Sylvia's Tocht naar Leven

[sylvia]

dag 84 van 2555; het is niet altijd wat het lijkt

Het "ik geloof dit graag" personage

Tijdens het avondeten vertelde mijn zoon dat hij in een aflevering van "De Keuringsdienst Van Waren" van de KRO had gezien hoe truffel olie wordt gemaakt. Ik dacht nog hoe spannend kan dat zijn, een beetje truffel in olijfolie en voilà, maar de realiteit is toch een beetje anders. De meeste truffel olie die geproduceerd wordt en niet door families thuis gemaakt wordt, bestaat uit olijfolie met een restprodukt van olieraffinaderijen. Dit restprodukt in hele kleine hoeveelheden heeft weg van de smaak van de witte truffel. De witte truffel is dan ook de meest kostbaarste truffel onder de truffels en daar kan goed geld voor gevraagd worden. Truffel olie wordt in kleine flesjes als delicatesse produkt verkocht tegen hoge prijzen en men is niet zo snel geneigd om dat terug te rekenen naar liter prijzen, wanneer je dit echter wel doet kom je al snel uit op €600 per liter. Dat zijn natuurlijk woeker prijzen en het is de gek die het ervoor geeft, maar de gek koopt het in mini beetjes en heeft het niet door dat hij dubbel wordt belazerd waar hij bijstaat. Het is niet alleen slecht voor de portemonnaie, maar ook slecht voor de gezondheid en dat draait allemaal om geld.

Mijn mond zakte letterlijk open tot op de grond toen ik dit hoorde, het is geen aangename boodschap om te horen. Niet dat ik verknocht ben aan de truffel olie of zelfs een gebruiker ben, maar je voelt je toch bedonderd en je vraagt jezelf meteen af wat je wel kunt eten/drinken waar geen troep in zit. Ik had zo graag in dit sprookje gelooft van alles kunnen aannemen wat een ander zegt en mij voorschotelt en het woord belazeren zou ik graag uit het woordenboek willen schrappen, maar zo is het niet. Zo is onze realiteit niet. Zo hebben wij hem niet gemaakt met z'n allen.

Naast de truffel olie hoorde ik vandaag ook over een onderzoek naar hotdogs dat aantoonde dat wanneer zwangere vrouwen regelmatig hotdogs eten het kind een grote kans op een hersentumor heeft en wanneer je een kind regelmatig hotdogs laat eten verhoogd dat zijn/haar kans op het krijgen van leukemie. Wat? Ik wist dat processed food niet goed was, maar dit is wel een hele directe en heldere lijn van voedsel naar ziekte. Ik vroeg mij altijd al af waarom er zoveel jonge kinderen leukemie krijgen, maar het is dus het voedsel die de grote veroorzaker is. Onze lichamelijke gesteldheid zit hem dus in het voedsel dat we tot ons nemen en als het er mooi en lekker uitziet willen wij graag geloven dat het goed voor ons is en dat we niet belazerd worden. In essentie is dat het geloven in de goedheid van de mens en dat heb ik lang gedaan, maar dat kan al lang niet meer. Geloven in de goedheid van de daden van de mens is het niet willen openen van mijn ogen en het niet willen nemen van zelfverantwoordelijkheid om echt te weten door ervaring/onderzoek dat iets niet okay is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag te willen geloven dat wat mensen zeggen en aanbieden uit de eerlijkheid van hun hart is en nooit vanuit een dubbele agenda gedaan wordt, terwijl ik mij realiseer dat ook ik dubbele agenda's heb en ook ik deel uit maak van de mensheid wat het niet aannemelijk maakt dat anderen alleen goedheid laten zien die ik voor zoete koek kan slikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de goedheid van de ander te willen geloven om zo zelf geen actie te hoeven ondernemen, omdat de ander het goed met mij voor heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het van de goedheid van de ander uitgaan het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid is, zodat ik er niet zelf naar hoef om te kijken en als een grage consument produkten tot mij neem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belazerd te voelen wanneer het sprookje van "de mensheid is goed" wordt weerlegt in mijn fysieke realiteit en ik het tegenovergestelde ervaar van wat ik mijzelf wijsmaak en zodoende participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van alles geloven en mij belazerd voelen dat de ander mij bedriegt en mij niet te realiseren dat uit de polariteit stappen alles is wat nodig is door mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en niet de ander te beschuldigen van de laksheid/luiheid die mij deed beslissen in de polariteit te stappen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever een consument te zijn en alles te kunnen kopen wat mij wordt aangeprezen en mij lekker lijkt dan op alle verpakkingen te moeten lezen en te onderzoeken hoe mijn lijf reageert op bepaald voedsel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar het alles te kunnen eten wat op de markt wordt gebracht omdat het veilig en onderzocht is en niet geconfronteerd te worden met de beperkingen van mijn lichamelijke conditie en bijbehorend dieet, terwijl deze conditie is voortgekomen uit het verkeerd voedsel tot mij te nemen, voortgekomen uit het feit dat de voedselindustrie niet strooit met betrouwbare informatie, over welk voedsel welke problemen kan veroorzaken, maar enkel en alleen werkt vanuit een oogpunt van winst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voedsel te willen zien als iets wat lekker moet zijn en uit veel keuzes moet bestaan en mij niet te realiseren dat voedsel voldoende risicoloze voedingsstoffen aan mijn fysieke lijf moet geven om zo te kunnen bestaan in balans met het voedsel als één en gelijk aan elkaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onderzoeken of voedsel goed voor mijn lichaam is, te willen uitbesteden aan de voedselindustrie om niet zelf de verantwoordelijkheid te hoeven nemen dat wanneer ik miskleun met mijn voedselkeuze en er ziekten ontstaan ik niet mijzelf de schuld hoef te geven maar een ander kan beschuldigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het willen geloven in produkten en de goedheid van de producent te idealiseren en buiten mijn fysieke realiteit te trekken in mijn mind, waardoor het fysieke niet meer aan de orde is en het een mind aangelegenheid wordt waarin ik hoop en geloof om zo niet te hoeven zien dat het maar om één ding gaat en dat is mijn zelfverantwoordelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in de goedheid te geloven van de mens, maar elke situatie en keuze omtrent voedsel te beoordelen in het moment met wat hier is, door het nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer de goedheid van de ander als dekmantel te gebruiken voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid omtrent voedsel keuzes.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat geld de motivator is voor het vervaardigen van voedsel en dat ik als consument belangrijk ben om de geldstroom te laten stromen en niet wat mijn lichaam nodig heeft of het feit dat er giftige stoffen worden gebruikt om kosten te drukken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het "ik geloof dit graag" personage niet meer in te zetten om mijzelf als dom te houden en zodoende mijzelf een achterdeurtje biedt om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen.

[sylvia]

Dag 86 van 2555; manna uit de lucht

Vandaag liep ik tegen een citaat aan van Mahatma Gandhi die mij even liet huiveren:

"There are people in the world so hungry, that God cannot appear to them except in the form of bread" ~ Mahatma Gandhi
"Er zijn mensen in de wereld die zo hongerig zijn, dat God niet aan hen kan verschijnen, behalve in de vorm van brood."

Voor sommigen lijkt dit misschien een uitspraak vol compassie, maar ik zie een God die een schepping heeft geschapen waarin het mogelijk is dat de een met een volle buik naar bed gaat en de ander op sterven na dood is. Dat is een God die niet te omschrijven is als één van compassie en mededogen, maar één van sadisme en het veroorzaken van ongelijkheid binnen zijn schepping, een schepping in polariteit. Een God die alom wordt geprezen zou toch geen God kunnen zijn die de hongerigen der aarde niet onder ogen kan komen en dan zijn aanwezigheid te claimen door het zijn van brood? En tellen al die mensen die ook geen brood hebben als nog lager in rangorde, zodat God in het geheel niet kan verschijnen aan deze mensen? Is God de manna die uit de lucht komt vallen? Maar wat is manna dan? Bommen in een oorlog, pillen om onszelf te verdoven, geld om te kunnen consumeren? En hoe verschijnt God dan aan de mensen die niet hongerig zijn? In de vorm van geld?

Dus wellicht moeten we dit citaat geheel anders lezen en vertegenwoordigt de honger de drang/behoefte aan consumeren? Dat God alleen kan spreken tot de consument door het geld te zijn dat als manna uit de lucht komt vallen? Maar dat zou net zo goed een kwalijke zaak zijn, want ook hier gaat het om ongelijkheid. De enige manier om contact met de consument te krijgen is door geld. Een consument die door God geschapen is om geconsumeerd te zijn met dat wat hem afleidt van de echte zaken die er toe doen in het leven en een consument is die in het gareel meeloopt uit angst de boot te missen, maar in realiteit het leven mist en niet kan zien dat God niet liefde is, maar een uit de hand gelopen scheppingsdrang.

We zijn beter af wanneer wij onze eigen God zijn en een wereld scheppen waarin we aan iedereen kunnen verschijnen, omdat we weten dat we hebben gehandeld in het belang van een ieder en wij aansturen op een beter wereld waar ongelijkheid verleden tijd is en zelfverantwoordelijkheid onze werkelijke natuur is. Geven zoals wij zouden willen ontvangen, dan is er niemand zonder brood/geld. Het is allemaal niet zo moeilijk zodra we onze bubbelmentaliteit kunnen loslaten en snappen dat wij met z'n allen in hetzelfde schuitje zitten, we kunnen het schuitje laten zinken of we varen af op een betere toekomst voor ons allemaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van huivering en ongeloof te hebben bij het lezen van dit citaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden dat mensen een God aanbidden in totale onwetendheid en hem goedheid en puurheid toeschrijven terwijl de fysieke realiteit laat zien wat God's scheppende handelen teweeg brengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook ik in de goedheid van God wil geloven, maar het niet kan door de ellende die de wereld mij voorschotelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven in goedheid en een sprookjesachtige realiteit, maar mij te realiseren/begrijpen/zien dat zulke woorden horen bij een mindrealiteit en niet bij onze fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het lekker gemakkelijk is om te geloven dat sommige mensen het nu eenmaal minder hebben dan anderen, zodat er geen aanleiding meer is om op te staan en te werken naar gelijkheid en eenheid in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord God als een positief geladen woord te beschouwen door opvoeding en socialisatie en tegelijkertijd frictie te voelen tussen geloof en werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het idee van een goede God waardevoller is dan het recht op leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het normaal vinden dat wij zo nu en dan worden geconfronteerd met de minder bedeelden maar hier geen conclusies uit trekken anders dan ons te vergelijken met hen en God op onze blote knieën te danken dat wij het niet zijn die in een benarde situatie leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in een God geloven die het voor ons beter gaat maken en bij het uitblijven hierover teleurgesteld zijn dat ons gebed niet verhoort is als een kind dat zijn snoep wordt ontzegt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij beter af zijn dan anderen en daardoor ons niet willen afvragen waarom de anderen minder af moeten zijn uit angst voor het wisselen van de rollen wetende dat God een God is van wraak en onvoorspelbare wreedheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand in de goedheid van God te geloven maar vraagtekens te zetten bij de wereld die hij schiep om zo te kunnen zien waar ongelijkheid heerst en waar wij nog niet handelen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te informeren over de ware aard van dat wat wij God noemen voor diegenen die eraan toe zijn om te luisteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en te laten zien dat dit onze manier is om een God te kunnen zijn van mededogen die een fatsoenlijk leven voor iedereen voor ogen heeft.

[sylvia]

Dag 87 van 2555; de super vagina

Ik wist het niet maar ik schijn net als alle vrouwen met mij een vagina met super krachten tussen mijn benen te hebben. De Amerikaanse republikein Todd Akin stelt dat een vagina zichzelf uitschakelt wanneer we worden verkracht. Zo leer je nog eens wat over je eigen lichaam, de vraag is natuurlijk wel wanneer het een legitieme verkrachting is zoals Akin's dat noemt en hoe weet mijn vagina dat het gaat om een legitieme verkrachting? Een legitieme verkrachting zou dan zoiets zijn als vastgebonden aan een bed SM spelletjes doen en vervolgens ruwe sex met je partner te hebben terwijl je roept dat je het niet wilt?

Dat zouden we natuurlijk wel willen geloven dat verkrachting eigenlijk geen verkrachting is dus in zekere zin bestaat er dan ook geen verkrachting, in één adem hebben we zo verkrachting weg geredeneerd en kijk eens hoe gelegen ons dat komt en zeker de republikeinen in Amerika die pro leven zijn. Nu ben ik ook pro leven, maar niet vanuit religie, maar in het belang van een ieder. Wat betekent, dat het houden van een kind door verkrachting niet in het belang van de moeder is en niet in het belang van het kind dat met DNA door het leven moet van een verkrachter, het is ook niet in het belang van de verkrachter dat hij vader wordt van zijn zoveelste verkrachting, en het is eigenlijk alleen in het belang van zeer gelovige mensen die pro leven hebben uitgevonden als een mind realiteit en dit niet zullen willen praktiseren wanneer hun dochter wordt verkracht en het nazaad van de familie is besmet met het DNA van een verkrachter. Dus eigenlijk kan ik stellen dat het houden van een kind uit een verkrachting in niemands belang is en dus ook niet gepraktiseerd zou moeten worden. Gelukkig trok de senaatskandidaat Akin zijn uitspraak snel weer in en hoeven de Amerikanen zich geen zorgen te maken, maar het was maar weer op het randje van de waanzin.

En ook een teleurstelling want trekt Akin het legitiem verkrachten in als woord of het feit dat wij super vagina's hebben? Dat zou dan wel weer een teleurstelling zijn om te horen dat ik niet een James Bond gaget tussen mijn benen heb zitten. Een zelf opererende vagina zou niet onhandig zijn, want als de vagina buiten werking gaat bij verkrachting zou die het ook kunnen doen bij seksueel overdraagbare ziekten of wanneer je eigenlijk geen kind wil en ook de verantwoordelijkheid van anti-conceptie niet op je wil nemen. Dit zou wel organische evolutie zijn, wat je niet eens hoeft te kopen want je hebt het al, misschien wat upgrades voor seksueel overdraagbare ziekten en ongewenste zwangerschappen binnen een relatie, maar dat is het dan wel. Akins zou nog eens beroemd kunnen worden met zo'n ontdekking, misschien moeten we de vagina voortaan dan ook maar gewoon Akin gaan noemen of Todd. Zo van, mijn todd doet zeer na die legitieme verkrachting, maar gelukkig zal er niets aan de hand zijn want het is per slot van rekening een Akins.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar de waarde die wordt gegeven aan pro leven als term, meer waarde heeft dan het leven zelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar pro leven wordt gepraktiseerd als een éénwegscommunicatie en alleen wordt beleeft vanuit de eigen perceptie zonder inlevingsvermogen van de pro leven aanhanger in het leven van een ander die heeft moeten ervaren wat voor impact verkrachting op een vrouw haar leven heeft laat staan zwangerschap door verkrachting.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zo niet in contact staan met onze lichamen dat we superkrachten toebedelen aan onze geslachtsorganen om ons geloofssysteem in ere te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij geloven dat een vagina een zwangerschap kan voorkomen terwijl er zoveel ongewenste zwangerschappen zijn in onze fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen vanuit oneerlijkheid het geloof hebben dat de vagina zwangerschap kan voorkomen bij verkrachting en zo'n super uitvinding dan vervolgens niet willen benutten om te zien wat dat praktisch betekent en wat ermee gedaan kan worden in het dagelijks bestaan, simpel omdat men weet dat men oneerlijk is en niet verder de vingers wil branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar lichaamsfuncties duidelijk zo'n raadsel zijn voor ons dat wij onszelf dingen laten geloven die in gezond verstand in één adem lek te prikken zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij anderen willen meesleuren/manipuleren in onze oneerlijkheid en de ander willen doen geloven dat b.v. super vagina's mogelijk zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men gelooft in super vagina's die zwangerschap na verkrachting voorkomen vanuit het oogpunt van religie, terwijl vanuit Afrikaanse tradities/geloofsovertuigingen de super vagina van kinderen/maagden hen af helpt van AIDS en dat er niemand is die achter zijn oor krabt en de boel niet vertrouwt en doeltreffende acties onderneemt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar sex niet wordt begrepen en nog altijd in het geniep gebeurd, zodat wij er geen verantwoordelijkheid voor willen nemen wat er allemaal voor consequenties door dit gedrag de wereld inkomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij graag in sprookjes willen geloven ook als dat ten koste gaat van een ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sex niet als iets te zien dat in het geniep moet gebeuren en zodoende de consequenties van back chat die gemanifesteerd wordt te beperken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pro leven ook echt pro leven te laten zijn in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om leven boven oneerlijkheid en eigen belang te stellen om zo leven te bezien in het licht van het belang van een ieder en mij niet te laten verlagen tot opinies/geloofsovertuigingen die het leven niet eren.

[sylvia]

Dag 88 van 2555; de confrontatie

Daar gingen we dan in de auto op naar een familie reünie van mijn partners kant van de familie. Al weken ben ik stukjes aan het ontleden in de relatie tussen mij en mijn schoonmoeder en was nu het moment aangebroken om te zien of ik in mijn fysieke realiteit stabiel kon zijn of in het moment mijzelf kon corrigeren. Net voordat wij aankwamen begon ik wat nerveus te worden maar niet zoals vroeger als echte fysieke stress, maar meer het spannend vinden. Toen we de oprit opreden zag ik mijn schoonvader spullen uit de auto laden en mijn schoonmoeder stond aan een verkeerde deur te trekken, om daar naar binnen te gaan waar de reünie niet was. Direct daarna verscheen mijn zwager met partner en ontstond er een kleine familie reünie op de oprit van mijn partners directe familie. Mijn schoonouders begroeten ons alsof er nooit wat had plaatsgevonden (na 6 jaar in de clinch te hebben gelegen met elkaar) en sloten wij ons aan bij de rest van het gezelschap.

Gedurende die paar uur heb ik getracht met iedereen die er open voor stond een gesprekje aan te knopen, ik ken deze familie eigenlijk amper, dus het was om het even geweest als men mij in een groep wildvreemden had gezet. Ik heb even kort een paar keer een gesprekje met mijn schoonmoeder gehad, maar toch vond ik het een rare gewaarwording dat zij het contact gewoon weer oppakte zoals het was, waarbij ik dat nu juist niet trachte te doen, wetende dat ik dan weer in dezelfde patronen zou vervallen als vroeger en dat heeft niet tot veel goeds geleidt dan consequenties die ik heb moeten lopen. Voor het eerst voelde ik mij niet minder en niet gemanipuleerd, wel was ik op mijn hoede om te zien wanneer ik vreesde gemanipuleerd te worden, maar dat moment brak niet aan.

Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder over een neef te spreken die er niet was en dat het oneerlijk naar zijn ouders toe was dat hij er niet was. De neef had hier bij ons moeten zijn want daar hoorde hij en niet bij de familie van zijn vrouw en hoe zielig zijn moeder was dat hij er niet was door geen karakter te tonen van zijn kant etc.etc. Ik zei tegen mijn schoonmoeder dat ik niet kon zeggen over de situatie aangezien ik de neef en de familie niet goed ken, maar mijn schoonmoeder bleef aanhouden over hoe oneerlijk het van de neef was. Toen schoot het door mij heen dat zij waarschijnlijk ook zo heeft lopen praten over ons in de tijd waarin wij in de clinch lagen en heeft medegedeeld aan zwagers en schoonzussen hoe zielig zij was. Een aantal keken mij even scheef aan alvorens een babbeltje te maken wat ik ietwat vreemd vond. Dit maakte mij lichtjes nerveus en ik wilde het gesprek stoppen, niet meer meedoen en liep naar een ander groepje samen met mijn schoonmoeder om zo van onderwerp te kunnen veranderen.

Achteraf bedacht ik mij dat ik dit gesprek niet had hoeven accepteren en toestaan, het was roddel en onoprechtheid waarin ik niet wilde participeren maar door niet te staan en niets te doen deed ik automatisch mee. Dat voelde niet echt leuk, want ik wilde niet meedoen ik wilde mij distantiëren, dus verschuilen voor het feit dat ik niet stond en zei: stop, ik ga niet mee in jouw roddelpraat en het persoonlijk nemen van zaken die helemaal niet persoonlijk zijn. Dus dat is de volgende stap in het proces om voet bij stuk te houden ten opzichte van mijn schoonmoeder in het belang van een ieder.

Uiteindelijk nodigde mijn schoonmoeder zichzelf uit bij ons thuis volgende week, maar dit liet ik bewust gebeuren om zo eens met hen alleen te kunnen zijn en door mijn gedrag en als dat nodig is ook in woorden de nieuwe spelregels toe te lichten waarop ik contact met hen kan onderhouden, zonder dat iemand zich hoeft te onderdrukken/wegcijferen omwille van het bewaren van de lieve vrede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lichte nerveusheid te voelen net voor aankomst bij de reünie als een soort van plankenkoorts en toch even die twijfel of ik kan staan ten opzichte van mijn schoonmoeder/schoonouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch licht gekwetst te zijn dat mijn schoonmoeder de draad weer oppakte alsof er niets gebeurd was na al die jaren vol stress en geruzie en verlangde ik in zekere zin naar een excuus van haar kant voor haar onacceptabele gedrag, terwijl ik haar gedrag geaccepteerd en toegestaan had zodat het zover kon komen in de eerste plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden hoe mijn schoonmoeder over de neef sprak waar zij eigenlijk niets mee te maken had, maar het persoonlijk maakte en ik het op mijn beurt persoonlijk maakte en vreesde over hoe zij heeft geroddeld over mij binnen de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat het gezelschap wellicht door een gekleurde bril naar mij keek na aanleiding van de verhalen van mijn schoonouders oer mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van het gezelschap naar mijzelf te kijken en te denken dat ik een vreemde eend in de bijt was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan en het gesprek/geroddel niet te stoppen en uit te leggen dat ik zoiets niet kan accepteren en toestaan binnen mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor een seconde gemanipuleerd te voelen in het roddel gesprek en het probeerde af te wenden door een nuchtere opmerking te maken terwijl ik wist en zag dat mijn schoonmoeder bezeten was van dit voorval en dus niet ging stoppen tenzij ik mijn participatie stopte en er dus geen ruimte meer was voor deze roddel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als onaangenaam te ervaren om mee te (moeten) doen aan roddel en achterklap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment mijn schoonmoeder haar roddelparade te stoppen en te kortsluiten door niet te participeren en mij daar vervelend over te voelen alsof ik faalde en de roddel niet kon stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uiteindelijk toch minder te voelen als mijn schoonmoeder en niet de roddel durfde te stoppen resoluut en in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te zijn voor het maken van een afspraak met mijn schoonouders, maar alvast op voorhand met mijzelf af te spreken dat ik mij niet zal laten manipuleren en dat ik het ben die de regels stelt voor mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat deze toekomst projectie gebaseerd is in angst en dus minder voelen en niet durven staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens/verwijten en plots opkomende angsten in contact met mijn schoonmoeder vertraagd en in en als de adem te beleven om te kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is en zo adequaat te kunnen reageren/handelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dat over mij af roep wat ik zelf creëer.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om contact/confrontatie met mijn schoonmoeder niet uit de weg te gaan, maar het aan te gaan om zo in de praktijk mijn zelf-corrigerende afspraken te toetsen en te zien hoe dingen anders kunnen lopen wanneer ik sta en de volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor dit contact.

[sylvia]

Dag 89 van 2555; mijn zoontje houdt van roze

Terwijl ik zat te wachten in het ziekenhuis ontvouwde zich een tafereeltje tussen een moeder een kleuter en een doktersassistente. De moeder stond voor het loket en de kleuter naast haar, terwijl de moeder de doktersassistente aankeek keek de kleuter tegen een muur aan, te klein om door het loket naar binnen te kijken. De kleuter stond stil naast zijn moeder en gedroeg zich perfect in matrix termen. Op een gegeven moment kwam er een pot door het loket gestoken met ballonnen en de vraag of het jongetje een ballon wilde uitzoeken. Waarop de moeder antwoordde dat zij al wist welke kleur haar zoon ging kiezen. De kleuter pakte een roze ballon en de moeder zei: "dat wist ik wel dat hij een roze ballon zou kiezen hij kiest altijd roze." Dit werd op een toon gezegd zo van ik ben hier ontzettend okay mee. Alsof dit nog niet genoeg was deed de moeder er nog een schepje bovenop en vertelde aan de doktersassistente dat hij ook roze sportschoenen had en weer met die "ik ben er totaal okay mee" houding. De vraag is natuurlijk dat wanneer ik als wild vreemde zie dat zij er niet okay mee is maar zichzelf wijs maakt dat zij er okay mee is, wat zal het kind hier dan van oppakken? Hij mag roze mooi vinden, maar zijn moeder heeft daar allerlei imprints vanuit opvoeding en maatschappij bij die haar doen belemmeren om een zoon die roze mooi vindt als okay te zien. Deze belemmering is terug te vinden in de woorden die zij gebruikt tesamen met haar expressie die haar kind onbewust zal oppakken en zal opslaan als niet geaccepteerd te zijn, zonder dat hij dat kan verklaren/uitleggen.

Terwijl het gesprek aanduurde vanwege een complex aantal vervolgafspraken die er gemaakt moesten worden, begon de kleuter zich zichtbaar te vervelen van het al die tijd tegen de muur aanstaren. Het kind draaide wat heen en weer en begon zachtjes te neuriën. Dit duurde nog geen minuut of de moeder tikte het jongetje op het hoofd, het kind keek naar haar op, zij deed haar wijvinger voor haar getuite lippen en het kind stopte met neuriën. Jemig dacht ik, een krappe 20 jaar geleden zou ik deze moeder als het voorbeeld hebben gezien van de perfecte manier van opvoeden. Een kind dat luistert en een moeder die dat bereikt met weinig tot geen woorden laat staan schreeuwen. Maar is dit nu wel zo'n happy tafereeltje? Want wat doet deze moeder in dat ene handgebaar naar haar kind? Zij leert hem dat het niet okay is om zichzelf te zijn en zijn zelfexpressie die als kind nog zo puur is helpt ze volkomen om zeep en ik zag het kind zichzelf onzichtbaar maken en het leven in hem onderdrukken. Dit is helaas de realiteit van onze opvoedkunsten, we dresseren onze kinderen als aapjes in het circus en ontdoen hen van elke millimeter leven om zo in de matrix te duwen en te overleven ter eer en glorie van de ouder. Daarnaast is er de ouderlijke drang van voortbestaan door onze kinderen heen en de angst om niet te overleven als wij niet door onze kinderen verzorgd worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinderen de zoet en braaf zijn als fijne kinderen te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit kinderen zijn waar het leven uit gehaald is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoete en brave kinderen als ideaal beeld te zien door mijn eigen opvoeding en socialisatie in de maatschappij en mijzelf niet af te vragen of het zoet en braaf zijn ergens ten koste van gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij generatie op generatie het leven uit de nieuwe generatie halen om zo in te passen in de matrix en geen angst te hoeven hebben over het voortbestaan van de matrix en ons leven daarin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet terug te durven kijken naar hoe het leven uit mijzelf is gehaald en ik pas nu in proces instaat ben om terug te kijken en te zien wat de consequenties zijn van zoet en braaf zijn vanuit een startpunt van angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik hetzelfde heb gedaan met mijn kinderen als dat wat werd gedaan met mij en niet instaat was te veranderen uit angst dat mijn kinderen niet zullen overleven of inpassen in de matrix en tot aan mijn dood moeten terug vallen op mij wat kan betekenen dat ook ik niet overleef in de matrix.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de kleur roze bij jongens direct koppelen aan homofilie en als afwijkend gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het erg vinden wanneer onze kinderen homo's of lesbies zijn uit angst om niet door te leven door onze kinderen en de opvolgende kinderen en te vrezen dat de familie niet wordt voortgezet door homofilie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij vrezen niet te zullen overleven als ons kind homo/lebies is en ons niet het eeuwige leven kan geven door voor nazaad te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons schamen voor het hebben van een homofiel kind en ons afvragen wat wij hebben gedaan om dit te verdienen, zonder ons te realiseren dat het kind een reflectie van onszelf is en op velerlei manieren kan aangeven als er iets niet goed zit in onze eigen relatie met onze partner.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de kleur roze expliciet voor meisjes hebben gereserveerd en blauw voor jongetjes om zo onze kinderen met een juist kleurnummer de matrix in te kunnen duwen als slaven van en aan de matrix.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij geen kinderen maar een ideaalbeeld willen koesteren en grootbrengen zonder de angst dat ons ideaalbeeld niet geaccepteerd wordt in en door de matrix en zo minder kansen tot overleven heeft.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen als een reflectie van mijzelf te blijven zien om zo te kunnen toetsen waar ik nog mank ga en waar ik mij kan corrigeren en verbeteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleuren als kleuren te zien zonder associaties vanuit mijn opvoeding en de maatschappij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoete kinderen geïndoctrineerd door angst van de ouders niet meer als een ideaalbeeld te zien en tegelijkertijd niet in een polariteit te schieten, maar kinderen te waarderen voor wie ze zijn los van de ouderlijke plas/beïnvloeding die over hen heen gegaan is en ze tot zoete of stoute kinderen heeft gemaakt.

[sylvia]

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang

Nu ik zie hoe vrij mijn kinderen zijn nu we weer in Nederland wonen, hun eigen dingen doen en niet gelimiteerd worden door een situatie gecreëerd door hun ouders. Terugkijkend is alles zo eenvoudig en kan ik zien dat mijn eerdere keuzes gemaakt zijn in eigenbelang. Kinderen volgen nu eenmaal hun ouders en de optie om niet mee te emigreren naar Italië was er ook niet. Ik als ouder ben de verstrekker van eten en een leven binnen het systeem, als kind ben je loyaal aan je ouders, pas later als adolescent zie je dat iets niet goed was.

Ik vetrok met mijn gezin naar Italië, toen de kinderen nog klein waren, voor hen een feit voor mij een keuze om niet dat aan te gaan waarvoor ik weg wilde. We zijn nu weer terug met tiener kinderen die hebben mogen meebeslissen als gelijkwaardigen of zij ook terug naar Nederland wilden. De keuze was beïnvloed door geld, aangezien we geen geld meer verdienden in Italië en wij het wel konden gaan verdienen in Nederland.

Ik heb door te handelen in eigenbelang mijn kinderen beperkt in hun ontwikkeling, emotioneel en sociaal en besef me dat nu pas echt, nu ik ze zie groeien en zelfstandig zie worden omdat het kan. Zo zou het moeten zijn dat ik als ouder mijn kind geen beperkingen voor de voeten werp, omdat ik zo nodig iets moet. Nee beperkingen zijn alleen fysieke beperkingen en dat is de enige uitzondering op de regel waarom een kind/mijn kind beperkt zou kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen ook de consequenties moeten dragen van mijn keuzen die niet gedaan worden in oprechtheid maar eigenbelang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf beperkte door de keuze om te emigreren en geïsoleerd te willen wonen en daardoor tegelijkertijd mijn kinderen beperkte om zelfstandig te zijn en zaken zelf te kunnen doen zonder tussenkomst van een volwassene.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ver weg van alles te willen wonen vluchtgedrag is en het onmogelijk maakt om even snel iets te doen of ergens heen te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren geïsoleerd wonen een grote footprint op "tijd" heeft als het gaat om praktische zaken zoals boodschappen doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren ik niet kan vluchten voor het systeem als ik voor levensonderhoud afhankelijk ben van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in vluchtgedrag een voorbeeld ben voor mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouder zijn betekent 24/7 het levende voorbeeld zijn en ik niet even kan terugspoelen want de imprint is al gedaan op mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in zekere zin de toekomst van mijn kinderen kan maken en breken door het voorbeeld dat ik ben in de eerste jaren van hun leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren keuzes maken voor mijn kinderen niet iets is dat te licht genomen moet worden en niet gebaseerd kan zijn op mijn gevoelens/emoties, maar een reflectie is van wat er nu is en nu speelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het meegaan met mijn gevoelens van eigenbelang voelt als overleven, maar in weze een spel in mijn mind is en een vorm van consumentisme vertegenwoordigt dat meer slachtoffers maakt dan mij lief is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de gevoelens, van niet te overleven als ik niet MIJN weg kies zonder het geheel in ogenschouw te nemen, niet echt zijn, niet fysiek zijn en niet meer dan energetisch voedsel voor mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kiezen voor mijzelf iets anders kan betekenen dan kiezen voor MIJZELF en de rest kan stikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik creëer niet uitgewist kunnen worden, maar als consequenties in mijn toekomst gelopen moeten worden en alleen zelf correctie kan mij behoeden voor herhaling van hetzelfde keer op keer weer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het schaamte en schuldgevoel is dat ik jegens mijn kinderen voel voor het beperken van hun leven en ik daardoor nu blijdschap ervaar nu ik ze zie groeien en zelfstandig zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn motivaties door te lichten met gezond verstand en de 1+1 optelsom om te zien alvorens ik handel of ik vanuit eigenbelang wordt gemotiveerd of het belang van iedereen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik blijdschap ervaar ik snel kan beoordelen waar het gevoel blijdschap een polariteit van is en mij te realiseren dat ik alle middelen in huis heb om een heldere deductie te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen geen strobreed in de weg te leggen als het gaat om hun emotionele en sociale groei door mijn ego/eigenbelang in de weg te laten zitten.

[sylvia]

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Het "bevestig mij positief" personage

Met veel kleine kinderen in mijn nieuwe woonplek geeft dat veel momenten van herkenning aangaande de opvoeding en soms kippenvel over de aanpak van anderen als mij in een ver verleden. Het geeft een moment van reflectie over hoe ik dat jaren terug zelf heb gedaan en hoe ik het nu zou aanpakken met het Desteni materiaal en tools. Zo zag ik wijkgenoten al klappend en juichend kinderen positief bevestigen wat bij mij de vraag triggerde of dat nu wel wenselijk gedrag is van ons ouders.

Positief bevestigen is het kind belonen met uitbundig positief gedrag door ons ouders waarin wij verbaal laten weten dat wij trots zijn op ons kind en non-verbaal uitzenden dat wij het kind waardig achten en accepteren. Dit wordt door ons gedaan om het kind zelfvertrouwen te geven en zo sterker in zijn schoenen te laten staan en de wereld aan te kunnen. De vraag is dan of een mens ZELFvertrouwen krijgt wanneer een ander dan ZELF verteld dat het waardig is en geaccepteerd wordt? Hoe kan ik in mijzelf gaan vertrouwen als ik dat zelf niet hoef te doen, maar geleerd krijg dat ik het buiten mijzelf moet zoeken. Dan creëren we mensen zoals jij en ik, wij denken zelfvertrouwen te hebben maar zoeken in alle gaten en kieren naar positieve bevestiging om geaccepteerd te worden en als waardig lid gezien te worden. Hoe vaak zijn we niet onzeker en hebben we dus totaal geen vertrouwen in onszelf? Wanneer we iets op ons werk voor elkaar hebben gekregen/gepresteerd hebben dan verwachten wij een applaus en bedankjes en als dat uitblijft dan zijn we teleurgesteld, teleurgesteld in ZELF. Simpel omdat het ons niet geleerd is hoe op onszelf te vertrouwen door onze ouders en het onderwijssysteem. Dus waarom zouden wij als we weten waar deze weg heen leidt ook onze kinderen deze weg opsturen?

Waarom zouden we gaan joelen en klappen als onze peuter een vierkant blokje in het juiste gaatje stopt in plaats van er te zijn in het moment met ons kindje en samen te ontdekken hoe de vormpjes in de corresponderende gaatjes gaan. Waarbij het een ontdekken en een uitbreiden van mogelijkheden is en geen in competitie zoeken naar die positieve bevestiging. Dus het vierkante blokje in het ronde gaatje proberen te stoppen is een zaak van ervaren waar de fysieke mogelijkheden liggen en zou geen aanleiding moeten zijn voor de ouder om het handje van ons kind te pakken en naar het juiste gaatje te sturen om alsnog een positief energetisch moment te kunnen creëren. Ook kleine kinderen weten dat zij dat niet zelf deden en voelen zich gelimiteerd door ons gedrag zonder daar nog woorden aan te kunnen geven. Frustratie is dan dichterbij dan misschien verwacht en een simpel spelletje kan eindigen in een driftbui van onze peuter.

Het is zaak ons kind in de eerste jaren te ondersteunen en niet te kneden door onze angsten en kennis, omtrent opvoeden die we absoluut niet hebben getest met gezond verstand. Wij zouden het ook niet leuk vinden wanneer wij op ons werk constant iemand naast ons zouden hebben die de back space toets van onze computer zou bedienen en zou gaan juichen wanneer wij geaccepteerd gedrag vertoonden. Zouden wij daar zekerder of meer zelfvertrouwen van krijgen of zou juist het tegenovergestelde bewerkstelligd worden? Als wij zelf niet leren op ons zelf te vertrouwen dan zullen wij tot in het einde der dagen blijven zoeken naar positieve bevestiging en heel ver gaan om dat te krijgen, als een junk die op zoek is naar zijn volgende shot. Aandacht vragend en energie slurpende wezens die in competitief gedrag met elkaar omgaan, wat precies het actuele beeld van kinderen heden ten dage is en het exacte beeld dat wij afkeuren in onze of andermans kinderen, terwijl wij het levende voorbeeld zijn van hoe dit gedrag zich evalueert binnen volwassenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging buiten mijzelf te zoeken en teleurgesteld te zijn wanneer ik die bevestiging niet krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik anderen nodig heb om positief bevestigt te worden en niet kan zijn met mijzelf in het moment met wat zich hier aandient.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van onaardig gedrag als zij mij niet positief bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgewezen te voelen wanneer ik niet positief bevestigt word door anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energetische lading van positieve bevestiging te zien als een levens elixer dat nodig is om voort te bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aleen dan waardig te voelen als anderen mij zien als waardig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verslaafd te zijn aan de energetische lading van positieve bevestiging en mijn leven zo in te richten dat ik van de ene positieve bevestiging in de andere ga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die dingen te doen waarvan ik zekere weet dat zij positieve bevestiging opleveren en zo mijn eigen leven manipuleer rondom positieve bevestiging en mij niet realiseer dat wanneer ik instaat ben mijn leven zodanig te manipuleren ik ook instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en te handelen in de beste interesse van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fijn gevoel in mijn solar plexus te ervaren bij positieve bevestiging en een false vorm van zijn als echt te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren en in de toekomst te projecteren hoe ik positieve bevestiging kan uitlokken bij anderen en mijzelf af te meten aan de mate van manipulatief gedrag als zijnde zelfvertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het "bevestig mij positief" personage en mij niet te realiseren dat het slechts om een personage gaat en niets van doen heeft met echt leven en vertrouwen op mijzelf en de plek die ik wil innemen in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder mijn kinderen te hebben aangespoord door positieve bevestiging om hen te manipuleren in door mij gezien gewenst gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging te hebben gebruikt bij mijn eigen kinderen/kinderen in het algemeen om surrogaat zelfvertrouwen te ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een kind ZELFvertrouwen krijgt wanneer ik het aanmoedig en manipuleer met positieve energie en mij niet realiseer dat ik het kind limiteer in zijn/haar zelfexpressie en ontwikkeling van eigenwaarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om kinderen positief te bevestigen omdat het een herinnering van een fijn gevoel, fysiek en mentaal, bij mij oproept wat ik het kind wil geven/gun.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet goed te weten hoe ik mij moet gedragen als ik het kind niet positief kan bevestigen en zelfs in mijn ogen negatieve situaties omkeer in positieve om zo alsnog positief te kunnen bevestigen en mij niet te realiseren dat ik een verknipte kinder persoonlijkheid co-creëer door een voorbeeld van manipulatie en beperking neer te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder te denken dat ik goed bezig ben, maar mijzelf niet te realiseren dat ik vanuit mijn mind handel en niet vanuit het fysieke, dat wat hier is in het moment in elke adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als liefdevolle ouder te zien en voor het gemak niet zie dat ik handel vanuit polariteit en dus mijn liefdevolle aanpak net zo goed een hatelijke/angstige aanpak is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging gezien wordt als een positieve benadering van een kind omdat we te bang zijn om echt te zien wat voor onzekere monsters we creëren door simpelweg naar onszelf te kijken en onze ouders, grootouders om te zien dat het tijd is om de cirkel te breken en echt te leven vanuit de kracht in onszelf als eigenwaarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als normaal en als de norm wordt gezien om onze eigen angst om niet geaccepteerd te worden te overschreeuwen en wij niet bereidt zijn om te zien dat het niet werkt en het niet gewerkt heeft bij ons als kinderen en als volwassenen, maar het tegenovergestelde bereikt is en niemand op deze aarde echt zelfwaarde/zelfvertrouwen heeft als het erop aankomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als het medicijn tegen onzekerheid en gebrek aan zelfwaarde wordt gezien, maar in feite ons alleen maar fragieler en onzekerder maakt en toestaat dat wij verslavend gedrag aan positieve energie gaan vertonen ter compensatie van het nare gevoel van onzekerheid dat binnenin ons knaagt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Zelfwaarde en ZELFvertrouwen in mijzelf te zoeken door te staan als en voor het leven en niet langer dit buiten mijzelf te zoeken als een junk op zoek naar een shot.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kinderen niet positief nog negatief te bevestigen, maar te leren zijn in het moment met het kind om samen het leven te ontdekken en niet in te delen in vakjes van goed en slecht en zo niet de competitie met onszelf en anderen aan te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door levend voorbeeld te zijn andere ouders zonder woorden/beter weet gedrag te laten zien hoe de omgang met een kind kan zijn als er niet positief of negatief bevestigd wordt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te zoeken naar het gevoel dat gepaard gaat met positieve bevestiging buiten mijzelf en mijn handelen niet centraal in het kader van dit gevoel te stellen.

[sylvia]

Dag 92 van 2555; een bosje verzoening

Het "altijd eerlijk" personage

Vandaag in een ruime week tijd had ik een tweede ontmoeting met mijn schoonouders na een dikke 6 jaar strijd en ruzie. Mijn schoonmoeder had zich afgelopen zaterdag uitgenodigd om bij ons op visite te komen en ik ben bewust op dit verzoek ingegaan om te zien hoe ik kon staan ten opzichte van hen binnen mijn fysieke realiteit. Toen zij aankwamen hadden zij een enorme bos met bloemen mee die ik overhandigd kreeg. Nooit heb ik snijbloemen in huis, behalve toen ik mijn huis in de verkoop had om het acceptabel gezellig te maken voor potentiële kopers.

Een bos snijbloemen in huis staat voor mij gelijk aan mishandeling van leven. Eerst worden de bloemen op het land losgesneden van het leven om vervolgens in de winkel en later in iemands huis te mogen verleppen, een langzame dood te sterven, terwijl wij het publiek, alleen maar geven om het plaatje dat een bos bloemen presenteert.

Dus een grote bos mishandeling werd mij overhandigd als verzoening. Hetzij om een schuldgevoel af te kopen of hetzij om te denken dat met bloemen we gewoon weer op dezelfde voet verder te kunnen als velen jaren terug. In ieder geval is de bos bloemen een soort van stop in je mond om vooral niet te spreken over wat er is gebeurd en hoe niet meer te laten gebeuren wat gebeurd is. Ik heb dat eerder wel geprobeerd erover te spreken, maar dat was olie op het vuur, dus nu rest mij nog het zijn van een levend voorbeeld en het stellen van mijn grenzen in het belang van een ieder.

Bij het krijgen van de bos bloemen schoot door mij heen, als het "altijd eerlijk" personage, dat ik moest zeggen dat ik niet van een bosje mishandeling gediend ben. Ik voelde de drang om het te zeggen of om te vragen of ze ooit wel eens bloemen bij mij in huis hadden gezien. Ik wilde eerlijk zijn en een schone nieuwe start maken met hen. Ik nam wat gas terug en probeerde te zien wat hier was in het moment. Is eerlijkheid wel zelfoprechtheid ging door mij heen. De drang om in eerlijkheid te spreken voelde ik als een energetische ervaring en deze drang wilde niet zien dat mijn schoonouders een bos bloemen niet interpreteren als een bos mishandeling. Wellicht hadden zij dan geen bloemen gekozen voor hun verzoeningsactie. Dus de vraag die mij reste was, heeft het nut in het belang van een ieder om te zeggen dat ik liever die bloemen niet had gekregen? Ik besloot dat deze eerlijkheid geen zoden aan de dijk zou zetten, maar alleen maar onbegrip en een voedingsbodem tot nieuwe wrevel zou geven. In zelfoprechtheid kon ik zien dat met dit eerlijk zijn ik mijn gram wilde halen en vanuit ego mijn schoonouders op hun nummer wilde zetten om te laten zien dat ik meer ben en beter nadenk over wat ik doe. Dus dat was geen optie en zette ik de bloemen in een grote glazen bak die ik voor vele zaken gebruik, behalve bloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de drang om altijd eerlijk te zijn te willen handelen als iets dat ik niet kan onderdrukken en dat sterker voelt dan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid niet altijd zelfoprechtheid in het belang van een ieder inhoud en daardoor en dekmantel van het ego wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het "altijd eerlijk" personage en mij te vereenzelvigen en te definiëren door dit personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit ego te handelen en het dan eerlijkheid te noemen om recht te strijken wat nier recht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om een zet te doen vanuit eerlijkheid, zodat ik mij meer en beter kan voelen dan mijn schoonouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in een polariteit van meer en minder met mijn schoonouders te stappen, terwijl ik al weet dat deze participatie tot niets anders leidt dan consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze consequenties omdat ik ze al gelopen heb in mijn realiteit en dit niet nogmaals wil meemaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om opnieuw frictie tussen mij en mijn schoonouders te bewerkstelligen met eerlijkheid die niet oprecht is maar alleen ego ondersteunend is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen een bosje bloemen geven als iets sociaal acceptabels te zien en niet zoals mij als een bosje mishandeling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen die niet zien in wat voor staat de wereld zich verkeerd te willen opvoeden door hen feiten door hun strot te drukken die zij nog niet willen/kunnen zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie tussen mij en mijn schoonouders te creëren dat niets anders voed dan mijn ego.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet voor te schrijven dat zij geen bloemen in huis mogen zetten, maar simpel en alleen een voorbeeld te zijn in het niet neerzetten van bloemen in huis.

[sylvia]

Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina

Het "man/vrouw" personage

Buiten voor op het straatje werd een spelletje met de 6 jarigen gedaan. Een buurvrouw had de kinderen een opdracht gegeven om uit te voeren, dingen zoals 3x springen op het gras, hardlopen, rondje om de boom enzovoorts. Op een bepaald moment raakten de ideeën voor opdrachten een beetje op en zei deze buurvrouw draai als een ballerina. Waarop de jongens zonder na te denken een pirouette draaiden, waarbij 1 jongetje zich toch niet zo cool voelde bij deze opdracht. Vervolgens gaf de buurvrouw een cijfer voor de pirouette die ze hadden gedaan en allemaal kregen ze een 10. Waarbij het ene jongetje furieus werd en zei dat hij het slecht had gedaan en een onvoldoende had verdiend, hij was geen goede ballerina deelde hij mede. De buurvrouw deed er een schepje bovenop en zei dat hij het echt verdiend had en misschien wel de beste van allemaal was. Het jongetje begon te stampvoeten en werd echt kwaad, hij liep op de vrouw af en deed net of hij iets uit haar handen rukte en verscheurde vervolgens dit iets. Hij zei dat hij de 10 had gepakt en verscheurd en dat er geen reden meer was om te zeggen dat hij een 10 had of goed was in ballet. Ik keek ernaar en realiseerde mij dat het zijn van een jongetje of een meisje los van je geslacht ook een personage is dat volledig door het ego instand wordt gehouden en bewaakt.

Het doet er niet toe of je als meisje het personage van jongen hebt of omgekeerd of dat wat bij je geslacht hoort, want het zijn geen gedragingen die horen bij wat hier is in het moment. Hier in het moment ben je man of vrouw bepaald door je geslacht, het personage man/vrouw is afhankelijk van gevoelens en emoties.

Zo had ik als 9-jarige ineens heel kort haar, ik had nog geen vrouwelijke uiterlijke kenmerken en droeg altijd broeken. De meeste mensen die mij niet kenden hielden mij voor een jongen en dat vond ik erg. Want naast het feit dat ik een vrouw door geslachtsbepaling ben, voelde ik mij ook vrouw als het vrouw personage en dat was de emotie die geraakt werd. Zoiets gaat er best heftig aan toe in de zin van emoties en gevoelens. Ik liet mijn haar weer lang groeien om deze "vernedering" van aangezien te worden als jongen nooit meer te hoeven meemaken.

Maar hoe komen we aan dit soort ideeën/personages? Door onze opvoeding en hoe meer onze rol als man of vrouw bevestigd wordt des te meer wij in dit personage worden geduwd. Daarnaast spelen school, tv en commercie ook nog eens in op dit pril gevormde personage en is het cirkeltje rond. Op deze manier zijn we een consument gedreven door ons man/vrouw personage en zullen we alles wat ons begeert kopen om te benadrukken dat we een vrouw/man personage zijn.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik kort haar heb en weinig vrouwelijke kenmerken ik voor een jongen wordt aangezien en dat dit gevoel van onjuist worden aangekeken voor een ander geslacht consequenties heeft voor mijn fysieke realiteit, terwijl ik mij niet realiseer dat door mee te gaan in dit gevoel van niet juist te worden aangesproken ik juist fysieke consequenties manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het afknippen van mijn haar nu ik voor een jongen wordt aangekeken wat frictie geeft met het gevoel van het zijn van een meisje en mij niet te realiseren dat het mijn geslacht niet kan veranderen ik ben een vrouw en ik blijf een vrouw ook als ik verkeerd wordt aangesproken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van het mij aan te spreken als jongen wat niet strookt met het beeld dat ik van mijzelf heb als meisje en wat dus frictie in mijn mind geeft en een naar gevoel alsof er iets niet juist is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen zien als een meisje door het gevoel dat ik in mijn jeugd heb opgebouwd door bevestigt te worden in mijn vrouw zijn vanuit familie en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als twintiger mijzelf zeer vrouwelijk te kleden om zo mijzelf te bevestigen in mijn vrouw zijn en een zekere vorm van energie daaruit te halen als een beloning voor de bevestiging van mijn vrouw zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit deze energetische lading en aandacht zocht bij het mannelijk geslacht om weer bevestigd te worden in mijn vrouw zijn/vrouw personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een bepaalde rol in de samenleving toe te delen op basis van het vrouw personage gevormd door opvoeding en maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast het feit dat ik vrouw ben mij vrouw te voelen en daar allerlei ideeën en opinies aan te hangen om vervolgens daarop te handelen in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij nooit te hebben gerealiseerd dat ik kan zijn in mijn vrouw lijf zonder een vrouw/man gevoel daaraan toe te voegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij kinderen door speelgoed/opvoeding/tv/samenleving in het hokje man of vrouw duwen waardoor er een personage ontstaat als een extra identiteit naast ons fysiek geslacht wat frictie oplevert als het gevoel van het kind niet resoneert met het geslacht dat het heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat commercie bedoeld is om ons te bevestigen in ons man/vrouw personage om zo druk op ons uit te oefenen om bepaalde zaken aan te schaffen/ te willen hebben/te begeren om onszelf goed te kunnen voelen zonder bezig te zijn met onze fysieke realiteit en wat hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ego profijt heeft bij het instand houden van dit man/vrouw personage om zo onszelf energetisch in de mind te houden en te verwijderen van onszelf om ons in separatie van onszelf waar te nemen als een observeerder van ons eigen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vrouw ben met de bijbehorende kwaliteiten en mij dan ook schuldig te voelen wanneer ik niet voldoe aan die kwaliteiten die door geld bepaald zijn ontstaan in de maatschappij die mij indoctrineerde als kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn benen scheer omdat ik denk dat zoiets vrouwelijk is terwijl het een slimme manier is om mij spullen te laten aanschaffen om mijn benen te scheren en de zachtheid van een vrouw te weerspiegelen met sexy gladde benen, een beeld waar ik nooit bij nadacht maar gewoonweg volgde omdat ik dacht dat ik een vrouw was als een plaatje/imprint gestuurd door geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij presenteer als plaatje van een vrouwspersonage dat niets te maken heeft met het vrouwslijf waar ik me in bevind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen door het leven gaan als reclameborden plaatjes totaal bepaald door geld en commercie en dat als hun echte zelf beschouwen wat niets te maken heeft met de fysieke kwaliteiten die bepalen of we vrouw of man zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen opvoeden als jongens of meisjes personages en ons niet realiseren dat wij zo onze kinderen separeren van henzelf en onze kinderen een start in het leven geven die bestaat uit frictie enkel en alleen omdat wij het plaatje van ons kind als man/vrouw personage zo schattig vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij totaal verwijdert zijn van ons lijf als fysiek lijf en alleen door een bril van fantasie en personages naar onszelf als man of vrouw kunnen kijken, omdat we klaarblijkelijk niet genoeg hebben aan een lijf van vlees dat schreeuwt om aandacht wat wij niet honoreren, omdat het niet in het plaatje past wat wij als personage hebben van ons lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over de mate waarin ik/wij ons hebben verwijdert van ons lijf, het lijf dat ons enige instrument is dat ons leven op aarde mogelijk maakt, wat wij misbruiken en negeren totdat het ziek wordt en dan gezien kan worden als last en beperking, maar altijd in separatie van onszelf en ondergeschikt aan de mind.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te zien als mens/levend wezen dat in een vrouwslijf op aarde functioneert, maar dezelfde aandacht nodig heeft als een manslijf, als eenheid met het fysieke op aarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om afstand te doen van mijn vrouw personage en anderen niet langer te bevestigen in hun man/vrouw personage.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien dat een man/vrouw personage niet nodig is en alleen maar limiteert en geld gedreven is en ons weerhoudt om dat te doen wat in het belang van een ieder is.

[sylvia]

Dag 94 van 2555; de stem van de adem is leven

Het "dralende" personage dat zelf-sabotage accepteert en toestaat.

Gisteren zijn wij als gezin dan eindelijk begonnen met onze waterstofperoxide kuur. De H2O2 was al lang in huis, maar ik draalde met het vinden van gedistilleerd water, flesjes, pippetjes en weet ik wat al niet meer. Ik zag het mijzelf doen dit dralen, maar wilde er de vinger niet opleggen waarom ik dit deed.UIteindelijk hebben we op aanraden van anderen een Brita waterkan online gekocht en flesjes en pipetten bij de apotheek. Vervolgens wilden we de verschillende sterkten H2O2 in de flesjes doen en weer was ik aan het dralen net als mijn partner, er ging zo weer een week overheen voordat we dit voor mekaar maakten.Toen ik op een ochtend besloot het hele project maar eens aan te pakken, bleek het allemaal niet zo ingewikkeld en moeilijk als dat ik het had gemaakt.

Mijzelf langer verstoppen achter het dralen was dan ook niet meer mogelijk na de eerste dag van de kuur en ik besloot om toch eens te kijken wat hier gaande was. Waarom boycotte ik dat wat ik had voorgenomen te doen? Een kuur die alleen maar voordelen zou bieden voor mijn huidige leven, waarom zou ik daar de boot afhouden? Ik kon maar 1 ding bedenken, de kuur zal korte metten maken met mijn candida albican en zal door meer zuurstof in mijn bloedbaan mijn weerstand verhogen. Dat is precies wat ik nodig heb en toch wilde ik mijzelf dat niet geven, door te dralen met de start van deze H2O2 kuur. Dat is zelf-sabotage om mijzelf dat te ontzeggen wat mijn fysieke lijf ondersteunt en versterkt en dat is onacceptabel.

Dus na nog iets verder te spitten moest ik concluderen dat er voor mij energie valt te halen uit het feit dat ik te kampen heb met candida albican en een fragiel afweersysteem. En inderdaad het hebben van de candida albican geeft mij een gegronde reden om het dieet te volgen wat ik doe, zonder al te veel vragen van anderen als zij voor een voldongen feit komen te staan wanneer uit eten aan de orde is. Als ik zonder reden suiker/gist/gluten/cafeïne vrij zou leven dan zou men dat anders kunnen opvatten en moet ik van alles uitleggen waar ik geen zin in heb, alsof ik geen dieet kan volgen als anderen het daar niet mee eens zijn. Dus geef ik teveel om wat anderen denken en kijk ik niet eerst naar wat mijn lijf nodig heeft, maar creëer ik liever problemen in mijn mind over hoe ik anderen overtuig dat wat ik doe goed voor mijn lijf zorgen is. Hoe moeilijk kan ik het maken! En zou ik stoppen met dit dieet waar ik mij zo goed bij voel?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door dralen mijzelf te saboteren als het gaat om wat het beste voor mijn lijf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als acceptabel te zien en een rechtvaardig middel om dat wat ik niet wil zien in zelfoprechtheid te doen vervagen met zelfsabotage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als minder te zien dan allerlei zaken die ik bekokstoof in mijn mind om in separatie van mijn lijf niet te zien dat het aandacht nodig heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de H2O2 kuur te vrezen als zijnde een middel om mijn aandoening weg te nemen die mij positief energetisch laadde en zo door mijn mind te volgen als belangrijke raadgever, de positieve energie te verkiezen boven de kuur voor mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het doen van een niet alledaags dieet een algemeen geaccepteerde reden nodig heeft die het kracht bijzet en legitiem maakt voor mijzelf door de ogen van de anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zorgen voor mijn lijf af te laten hangen van wat geaccepteerd is en wat niet geaccepteerd wordt door de samenleving naast mijn opinies over wat de samenleving zal denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijn leven lang een dieet moet volgen, ondanks dat ik mijn dieet prettig vind en goede resultaten ermee boek wat betreft mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dralen in het algemeen te gebruiken om een situatie, mijzelf of beiden te saboteren wanneer ik vrees dat een situatie in de werkelijkheid zal uitwijzen/bewijzen dat ik niet zo'n goed mens ben als ik hoop en mijzelf d.m.v. dralen manipuleer tot aan zelfsabotage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn partner het wel zou oppakken om dingen in orde te maken om met de kuur te beginnen en er niet bij stil stond dat ook hij aan het dralen was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage als zelfondersteuning te willen zien om zo niet de mate van separatie waarin ik en mijn lijf zich bevinden te hoef ervaren en zodoende er ook niets aan hoef te doen, want wat ik niet zie dat is er niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin iedereen dagelijks zichzelf saboteert en wij het gewoon zijn gaan vinden en niet willen luisteren naar de adem die ons leven schenkt die ons duidelijk zegt dat het lijf eerst moet komen want zonder lijf zijn wij niet meer deel van deze fysieke realiteit en staan wij buiten spel.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te vertrouwen op mijn lijf en mijn lijf die zorg te geven die het nodig heeft en niet te vertrouwen op de gedachten die zelfsabotage recht praten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie meer te halen uit het feit dat mijn aandoening mij een vrijbrief geeft voor het doen van een dieet, maar dat te doen wat goed voor mijn lijf is en daardoor in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te bekijken door te zien wie ik ben in het moment in elke adem met wat hier is en niet mijzelf te bekijken door de ogen van een ander om zo zelfsabotage boven het belang van een ieder te stellen en totaal uit het oog te verliezen dat mijn lijf mijn ticket is voor mijn verblijf op aarde.