maken over mijn afwijkende lichaamsbouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik het aangevallen voelen moet compenseren om zo dit nare gevoel kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opmerking "wat loop je grappig met je korte beentjes" die ik na vele jaren nog altijd met mij meedraag vast te houden en als een persoonlijke aanval te zien van een leeftijdgenoot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opmerking van een leeftijdgenoot een groot deel van mijn leven te laten bepalen als het gaat om acceptatie van mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opmerking van een leeftijdgenoot persoonlijk te nemen en niet te zien dat dit een reactie van een ander was op mijn voorkomen en dus iets is wat bij die persoon hoort en niet bij mij, waardoor ik het mij niet persoonlijk kan maken, het zijn geuite gedachten van anderen waar ik geen directe verantwoordelijkheid voor kan nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar Wie ik ben, maar alleen te kijken naar hoe ik eruit zie en het afwijkende zie als het niet passen in de maatschappij en mij daardoor er buiten heb geplaatst, voordat de maatschappij mij zou uitkotsen als rariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er een groot punt van te maken dat mijn ledematen verhoudingsgewijs korter zijn dan mijn torso.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren dat wanneer mijn ledematen zouden corresponderen met mijn torso ik zo'n 1,80 lang zou zijn en geen 1,63.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lang zijn te prefereren boven kort zijn en mij niet te realiseren dat het een polariteit is waarin ik participeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in grote spiegels te willen kijken om zo geconfronteerd te worden met datgene wat ik verafschuw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen qua lichaamsbouw en mij minder te voelen dan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als slachtoffer van de mode industrie te voelen, omdat er geen rekening met mijn maten gehouden wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als middel te gebruiken om mijzelf minder te voelen dan anderen en daarmee mijzelf en de ander te misbruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf kleding te gaan maken om te laten zien dat ik wel rekening met mijn lijf kan houden door die kledingstukken te maken die mijn lichaam flatteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moe te worden van het altijd moeten naaien van kleding en nooit eens gemakkelijk een kledingstuk te kunnen kopen wat goed zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om kleding zelf te maken omdat ik niet wil rondlopen als een rariteit met slecht passende kleding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn afwijkende lichaamsbouw de schuld te geven aan mijn Italiaanse genen, die duidelijk door mijn familie hebben gewoed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schuldbok te moeten hebben om het nare gevoel kwijt te raken van afwijkend te zijn van de geldende norm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden om afwijkend te zijn, maar door in deze polariteit te participeren heb ik mijn leven lang gezocht om afwijkend te kunnen zijn in alle facetten van mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op alle punt waar ik mijzelf als afwijkend kon neerzetten en dacht te tonen Wie ik nu eigenlijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik snapte wie ik was door te reageren op polariteit wat niets te maken heeft met wie ik werkelijk ben vrij van angst/emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we allemaal moeten lijken op plaatjes in de mode bladen om succesvol in het leven te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij er alles aandoen om op de plaatjes in de mode bladen te lijken ook als dat betekent dat we ons lijf moeten misbruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we angst hebben om qua looks buiten de boot te vallen en zo minder succesvol te zijn en minder geld te kunnen verdienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we dat wat/wie we zijn zou snel mogelijk willen verbergen met het nastreven van/worden als geaccepteerde plaatjes om zo massaal te kunnen ontkennen wie we eigenlijk zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen omtrent mijn lichaamsbouw niet meer als persoonlijk te nemen en daardoor niet meer als leidraad voor het leven van mijn leven te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te vergelijken met anderen als het gaat om lichaamsbouw, maar in plaats daarvan mijzelf te leren kennen en mijzelf te zien voor wie ik ben en niet mijn "beperkingen" te gebruiken om te definiëren wie ik ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen bewust te maken dat lichaamsbouw niet is Wie ze zijn, maar de daden die zij in zelf oprechtheid doen in het belang van een ieder is Wie zij zijn.

[sylvia]

Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst

Zo'n 2 jaar geleden besloten mijn partner en ik om het contact met zijn ouders een tijdje in de koelkast te zetten. We waren moe na zo'n dikke 4 jaar vechten en ladingen shit over ons heen te krijgen, omdat wij ons leven niet zo leidde als het ideaalbeeld in het hoofd van mijn schoonouders.Verantwoording moeten afleggen over zaken aan een ander waar deze ander niet in het plaatje voorkomt, en dus zaken zijn die alleen zelf verantwoordelijkheid vereisten van onze kant. Na veel geschrijf over en weer, moesten wij concluderen dat onze boodschap niet aankwam en er ook niet toe deed voor de andere partij, de verhoudingen zaten muurvast en gezond verstand deed niet langer de truc. De enige manier die wij zagen was de zaak laten bekoelen.

Vandaag heeft mijn partner met zijn ouders afgesproken op verzoek van zijn ouders. Hij vond geen reden om nee te zeggen tegen dit verzoek en voelde zich klaar om te zien of een "normale" omgang weer mogelijk was, één van wederzijds respect als gelijken. Ze troffen elkaar bij een nicht op neutraal terrein. Als ik in de schoenen had gestaan van mijn partner dan was ik nog niet klaar geweest om mijn schoonouders te ontmoeten. De hele korte contacten die mijn partner over de laatste 2 jaar heeft gehad, hoe mijn kinderen werden benaderd, lieten mij absoluut geen verandering in gedrag zien en dat was nu juist het punt waar het allemaal op stuk liep. Het "ik ben ouder en ik weet het beter dus ik verdien respect" als éénrichtingsverkeer communicatie en het opeisen van bepaalde rechten die voortvloeiden uit hun hoofden, zorgden ervoor dat ik mij bij het minste of geringste op de kast liet jagen en hen als zeer bedreigend ervoer.

Het openen van contact vandaag via mijn partner voelde alsof ik het contact moest openen terwijl ik er niet klaar voor ben, ik zie niets in het samenzijn om de ander te sussen en in zekere zin de zin te geven. Ik wil samenzijn als wij dat allemaal zo beslissen in het moment, anders is er niets veranderd en accepteer en sta ik toe dat de relatie wordt opgepakt waar die was gestopt en dat wilde ik nu juist keren. Hoe vaak zijn we niet samen met mensen dat wanneer we zelf oprecht naar binnen zouden kijken, moeten concluderen dat er veel redenen zijn waarom we samen zijn gekomen, maar waarvan er geen één gedaan is in zelf oprechtheid en er geen één in het voordeel van een ieder is?

De stap naar hernieuwd contact is makkelijker voor mijn partner te nemen, door het feit dat hij wordt gezien als de verloren zoon die weer thuis komt en ik door de jaren heen heb mogen ervaren dat ik niets meer ben dan diegene die alles bekokstoofd dat slecht is en buiten het denkkader van mijn schoonouders zich bevindt. Dus ik heb niet het stempel "verloren" en zal ook niet als zodanig worden binnengehaald, waar ik in zekere zin okay mee ben want ik weet tenminste waar ik aan toe ben. Dus ja wil ik opnieuw contact met mensen die het niet meer over mij hebben als deel van het gezin waar ik deel vanuit maak en mij als minder beschouwen dan en waar ik niet in gelijkheid kan zijn. Ik heb hier al heel wat over geschreven over de laatste jaren heen om de mechanismen te snappen en nee ik wil geen contact waar ik mij gedwongen zie om in de oude patronen en de polariteit van minder - meer te participeren, waar ik juist uitgestapt was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus waar te nemen nu mijn partner met zijn ouders een dagje optrekt, alsof ik wordt gedwongen in een situatie waar ik niet in wil zijn en mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders niet het contact hoeft te zijn wat ik met zijn ouders heb of zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om terug te worden gezogen in een situatie die niet goed voor mij was, doordat mijn partner weer fysiek contact met zijn ouders opneemt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders nooit het contact van mij met zijn ouders kan zijn, omdat wij niet in dezelfde familie dynamiek zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat er zaken gaan veranderen of gebeuren buiten mijn wil om en mij niet te realiseren dat ik altijd mijn zelf verantwoordelijkheid neem ook al is het in zwijgend toestemmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken als ik mijn schoonouders weer toelaat in mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat het altijd mijn acceptatie en toestaan is waneer ik de regie over mijn leven uit handen geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonouders een worst met geld zullen voorhouden om hun zoon te manipuleren en terug te zetten in het hokje waar zij hem wensen alsof er niets is gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik deel kon uitmaken van een andere familie door te trouwen met iemand uit een andere familie en mij niet te realiseren dat families werken als landen en de aanhang altijd als de vijand wordt beschouwd in slechtere tijden en dat familie eerst komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij buitengesloten te voelen door het zwarte schaap te moeten zijn en het "familie eerst" principe aan den lijve te moeten ondervinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om van alles de schuld te krijgen wat realistisch gezien niet mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om als "niet aardig" te worden bestempeld wanneer ik geen zin heb in een heftige relatie doorspekt van oneerlijkheden, manipulatie en polarisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al moe te worden bij het idee dat deze relatie weer wordt opgepakt in al zijn heftigheid en energie dynamieken en ik dat gewoon niet meer wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met rust gelaten te willen worden en mij niet te realiseren dat ik in deze wens niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem en dus duidelijke afspraken moet maken over hoe ik een verdere vorm van relatie praktisch zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wens te koesteren om niet meer met deze mensen geconfronteerd te worden omdat zij mijn leven keer op keer in de war gooien vanuit een startpunt van manipulatie en dus de zin willen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik klaar ben met deze relatie en alleen maar bang ben om in heftige emoties en gevoelens verzeild te raken die mijn kostbare tijd verslinden en tot niets leiden dan meer separatie tussen mij en andere levende wezens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat wij niet op gelijke voet en in rust met elkaar kunnen zijn en de enige vorm van zijn, oorlog is en het afwegen welke winst we uit deze relatie kunnen halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oorlog meer te willen maar vrede, zonder mij te realiseren dat het verlangen naar vrede de polariteit van oorlog in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie een equivalent voor natie is en daardoor een vrijbrief voor oorlog voeren is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie heilig is en als goed gezien wordt terwijl de daden die voortkomen uit het familie zijn van een duivelse aard zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar uit naam van "familie eerst" de mest gruwelijke zaken getolereerd worden en geaccepteerd als de heersende norm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen zeggen om elkaar te geven maar waar onze daden aanstichters zijn om elkaar een kopje kleiner te maken om zo onze wensen en verlangens te kunnen honoreren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie denkt recht te hebben op elkaars leven en wij als familie er alles aan doen om elkaar te limiteren om zo onze eigen vrijheid te kunnen bemachtigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dan de relatie met mijn schoonouders weer op te pakken wanneer ik er in zelf oprechtheid aan toe ben en alleen wanneer een ieder voordeel heeft bij het hebben van deze relatie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen oorlog nog vrede te toleren in mijn leven.

[sylvia]

Dag 28 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk

Een uitspraak die ik op internet las luidde als volgt: "when some things go wrong, take a moment to be thankful for the many more things that are still goin' right..." Op het eerste gezicht lijkt dit een uitspraak waar niet zoveel mis mee is. Een hart onder de riem uitspraak zou je kunnen zeggen, maar als je even gas terug neemt en je niet laat consumeren door het positieve, dan zie je dat er niets wordt gezegd. Het is een soort van neutralisatie van woorden omwille van positiviteit. Het blijven hangen in een schuldgevoel en er niet uitkomen tenzij we het vergoedelijken met veel positiviteit om het schuldgevoel te doen vervagen en een goed gevoel achter te laten. Maar als we ons terecht schuldig voelen en weten dat we ergens schuldig aan zijn, gaat dat feit dan weg door te denken aan alle goede dingen die je gedaan hebt? Is het niet zo dat we verantwoordelijkheid hebben voor alles dat we doen en zeggen? Het zou wel erg gemakkelijk zijn als we de slechte dingen kunnen afdoen met al het goede dat we ooit ook gedaan hebben en daardoor als een kampioen door het leven te gaan voor de weinige echt positieve dingen die we in een mensenleven teweeg brengen.

Wanneer we goede dingen willen doen, geprezen willen worden voor al het goede dat we doet en we gezien willen worden als een goed persoon, dan impliceert dat, het accepteren en toestaan van al het negatieve in ons leven dat wij hebben veroorzaakt. Het één komt niet zonder het ander en het zit zo diep geworteld in ons allen. Bijna elke zucht die we doen staat in het kader van positief uit de bus komen, we zijn drukker met het wegstoppen van onze negatieve kant dan daadwerkelijk een ander levend wezen in overweging nemen en daadwerkelijk te zijn, samen te zijn. Dat kunnen wij niet zonder aan ons positieve imago te werken, want anders voelen we ons ongemakkelijk en niet onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd een plaatje paraat te hebben in mijn mind van hoe ik er in die situatie het er het meest positief vanaf kan brengen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik die plaatjes nodig heb om mijn verrotte negatieve binnenkant te parfumeren met positiviteit om mijzelf te kunnen velen en met mijzelf door het leven te kunnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat positieve acties tellen en dat negatieve acties overgedaan kunnen worden om vervolgens omgezet te kunnen worden naar positieve acties door middel van excuus, zodat die aan de positieve teller toegevoegd kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoelens over negatieve acties in te pakken/spinnen in positiviteit, zodat het als een cocon wordt die ergens achteraf in de mind kan worden weggezet om in de vergetelheid te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik niet denk aan het negatieve in mij het er ook niet langer is wanneer ik het toedek met de mantel van vergetelheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als verschrikkelijk te ervaren wanneer ik wordt geconfronteerd met het negatieve in mij en mij zodoende te willen separeren van dit negatieve door te zeggen dat ben ik niet, want dat voldoet niet aan het plaatje dat ik van mijzelf gecreëerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een volwaardig leven kan leidden in separatie met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat zaken altijd wel goed komen, omdat ik standvastig wil geloven in het positieve en niet wil worden geconfronteerd met het negatieve.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn als het negatieve zich aandient en het te ervaren als een aanval van buitenaf in plaats van te zien dat het alleen maar het optillen van het deksel van de beerput is die ik zorgvuldig probeer dicht te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om het negatieve in mij aan te pakken, terwijl ik de ervaring heb dat het aanpakken hiervan niet een zaak van angst is en alleen maar meer duidelijkheid verschaft over wie ik daadwerkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van positief - negatief en daarmee het positieve en het negatieve in stand houd wat mij in een status quo brengt die geen verandering teweeg kan brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schrik te ervaren wanneer in de medische wereld over positieve uitslag wordt gesproken en daar meestal mee bedoeld wordt dat je een bepaalde aandoening hebt, wat ik ervaar als negatief en daardoor in de war raak en voor mijn gevoel het positieve niet meer als winnaar naar boven kan laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als verliezer te voelen wanneer ik het positieve niet de winnaar kan laten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar positief en negatief de grondbeginselen van onze planeet zijn en wij dat niet als een feit kunnen aannemen maar het positieve en het negatieve willen uitspelen tegen elkaar als een soort van oorlog die in ons is en door onze poriën naar buiten sijpelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons echte zelf met alles erop en eraan niet meer aankunnen en alleen door het in een positief daglicht te stellen ons aangepaste zelf onder ogen kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we bevestiging van elkaar willen over de mate van onze positiviteit en alleen dan met diegenen om te gaan die ons het meest bevestigen in ons positief zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positiviteit jegens anderen gebruiken om de negativiteit die we echt voelen jegens die ander te bedekken en de lach naar de ander als echt te beschouwen terwijl wij achter de rug van deze persoon om over hem/haar roddelen en dat als normaal geaccepteerd gedrag beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positieve maskers nodig hebben om met elkaar om te gaan en samen te zijn in onechtheid/oneerlijkheid en dat als echt puur leven te ervaren dat geen consequenties met zich meedraagt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te participeren in de polariteit van positief - negatief.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te schrikken van mijn eigen negativiteit maar het te gebruiken om een betere versie van mijzelf te maken en zo instaat te zijn om te handelen in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te leven naar aanleiding van mijn eigen gecreëerde positieve plaatjes in mijn mind over mijzelf, maar mijzelf te nemen zoals ik ben in het moment in elke adem en mijzelf te corrigeren daar waar het nodig is en daar waar ik niet handel vanuit het voordeel voor een ieder.

[sylvia]

Dag 29 van 2555; kom niet aan mijn realiteit!


De verhuisdozen waren aangekomen en ik was samen met de kinderen dan eindelijk begonnen met inpakken. Het was een erge krappe planning, want in 2 weken moest ik het hele huis inpakken en klaar hebben voor een verhuizing van Italië naar Nederland die we zelf doen. Ik had alles gepland en het leek erop dat het zou moeten gaan lukken, totdat mijn partner meldde dat de sleuteloverdracht van het nieuwe huis niet eind mei maar 15 juni gaat plaatsvinden. Ik viel stil, ik merkte dat ik het moeilijk had met deze mededeling. Dat wat ik zorgvuldig had gepland en uitgezet in gezond verstand kon ik nu uitspreiden over 5 weken, geen gestress en zoals mijn zoon zei: "mooi toch!", maar ik vond het niet mooi. Het was alsof iemand mijn werkelijkheid expres in duigen gooide. Ik had de stap gezet om terug te gaan en nu wilde ik ook terug en dat wilde ik mij niet laten afpakken. Dus ik reageerde vel en had onbegrip voor het feit dat de makelaar mijn partner had verzekerd dat wij zeker eind mei in het huis konden. Ik was boos waarom mensen geen gezond verstand gebruiken en dingen zeggen die eigenlijk niet gezegd kunnen worden.

Maar zoals altijd helpt het om even gas terug te nemen en naar binnen te kijken om te zien wat er nu eigenlijk aan de hand was en tot de conclusie te komen dat 3 weken extra een geschenk voor mijn fysieke lijf is en dat 3 weken op een leven, het leven niet kunnen breken of maken. En ja hoe eerder wij in Nederland zijn des te eerder kunnen we naar scholen kijken, ons inschrijven en verzekeren en een medisch traject met onze dochter verder doorzetten, maar er wordt niemand daadwerkelijk benadeeld als de verhuizing 3 weken later plaatsvindt. Sterker nog alle partijen hebben er baat bij, dus zou je het een actie kunnen noemen in het voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als dingen niet zo gaan als ik ze gepland heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn regie over mijn leven kwijt ben wanneer dingen niet gebeuren zoals ik ze gepland heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben in het moment van aangekondigde verandering en dat voor een moment als levensbedreigend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen voor het in duigen gooien van mijn plannen/planning en het als "met opzet" te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn planning/ plannen als een bezit te beschouwen en mijn ego dit met hand en tand te laten beschermen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn plannen/planning als mijzelf te beschouwen en een verandering door anderen in deze te zien als een persoonlijke aanval, terwijl mijn planning/plannen niet meer en niet minder zijn dan praktische hulpmiddelen om tot effectief handelen te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om separatie tussen mij, mijn plannen/planning en de rest van de wereld te creëren om mij het recht te verschaffen om boos te zijn op de wereld wanneer ik niet flexibel kan/wil zijn in mijn plannen/planning.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stug/star te zijn als het gaat om verandering in iets van mij als mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld te willen wegduwen als dingen niet zo gaan als ik ze wens en mij met mijzelf in gevoelens van oneerlijkheid te vereenzelvigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment het fijn te vinden om mijzelf als het slachtoffer te ervaren en zodoende mijzelf een vrijbrief geef om boos te mogen zijn op anderen en niet op mijzelf voor niet flexibel gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden dat ik mij moet aanpassen terwijl anderen te pas en te onpas dingen kunnen veranderen in mijn realiteit en ik zodoende de grip op mijn leven denk kwijt te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voordelen niet te willen zien als ik mij in een staat van aangevallen en als oneerlijk behandeld bevind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij in verschillende realiteiten langs elkaar heen leven en angstvallig vasthouden aan onze realiteit, uit angst dat onze realiteit wordt afgenomen of gedwarsboomd door de ander en elkaar zo als vijanden te ervaren tot het punt dat wij vrezen voor ons eigen leven en wij bereid zijn onze realiteit met ons leven te bevechten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar flexibiliteit één kant op buigen betekent, de kant die ons wat oplevert en de rest kan stikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in bubbels van realiteit langs elkaar heen zweven en hopen niet tegen elkaar aan te botsen zodat onze zeepbel barst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons separeren van de enige fysieke realiteit die er is, door allemaal onze eigen mind realiteit erop na te houden en niet instaat zijn ons te verenigen en te zien dat wij deel uitmaken van het geheel en niet zonder elkaar kunnen als zijnde het geheel.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn realiteit niet als "meer" te zien en boven de fysieke realiteit te stellen, maar mij in het moment adem na adem zal aanpassen aan de informatie/werkelijkheid die zich aandient, om zo te handelen dat het in het voordeel van een ieder is.

[sylvia]

Dag 30 van 2555; wat zegt het wegstoppen van niet perfect leven over ons?

Na het zien van de documentaire "Bulgaria's Abandoned Children" moet ik mij realiseren dat er nog vele plekken op de wereld zijn waar mensen niet als leven worden beschouwd en niet als zodanig worden behandeld. Bulgarije heeft het hoogste aantal geestelijk gehandicapte kinderen van Europa weggestopt in tehuizen. Dit heeft alles te maken met misdiagnose als babies en daardoor te vondeling zijn gelegd of simpelweg afgestaan door de ouders omdat ze het kind met een handicap niet willen. De documentaire zegt niet of dit een kwestie van geld is waar arme gezinnen geen mediche en psychische trajecten kunnen lopen met hun kind of omdat de ouders het niet aankunnen een geestelijk gehandicapt kind in huis te hebben.

Ik heb zelf een aantal jaren binnen de lichamelijk en geestelijke gezondheid gewerkt als maatschappelijk werkster en van dichtbij meegemaakt hoeveel impact het hebben van een geestelijk/lichamelijk gehandicapt kind op ouders en brusjes heeft. Relaties kwamen ten val, omdat 1 van beide ouders het niet meer aankon en zijn/haar relatie als het "gewenste plaatje" niet meer kon volbrengen. Het is zwaar om een kind te begeleiden dat 24/7 hulpbehoevend is in een rijk land als Nederland, laat staan in een land als Bulgarije, waar de stad modern is en van alle gemakken is voorzien, maar het platteland nog honderden jaren achter loopt. Het platteland is dan ook de plek waar deze kinderen in oude leegstaande panden worden opgesloten, ver weg van de bewoonde wereld om aan het oog van alledag te worden ontnomen.

Ik vond het hartverscheurend om te zien dat kinderen die ogenschijnlijk een kans hebben op een relatief normaal bestaan met de juiste begeleiding, dat deze kinderen na een dik jaar krankzinnig worden door het gebrek aan echt menselijk contact en stimuli in hun omgeving. Waar het wiegen van het bovenlijf of het auto-mutuleren van voornamelijk het hoofd, de enige manier is die overblijft om Zelf te bevestigen dat het in een fysiek lijf zit, dat het op aarde is en niet volledig te worden overgenomen door de mind. Alleen gevoed en verschoond te worden als basisbehoefte, waarbij het voedsel vrij is van enige bouwstoffen en voor verregaande fysieke consequenties zorgt en leidt tot de dood van gemiddeld 10 kinderen per 2 jaar. De dood als enige verlossing voor het kind en als verlossing voor het instituut dat geen zorg meer hoeft te bieden. Dat is de verkrachting van leven, elk leven dat het verdient om te worden behandeld gelijk aan het leven.

Wanneer je werkt in een omgeving waar de kinderen die je wast en voedt eruit zien alsof ze uit een concentratiekamp komen en dan denken dat je goed bezig bent, is een gewelddadige manier om je realiteit niet onder ogen te willen zien. De vraag is hoe "goed" zijn wij om daar over te oordelen zonder daadwerkelijk na te denken hoe het anders kan. Dat is wat in mijn optiek gebeurde in deze BBC documentaire waar de maakster wel degelijk begaan was met de kinderen, maar niet verder kwam dan beschuldigen en niet zag hoe zij deel is van het geheel en door te participeren in het geheel zich net zo schuldig te maken als wij allemaal aan de wanpraktijken die wij in onze wereld accepteren en toestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen jegens het systeem zodat dit soort praktijken als in Bulgarije kunnen plaatsvinden zonder dat wie dan ook er een stokje voor steekt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woede in mijzelf te voelen als er wordt gesproken over het feit dat het nu eenmaal zo is en altijd zo zal gaan in Bulgarije, als het gaat om achtergelaten geestelijk gehandicapte kinderen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die woede als onmacht te voelen en er zodoende zelf ook niets aan te kunnen doen, waarbij ik mijn zelf verantwoordelijkheid uit handen geef en net als een ieder ander mijn ogen sluit voor de wrede praktijken die daar plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen dat deze kinderen in Bulgarije worden behandeld als oud vuil en een langzame en pijnlijke dood sterven, terwijl ik zelf heb gezien hoe zwaar het is om de zorg voor dergelijke kinderen te hebben en weet dat de knop snel omgezet kan worden naar mishandelend gedrag om te kunnen overleven in een fysieke realiteit waar men niet zelf ook gek wil worden van de onmacht die in je is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf ook afkeer te hebben gevoeld jegens zwaar geestelijk gehandicapte kinderen, door niet te willen worden geconfronteerd met de alle facetten van het menszijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen aan het hebben gehad van afkeer voor zwaar geestelijk gehandicapte kinderen als een bedreiging voor het perfecte leven zoals ik het verlangde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om de documentaire uit te zetten en niet verder te willen kijken om zo niet met deze oude gevoelens te worden geconfronteerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet perfect leven weg te stoppen, omdat het onze wens voor een leven gebaseerd op mind realiteiten verstoort.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin geestelijk/lichamelijk gehandicapten gelijk staan aan dieren die tot de laagste rangorde zijn gecategoriseerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij de behoefte hebben om geestelijk/lichamelijk gehandicapten weg te stoppen en niet te laten meedelen in de mogelijkheden van het leven, uit angst dat het onze realiteit zal verstoren of zelfs in duigen zal gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij gedreven worden door egoïsme en eigen belang om andere levende wezens het recht op een fatsoenlijk bestaan te ontnemen en dat vervolgens goede zorg te noemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wel geld voor luxe voor een aantal is, maar geen geld om de zwaksten in de samenleving te voorzien van voedsel met de nodige voedingsstoffen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij medische termen gebruiken om ons achter te verschuilen en zo niet aansprakelijk zijn voor het ondervoeden van kinderen die wij gelijk of minder achten dan dieren die voor ons het laagst in de rangorde staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij een rangorde hanteren om aan te geven hoeveel je waard bent in geld/zorg en niet gezien te worden als leven gelijk aan leven en dus gelijk aan alles en iedereen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij met ons vingertje wijzen hoe slecht anderen het doen terwijl wij diezelfde praktijken accepteren en toestaan door het zwijgend voorbij te laten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij geen verantwoordelijkheid willen nemen voor de ander als onszelf omdat wij geen zelf verantwoordelijkheid nemen voor onszelf en onszelf misbruiken op vele wijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons eigen verhaal uit willen leven en niet geconfronteerd willen worden door ruis uit andermans verhalen, als we kiezen voor een roman dan willen we dat niet gemixt zien met horror, terwijl alle facetten van alle verhalen hier op aarde simultaan gebeuren en er geen keus is om maar 1 verhaal te leven en de rest van de bibliotheek te negeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar als los van elkaar ervaren en elk los element als bedreiging zien voor het vervullen van ons leven, waardoor wij instaat zijn om anderen te laten creperen en zonder een krimp te geven door kunnen gaan met ons eigen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin mensen zichzelf overschreeuwen en roepen dat een leven waarin men niet participeert in gevoelens/emoties een leven van een robot is, terwijl wij instaat zijn om compleet emotieloos en gevoelloos te weten dat er levende wezens op deze aarde zijn die leven in mensonterende omstandigheden en die vroegtijdig zullen sterven omdat wij niet willen opstaan om onze stem hun stem te laten zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn boosheid en onmacht niet meer zal gebruiken om niets te doen, maar te streven naar een wereld door anderen bewust te maken van wat wij accepteren en toestaan als het gaat om het ontkennen van een waardig bestaan van al het leven op aarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stem te zijn voor diegenen die geen stem meer hebben omdat wij hen het recht op leven ontkent hebben.