Sylvia's Tocht naar Leven

[sylvia]

Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien


Een artikel dat ik las vertelde over een Zweeds kinderdagverblijf dat gelijkheid hoog in het vaandel heeft en dat de kinderen een geslachtsloze opvoeding/educatie geeft. Ik had al eens eerder gehoord van echtparen die het geslacht van hun kind de eerste jaren verborgen houden, zodat het kind kan genieten van de expressie van het jongen zijn en van het meisje zijn. Dit lijkt mij een heel gedoe om het geslacht van je kind ten aller tijden verborgen te houden voor de buitenwereld, zodat het niet in een bepaald hokje gedrukt wordt. Tegelijkertijd snap ik wel wat hiermee bereikt wil worden, het is alleen de vraag of je gelijkheid van de seksen bereikt door los van het systeem waar je in leeft andere regels omtrent sekse te gaan toepassen. En dan is er nog zoiets als het fysieke verschil tussen jongen en meisje is dat ongelijkheid? Of is dat inherent aan het menszijn? De behandeling van mannen en vrouwen in onze maatschappij is voor heel wat verbetering vatbaar, de stereotypen geven ons geen vrijheid van expressie, en zo hebben wij met z’n allen een maatschappij gecreëerd die het niet tolereert als een jongetje in een jurkje gaat rondlopen. Dus om een einde te maken aan deze sekse ongelijkheid en vrijheid van expressie te bereiken zullen we onze ideeën/opinies/ideologieën op de schop moeten en daarmee dan ook die van de maatschappij. Dan is er ruimte om de nieuwe generatie echte gelijkheid te laten ervaren, niet op uiterlijkheden in het fysieke, maar omdat we allemaal de mogelijkheid moeten hebben om ons te kunnen uiten op verschillende manieren. Dat wanneer ik mij mannelijk wil kleden ik dat niet doe om tegen iets aan te schoppen, mijn ego te pleasen of om mijn punt te maken, maar gewoon omdat ik vandaag graag eens mannelijke kleding aan wil doen om plezier te hebben in het uiten van mijzelf op verschillende wijzen zonder dat het een persoonlijkheid kwestie is.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het raar te vinden wanneer een jongetje in een jurkje rondloopt door mijn culturele socialisatie.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat jongetjes in jurkjes ten prooi zullen vallen aan pesterijen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het dragen van een jurkje voor een klein jongetje gewoon is wat het is en niet die ladingen heeft die ik als volwassene erbij heb, omtrent seksualiteit en socialisatie.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat verschillende behandeling van mannen en vrouwen binnen de maatschappij niet een startpunt van gelijkheid en eenheid heeft en niet in het belang van een ieder is en ik dit verschil altijd heb ondergaan zonder mij te realiseren dat ik het kan stoppen en niet langer hoef te accepteren door mensen bewust te maken van de gevolgen van sekse ongelijkheid.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat het benadrukken van het vrouw of man zijn in kleine kinderen hen beroofd van de mogelijkheid om zich vrij te kunnen uiten als mens.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mannen en vrouwen een etiket opplakken wat ongelijkheid en separatie oplevert.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij vrouwen bepaalde kwaliteiten toeschrijven en mannen weer andere die zullen bepalen wat wij in ons leven zullen bereiken en wat niet, waardoor het man of vrouw zijn als een soort van voorgeprogrammeerdheid werkt en zal bepalen wat er van je terecht komt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij blij zijn dat we niet de andere sekse zijn en hierdoor een soort van competitie met de andere sekse aangaan om nog meer separatie te generen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar discrimineren op basis van onze sekse en dat normaal geaccepteerd gedrag vinden en niet opstaan om dit te stoppen als een groep van mannen en vrouwen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij gelijkheid niet kunnen afdwingen door tegen de principes van de maatschappij in te gaan terwijl wij nog steeds deel uitmaken van deze maatschappij, sekse gelijkheid kan alleen bereikt worden wanneer wij onze kinderen binnen een maatschappij die dat toelaat zich vrij kunnen uiten en niet worden verbannen en gestigmatiseerd door dit gedrag.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij bepaalde dingen wel kunnen doen en andere dingen niet op basis van onze sekse en ons niet afvragen waar deze ongelijkheid vandaan komt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leren door godsdienst dat vrouwen minder zijn dan mannen op basis van de bijbel/heilige boeken en dit accepteren zonder vragen te stellen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar niet als leven kunnen zien, maar de onbedwingbare behoefte hebben om elkaar in allerlei hokjes te stoppen om het zo overzichtelijk/voorspelbaar te houden en niet te zien dat het de angst voor onszelf is die geen vrije expressie/intimiteit met onszelf toestaat.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen op basis van hun menszijn te beschouwen en geen culturele denkbeelden mijn beeld te laten vertroebelen.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleine kinderen de vrijheid te bieden om zich te kunnen uiten op de manier waar ze van genieten, door een Gelijkheids Geld Systeem te promoten en werkelijkheid te maken.

[sylvia]

Dag 53 van 2555: de "bah wat is dat vies, dat moet schoongemaakt" persoonlijkheid

In zelfoprechtheid moet ik zeggen dat ik deze persoonlijkheid deze karaktertrekjes wel van mijzelf ken, maar zoals zoveel dingen in het leven, reflecteerde ik niet en keek ik nooit naar binnen waardoor het iets werd dat gewoon was en bij mij ging horen. Iets dat ik daardoor "mijzelf" ging noemen.

Weken terug werd ik mij echt bewust van deze persoonlijkheid, op het moment dat ik startte met het inpakken van de inboedel in Italië, ik nam een stapje terug en ik zag mij als het ware indalen in het jasje van deze persoonlijkheid die ik gecreëerd en geaccepteerd had door de jaren heen. Elke keer als er dingen ingepakt/uitelkaar gehaald moesten worden dan viel mijn oog op het feit dat het niet schoon genoeg was en eerst schoongemaakt moest worden alvorens het meeverhuist kon/mocht worden.

Wanneer ik deze persoonlijkheid niet draag alsof het een karaktertrek van mijn echte zelf is, dan deel ik schoonmaak werkzaamheden zo effectief mogelijk in om er zo weinig mogelijk tijd aan te besteden.

Dus deze persoonlijkheid is in strijd met de andere persoonlijkheden die ik vertegenwoordig en als mijzelf beschouw. Het begon in de verhuisperiode echt op te vallen, doordat het dwingender was/werd dan normaal. Eènmaal in Nederland aangekomen en een huis aangetroffen dat achterstallig schoonmaakwerk had, zat ik klem in deze schoonmaak persoonlijkheid. Ik wilde alles minuscuul schoonmaken om de viezigheid uit het huis te krijgen en er rustig te kunnen wonen. Wanneer ik met anderen over het huis sprak dan zoog ik mijzelf terug in deze persoonlijkheid en raakte ik niet uitgesproken over hoe vies het huis wel niet was. Dit was niet meer gewoon praten over een vies huis, het werd een bezetenheid waar vele emoties en gevoelens zich met gemak konden vasthaken en meeliften op de opening die ik de mind gaf om huis te houden op mijn rekening. Dus dat moet nu maar over zijn en zal ik het een stapje verder gaan nemen. Waar ik eerst mezelf in deze persoonlijkheid gezogen zag worden, ga ik nu voor dat moment, gas terug nemen en mij in het hier en nu houden met behulp van de adem om niet in deze vorm van bezetenheid opnieuw te geraken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om karaktertrekjes omtrent het schoner willen zijn dan schoon in huis als iets van mijzelf te beschouwen en niet naar binnen te willen kijken wat het nu eigenlijk vertegenwoordigt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar binnen te willen kijken en te zien dat ik deze schoonmaakwoede gebruik om een goede persoonlijkheid naar de buitenwereld te kunnen tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een basisvaardigheid als het schoonhouden van mijn huis te gebruiken/misbruiken om als een goede persoon bij anderen te boek te komen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om egoïsme als iets vanzelfsprekends te aanvaarden en niet te willen zien dat schoonmaken om zo als goed gezien te worden een daad van egoïsme is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schoonmaken vanuit bezetenheid als een win win situatie te beschouwen en niet te willen zien dat niemand er bij geholpen is, wanneer ik mij verlies in onnodige schoonmaak akties daar waar ik mijn tijd aan andere zaken had kunnen besteden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schoon te maken vanuit bezetenheid en tegelijkertijd back chat/ innerlijk gebabbel te hebben hierover en daar geen verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn goedheid te meten aan mijn schoonmaak inzet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf met anderen te vergelijken wanneer ik deze persoonlijkheid aan heb en altijd mijzelf als betere uit de bus te laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om mij binnen deze persoonlijkheid mij met anderen te meten om zo mijn innerlijke wereld te sussen en te laten weten dat ik een goede/aangename/aangepast persoon ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze persoonlijkheid niet echt is, wanneer het alleen maar te voorschijn komt als ik het nodig heb om mij te verstoppen/ om mijzelf op te hemelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegelijkertijd met deze persoonlijkheid een andere persoonlijkheid te zien die schoonmaken verschrikkelijk vindt en er geen tijd aan wil verdoen, maar onderhandelt over hoe ver ik zal gaan met schoonmaken. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in polariteit te leven binnen de persoonlijkheden die ik mij heb aangemeten, schoonmaker liefhebber versus schoonmaak hater.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om persoonlijkheden en karaktertrekjes nodig te hebben om te kunnen bestaan in mijn realiteit en niet te zien in welke mate het mij in verwarring brengt en afleidt van wie ik werkelijk ben en waar ik mij werkelijk mee bezig zou moeten houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar persoonlijkheid als normaal wordt gezien en wij elkaar verbaal/fysiek te lijf gaan om de persoonlijkheden te kunnen laten voort bestaan om zo het ego te laten zegevieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het je verliezen in schoonmaken als deugd wordt gezien en de mate van beschaafdheid aan wordt afgemeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het hebben van vele chemische middeltjes die te pas en te onpas worden ingezet om schoonmaakwoede te koesteren en op zijn plek te houden omwille van het milieu en het leven op aarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we beter voor de dag willen komen door b.v. schoonmaak persoonlijkheden aan te nemen om zo als een goed lid van de samenleving te worden gezien en wellicht zo betere kansen te hebben binnen die samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we persoonlijke bezetenheid voorop stellen aan het leven en het ons geen fuck kan schelen waar wij meer schade dan voordeel bewerkstelligen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar de schoonmaakmiddelen industrie floreert, omdat wij hun produkten met graagte afnemen en wij zo het milieu naar zijn grootje helpen om als schoon te worden gezien terwijl wij vies van binnen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voor het moment dat ik in deze persoonlijkheid van schoonmaakwoede wordt gezogen mijzelf stop en zie dat ik mijzelf en de ander als mij verloochen om mijzelf beter voor te willen doen dan wie ik ben om zo te kunnen overleven binnen een realiteit waar ik zelf debit aan ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijzelf te vergelijken met anderen als het gaat om schoonmaken en zo geen onnodige back chat/ innerlijk gebabbel te accumuleren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om schoonmaken te zien als iets dat gedaan wordt om zo de hygiene in acht te nemen en niets te maken heeft met emoties en gevoelens die mij hetzij afkeer doen hebben van het schoonmaken of mijzelf te verliezen binnen het schoonmaken, waardoor ik de hygiene niet in acht neem of overdrijf binnen het schoonmaken.

[sylvia]

Dag 54 van 2555: het "ik kom net uit het buitenland" personage

Sinds ik terug in Nederland ben heb ik gemerkt dat ik terecht en te pas en te onpas het excuus gebruik dat ik net uit het buitenland kom. In het licht bezien van de personages en karaktertrekjes, kan ik zeggen dat wanneer ik dit nu niet stop, ik een compleet nieuw personage ontwikkel bovenop al de personages die al in mij zijn door deze te hebben toegestaan en geaccepteerd door de jaren heen.

Zodra ik bemerk dat ik afwijkend gedrag vertoon gebruik ik "ik kom net uit het buitenland" om zo mijn imago weer op te trekken en toch nog goed uit de bus te komen. Het komt voort uit een angst om niet geaccepteerd te worden door mijn landgenoten en als uitschot verder te moeten gaan. Dit is iets wat zich compleet in mijn hoofd afspeelt, de angst om er niet bij te horen heeft voor mij dan ook een negatieve lading waardoor ik mijn beslissingen zo neem dat ik mijzelf opnieuw kan ervaren als positief en dat behoeft een excuus om de boel recht te breien.

Dit is nogal een omslachtige manier om dingen aan te pakken, want op basis van een niet bestaande angst in mijn realiteit, vertoon ik gedrag om de negatieve lading kwijt te raken van iets dat er niet is, om mij zo vervolgens positief te voelen. Volstrekt nutteloos steek ik hier mijn energie in iets dat onnodig is, om mijzelf bezig te houden en tijdelijk positief te voelen. Wat ook van tijdelijke aard is want positief of negatief het komt uit dezelfde bron en participatie hierin zal mij heen en weer doen gaan van de ene kant naar de andere, volstrekte bezigheidstherapie dus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verstoppen achter excuses en het niet meer in touch zijn met mijn vaderland, terwijl dat logisch is na zoveel jaar buitenland, dat behoeft geen excuus dat is een feit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om langzaamaan deze excuses om te zetten in een personage, waardoor ik kan wegkomen met onaangepast gedrag en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet leuk te vinden om aangestaard te worden als ik afwijkend gedrag vertoon, omdat ik niet meer weet hoe dingen hier in Nederland nu gaan en zodoende het excuus van in het buitenland te zijn geweest gebruik om niet afgewezen te worden als persoon. Terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik als Zelf niet wordt aangestaard maar de personage die ik aanneem wordt aangestaard en misschien niet geaccepteerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken/geloven dat anderen mij niet zullen accepteren als ik even nog niet weet hoe dingen in zijn werk gaan of bepaalde zegswijzen die ik nog niet ken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een Nederlander alleen geaccepteerd wordt in Nederland als hij/zijn zich als Nederlander gedraagt, wat deze gedragscode ook moge inhouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet behoor tot de groep "Nederlanders", terwijl ik in andere gevallen niet wil behoren tot de groep "Nederlanders". Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van wel willen behoren en niet willen behoren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dekmantel nodig te hebben voor mijn gedrag dat niet in het belang van een ieder is door excuses te bedenken als "ik kom net uit het buitenland".

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij speciaal te voelen in sommige situaties waar ik het excuus "ik kom net uit het buitenland" gebruik, om mij zo beter te voelen dan hoe ik in werkelijkheid over mijzelf denk/oordeel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overschakeling naar een leven in Nederland in het hier en nu nog even uit te stellen door middel van steeds weer terug grijpen naar het feit dat ik jaren uit Nederland ben weggeweest. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn leven hier weer op te pakken zonder dat in een falen te laten uitmonden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om te mislukken en niet geaccepteerd te worden en daardoor het liefst mijn adem inhoud en de tijd stil wil zetten om zo te kunnen blijven bungelen in dit vacuum van "ik kom net uit het buitenland".

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het liefst een ieder die niet in de groep past eruit knikkeren uit angst dat wij zelf aan de beurt zijn en zodoende eerst de ander eruit te gooien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven en ervaringen in Italië te laten voor wat het is en was. Ik heb ervan geleerd en ik snap/realiseer wat ik in die periode heb trachten te doen en het zijn rode vlag punten die ik niet meer zal herhalen. Mijn leven nu, is nu hier in Nederland waar ik mijn leven leid met dat wat zich voordoet in het hier en nu. Excuses zijn daar, om andere zaken te verbloemen en transparantie op te heffen om zo achterdeurtjes open te houden en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen. Dat is nu klaar, ik ben hier in elke adem en handel in het beste belang voor een ieder, dat behoeft geen excuses of vaagheden, maar een houding waar ik sta voor het leven op elke manier mogelijk.

[sylvia]

Dag 55 van 2555; het "zwijgzame" personage

Dit is een personage dat niet lijkt te passen als een jasje, het brengt altijd gevoelens/emoties van ongemakkelijkheid met zich mee. De stilte die ik naar buiten toe uitdraag wordt in balans gehouden met het innerlijke gebabbel van binnen. Wanneer ik dit personage aanneem ben ik bijna altijd ook aan het worstelen om mij er tegelijkertijd van te bevrijden. Toch is het "zwijgzame" personage een soort van "comfort zone" en zal dat altijd zwaarder wegen dan het mij daadwerkelijk bevrijden van dit personage in zelfoprechtheid en zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat wanneer ik in gezelschap ben ik daadwerkelijk iets te melden moet hebben dat de toehoorder amuseert of tot nadenken zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel druk op mezelf te zetten zodat ik in gezelschap een waardevolle aanvulling kan zijn, waardoor ik dichtklap en niet meer weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat wanneer ik niets te melden heb ik beter mijn mond kan houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te zwijgen in conversaties en mijzelf terug te trekken in mijn mind, en mij niet te realiseren dat ik mij terugtrek van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om achteraf wanneer ik conversaties afspeel in mijn mind alleen maar juiste dingen weet te melden en de conversatie waar ik niet aan deelnam omkeer in 1 waar ik de hoofdrol heb en waardevolle momenten creëer voor de andere gesprekspartners.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een soort "God" weg te zetten in mijn mind en daardoor mij als de "master" van conversaties af te schilderen, om zo mijn tekortkomingen als gesprekspartner op te heffen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een goede gesprekspartner te willen zien, maar in de werkelijkheid het "zwijgzame" personage aan te nemen wat mij de mogelijkheid verleent om als waarnemer het gesprek te volgen en alleen actief mee te doen inmijn mind door innerlijk gebabbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als opgesloten in de mind te voelen wanneer ik "zwijgzaam" ben, terwijl ik zelf elke keer de keuze maak om mij terug te trekken in mijn mind om zo beter uit de bus te komen dan wanneer ik daadwerkelijk participeer in gesprekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het conflict in mijzelf van het mij niet willen ontdoen van het "zwijgzame" personage als een conflict in mijZelf te ervaren, terwijl het zich allemaal afspeelt in mijn mind door het uitspelen van gevoelens/emoties en dit niets te maken heeft met de regie over mijn leven in eigen handen nemen en te zien dat "God" spelen in mijn mind niets met de realiteit van doen heeft en dit conflict in mijn mind alleen dient voor het generen van energieën die mij helpen om verder van mijzelf af te gaan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het "zwijgzame" personage aan te nemen mijzelf uit de realiteit te plaatsen en zo op non-actief te zetten en mij een vals gevoel van geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit "zwijgzame" personage 1 grote egotrip is om mijzelf te overtuigen hoe goed ik wel niet ben op het gebied van conversatie, terwijl in werkelijkheid ik vrees voor deelname aan gesprekken wanneer ik in dit personage zit en enigszins benauwd wordt hoe langer het duurt voordat ik iets kan zeggen of zal zeggen, wat mij het idee geeft dat ik gevangen zit in mijzelf en er niet meer uit kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo "laag" en "negatief" over mijzelf te denken op het gebied van conversatie dat ik dit "Goddelijke zwijgzame" personage in het leven moest roepen om mij "beter" en "positiever" te voelen, terwijl dit allemaal om te beginnen al een illusie was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf personages aan te meten om te overleven in mijn zelf gecreëerde wereld en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn wereld had geschapen in het voordeel van een ieder ik geen personages nodig had gehad, maar simpel had geweten wie ik werkelijk was en wie ik kon zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin zwijgen als een deugd wordt gezien als we kijken naar gezegden zoals "spreken is zilver, zwijgen is goud" en ons niet realiseren dat spreken als 1 en gelijk aan alles nog zilver nog goud is, maar ons de verbintenis toont die wij met alles hier op aarde hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin spreken wordt gezien als het veroveren van je plekje in de maatschappij om zo hoger op de sociale ladder te komen en beter te kunnen overleven dan diegenen die je hebt vertrapt op weg naar boven op de ladder van succes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin conversatie/discussie/debat vanuit ego, wordt gezien als waardevol en de kwaliteiten van iemand weergeeft, terwijl het ons alleen maar de oneerlijkheid in de mensen toont die aan het woord zijn en waar wij ons leven in handen van zulke mensen leggen door op ze te stemmen in de politieke arena. En ons niet te realiseren dat wanneer wij zwijgen en niet op staan, wij de sponsors zijn van deze nep "Goden" en medeplichtig zijn aan het helpen van de samenleving/wereld naar zijn verdoemenis.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van dit "zwijgzame" personage door te vertrouwen op de adem als mijzelf en die woorden te spreken die in het belang van iedereen zijn, om zo geen conflicten in mijn mind aan te gaan en zo mijzelf te verliezen in polariteiten tussen positieve en negatieve ladingen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als "God" neer te zetten in mijn mind en mijzelf zo te zien als de winnaar van de conversatie door achteraf een beter scenario uit te denken dan het in werkelijkheid inhield.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als startpunt te nemen dat ik niets zinnigs te melden heb, maar daadwerkelijk te participeren in een conversatie en zodoende altijd te kunnen spreken vanuit eenheid en gelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zwijgen niet te laden met negatieve nog positive gedachten/opinies/gevoelens/emoties en zwijgen te laten bestaan als een moment van bezinning gelijk aan de adem en niet als een personage.

[sylvia]

Dag 56 van 2555; het adremme personage

Komend uit een familie waar men altijd een woordje klaar had, leerde ik al vroeg hoe ik rake opmerkingen moest maken. Als tiener zag ik hoe ik in aanzien steeg als ik rake opmerkingen maakte, het rolde er automatisch uit en als ik het een kwetsende opmerking vond dan moest ik moeite doen om hem niet uit mijn mond te laten rollen. Kwetsen van de ander vond ik niet kunnen, alhoewel mijn snedige antwoorden best weleens als kwetsen over zullen zijn gekomen wanneer ik met grote ego's te maken had. Weerwoord kreeg ik eigenlijk zelden en dat gaf mij als tiener een zekere vorm van "machtig voelen". Ironie was 1 van de ingrediënten die ik veelvuldig gebruikte.

Mijn afgelopen jaren in Italië waar ik de taal niet in die mate beheerste dat ik snedige opmerkingen kon maken, maakte dat mijn lust voor adrem zijn afnam. Daarnaast kent de Italiaan geen ironie, dus dat was tegen dovemans oren of ze keken mij aan met een vraagteken gezicht. Ook in deze periode startte mijn proces en zag ik in dat ironie niet het antwoord was om een betere wereld te creëren. Dus langzaamaan verdween de behoefte aan dit personage, ik hoefde mij niet meer te bewijzen als tiener en ik had geen aansluiting wanneer ik het gebruikte in Italië.

De enige momenten waar dit personage nog van zich liet/laat horen is wanneer ik in situaties met mijn familie of mijn partner's broer ben. Toch is dit nu niet meer iets vanzelfsprekends, maar eerder iets onwennigs dat wel op de automatische piloot draait maar niet meer geolied is. Naar dit soort ego boost verlang ik niet meer, ik win er niets meer bij om dit personage te behouden ik zie nu alleen maar de consequenties die het met zich meebrengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage als de adremme personage nodig heb om iemand te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder te voelen zonder het adremme personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verschuilen achter snedige opmerkingen en zo lekker vingertje kan wijzen en niet naar mijzelf hoef te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie te halen uit het grappig en snedig zijn wanneer ik werd aangemoedigd door mijn "publiek".

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als God over mijn creatie te voelen op een golf van energie wanneer ik in deze toestand van het adremme personage verkeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het heerlijk te vinden als mensen dingen zeggen die ik kan gebruiken om grappig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel directer te zijn binnen mijn adremme personage en meer durf te zeggen dan wanneer ik een andere personage aanneem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die ik genereer met het adremme personage als een soort van ruggesteun te duiden en mij zo zekerder te voelen dan dat ik denk te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij in het publiek alleen staande kan houden als het adremme personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om adremheid als overlevingstactiek te gebruiken als tiener om zo niet gepest te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als cool te willen worden gezien en daarom mijn adremme personage te ontwikkelen en uit te werken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen aan het lachen te willen maken als het adremme personage en zo niet terug te hoeven vallen op het zwijgzame saaie personage door gebrek aan praatstof of teveel van mijzelf te moeten laten zien wat ik niet wil prijsgeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het adremme personage te gebruiken uit angst om mijzelf bloot te moeten geven en te geloven dat ik niet zelf in de hand heb waar ik over praat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen als het gaat om het delen van mijzelf met/aan anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mezelf te leren kennen en op voorhand al angst te hebben dat ik eigenlijk een saaie persoon ben met geen enkele speciale kwaliteit om trots op te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om adremheid als iets positiefs te labelen en zwijgzaamheid als negatief.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit adrem versus zwijgzaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mate van gelukkig voelen af te meten aan het succes van mijn adremme personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere tieners adremme uitspraken in te fluisteren, zodat zij die uitspraken zouden zeggen in de klas en zij gestraft zouden worden voor wat ik bedacht had, wat ik niet durfde te zeggen uit angst voor straf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het influisteren van adremme uitspraken en zo andere tieners te manipuleren in ruil voor populariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met het adremme personage en dat mijn echte Zelf te noemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik dit adremme personage heb ontwikkeld uit angst om mijzelf in het gezicht te moeten kijken en daarom te zien dat ik mijzelf in het gezicht kan kijken en mag zien wie ik werkelijk ben na het strippen van al mijn personages. Ik mag kijken zonder angst te hebben en hoef mij zodanig niet stoer voor te doen, door te kijken kan ik leren van mijzelf en zien dat ik ineffectief heb geleefd wat niet wegneemt dat ik mijzelf kan verbeteren om te leven in het belang van een ieder, zonder het leven in het belachelijke te hoeven trekken. Het leven is waar ik deel vanuit maak en daarom niet iets om te verloochenen door uit angst ontsproten opmerkingen mijn lelijke gezicht aan de wereld te tonen, dat minder cool is dan ik altijd heb gedacht.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik leef in tijden waar de wereld zich als het omgekeerde afspeelt dan ik denk/ervaar. Snedige opmerkingen zijn niet cool, maar laten het verdriet en de angst van mijn wezen zien dat niet instaat is zichzelf diep in de ogen te kijken en alles onder ogen durft te komen wat zich aanbiedt uit de doos van Pandora.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stoer zijn door adremheid om te buigen naar stoer zijn door te staan voor het leven, waarbij ik mijzelf meeneem in de optelsom, waarin ik zelf als de ander een onmisbaar deel ben om tot de oplossing/uitkomst te komen van de optelsom.

[sylvia]

Dag 57 van 2555; het “ik ben een betere ouder” personage

Het valt mij na 6 jaar weg te zijn geweest zo op dat de Nederlandse moeder niet echt weet wat te doen met het grote aantal kinderen dat ze heeft/wenste. Elke keer wanneer ik in de stad loop dan hoor ik moeders tegen een koor van 3 tot 4 kinderen roepen dat ze geïrriteerd is, het niet meer leuk vindt of gaat dreigen tot ze erbij neervalt. Dat is het moment waarbij de gedachte "ik kan het beter" als een flits door mijn mind gaat. Vervolgens komt er de back chat die aangeeft in detail waarom deze moeders zulke zuurpruimen zijn of ik start een vergelijkend warenonderzoek in mijn mind met de Italiaanse moeder die niet opvoed totdat ze oma is. Het resultaat is dat ik fysiek zwaar verder loop na zo'n observatie en mijzelf afvraag waar dat heen moet als we zo met onze kinderen omgaan en vervolgens ben ik blij dat ik nu dat soort problemen niet face als moeder en mij dus door vergelijking opkrik aan de onmacht/ellende van een ander. Dit gedrag van mij is niet echt acceptabel en komt niet voort uit de realiteit maar uit gevoelens/emoties/angsten die gefabriceerd zijn in mijn mind met mijn eigen goedkeuring.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te oordelen als slechte ouder en mijzelf buitenschot te houden binnen deze vergelijking, maar de ander te vergelijken met het ideaalbeeld dat ik heb van een goede ouder in mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag gezien te willen worden als goede ouder om me zo beter te voelen dan ik in werkelijkheid doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer ik als goede ouder wordt geroemd, omdat ik vind dat ik niet voldoe aan dat label.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen en niet weten hoe het aan te pakken, als iets slechts te beoordelen in een ander, terwijl ik niet beter ben dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een andere moeder zwart te maken met mijn back chat om zo mijzelf beter uit de bus te laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van 3 of meer kinderen te zien als onverantwoordelijk gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te oordelen om het geven van een slechte opvoeding, terwijl ik niet weet of mijn opvoeding de tand des tijds doorstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter kan opvoeden terwijl ik niet in de schoenen van de ander sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de consequenties die andere ouders generen, terwijl ik weet dat ook ik als ouder consequenties genereer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onacceptabel te vinden dat ouders dreigen/chanteren terwijl ik in het verleden dat vast en zeker ook gedaan zal hebben en dus meer een schuldgevoel ervaar dat gecamoufleerd moet worden met gevoelens van beter zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind mij een beter ouder te voelen maar niet kijk wat ik in de praktijk zelf waard ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als ouder af te rekenen op het gedrag dat ze vertonen terwijl ik weet dat het mij ook heel wat tijd heeft gekost om enigszins richting te geven aan mijzelf als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn als ik andere ouders met jengelende kinderen te zien, wetende dat ik niet meer in die fase zit van kleine kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer een kind huilt meteen denk dat er slecht wordt opgevoed, terwijl ik zelf een dochter heb die heel lang om van alles en nog wat gehuild heeft wat niet altijd direct te maken had met opvoeding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om als goede ouder uit de bus te komen om zo mijn gevoel van falen en schuldgevoel naar de opvoeding die ik mijn kinderen heb gegeven niet onder ogen hoef te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvoeding en de beelden die ik zie van de opvoedingsresultaten van een ander niet meteen met de grond gelijk te maken, maar te relativeren en te snappen waar het mis ging en naar binnen te kijken waar ik mis ging om zo door de ander te leren van mijn fouten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zien dat het zien van slechte opvoedpraktijken zaken bij mij triggeren en de angst doet aanwakkeren dat ik gefaald heb als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik beter uitgerust ben om kinderen op te voeden dan ouders die niet in proces zijn, terwijl iedereen in proces zit en iedereen zijn/haar proces loopt op zijn/haar eigen tempo.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te streven om de beste moeder van de wereld te zijn maar een mens te zijn die beslissingen in het belang van een ieder kan nemen en daardoor niet alleen voor mijn kinderen wat kan betekenen maar voor een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een voorbeeld te zijn voor andere ouders, daar waar ik al door bepaalde punten ben heengegaan in de opvoeding en zodanig een voorbeeld in kan zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als ouder niet meer te vergelijken in mijn mind, wat tot niets leidt dan consequenties, maar in plaats daarvan in gesprek te gaan met anderen over opvoeding en zo ervaringen te kunnen uitwisselen.

[sylvia]

Dag 58 van 2555; het "ik word gek van buurgeluiden" personage

Door de jaren heen heb ik naast een x aantal lawaaierige buren gewoond. Het laatste huis in Italië was een vrijstaande villa, dus direct geluid van de buren binnen had ik niet. De jankende en gillende bovenbuur kinderen vond ik wel wat minder, maar bracht mij niet meer in die staat/bezetenheid als wanneer het geluid direct in mijn huis doordringt. Nu terug in Nederland wetende dat ik in een een rijtjeshuis setting terecht kwam, had ik mijzelf voorgenomen om het storen aan buurgeluiden niet meer aan te gaan en gewoon geluid, geluid te laten zijn als het niet om echte overlast gaat.

Vanmorgen zat ik heerlijk rustig achter mijn computer te werken en plots begon het trommelgeroffel. Iemand in het gezin naast mij bespeelt van die Afrikaanse drums met de handen. Ik moet zeggen er wordt goed gespeeld, maar het is net of iemand naast je in jouw kamer begint te trommelen. Terwijl ik in gedachten verzonk over hoe trots ik op mijzelf ben dat ik hier geen punt meer van maak en mij niet stoor aan deze geluiden, moest ik toch toegeven dat het innerlijke gesprek dat ik hierover met mijzelf had toch een rode vlag was. Wanneer trommelgeluid slechts geluid is dat je hoort/waarneemt/ervaart en je vervolgens weer verder gaat met wat je aan het doen was, dat zou normaal gedrag zijn. Ik hoorde de eerste roffel en dacht: " oh de trommeltjes weer" en gaf daarmee mijn "ik word gek van buurgeluiden" personage aandacht. Het "positieve" innerlijk gesprek wat daarop volgde met mijzelf was een back chat die moest verdoezelen dat het een back chat was, dus stopte ik het en besloot hierover te schrijven in mijn blog. Klaarblijkelijk zijn er nog punten die ik nog niet heb aangepakt dus neem ik dit personage nog eens onder de loep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geluid binnen mijn woonomgeving niet geluid te laten zijn maar in te moeten delen in irritant/vervelend of mooi/welkom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bekommeren over herhalend geluid dat ik bestempel als irritant/vervelend terwijl dat vaak op momenten is dat ik zaken zou gaan aanpakken die met het begrijpen/herontdekken/onder de loep nemen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritant/vervelend gelabeld geluid als welkome afleider te gebruiken om zo niet aan mijzelf te hoeven werken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het irritante/vervelende ervaren geluid te gebruiken om te "loopen" in mijn mind en deze mind loop te gebruiken om geen vooruitgang en verandering in werking te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en vooruitgang diep van binnen, uit angst voor het onbekende en zo het irritante/vervelende geluid te gebruiken als afleiding en mij een reden te geven om als slachtoffer uit de situatie te komen die medelijden behoort te krijgen terwijl ik eigenlijk een schop onder mijn kont zou verdienen voor het niet onder ogen zien van mijn eigen zaken/issues.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om innerlijke gesprekken te hebben die overduidelijk een afleiding zijn van mijzelf en dat wat er werkelijk toe doet in de wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat dit "ik word gek van buurgeluiden" personage vanzelf weggaat en geen bezetenheid bestempel als het hebben aangepakt en opgelost hebben van een personage, terwijl het zich aan het wortelen is in mijn persoonlijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te snel te juichen over mogelijke vooruitgang terwijl ik via de achterdeur het personage binnenlaat zodat ik alles weer van voren af aan opnieuw beleef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind anderen zwart te maken over het geluid dat zij produceren door de muren heen, zodat ik het slachtoffer kan zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om harde geluiden te labelen als naar/vervelend/irritant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al kijkende naar de fanfare die langskwam mij misselijk te voelen als de man van de grote trommel op zijn trommel sloeg. Dit geluid vibreerde helemaal door mij heen wat mij achterliet met een gevoel van misselijkheid en angst bij volgende keren om dit nare gevoel weer te moeten ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het harde drum geluid als herinnering overal terug te zien/horen en mijzelf dan vervolgens ellendig te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind een fysieke ervaring van geluid/trilling dat door mijn lijf ging niet te kunnen duiden en de fysieke consequentie in de vorm van misselijkheid te koppelen aan angst en daarmee te labelen als een nare staat van zijn, die een blauwdruk werd voor de rest van mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor 70% uit water besta en water de vaste vorm van geluid is, dus ik besta uit geluid en met het vrezen van harde geluiden, vrees ik dus de harde kant in/van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord "hard" te laden met emoties en gevoelens, totdat het een negatief geladen woord werd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als negatief te bestempelen wanneer ik in mijn ogen "hard" gedrag vertoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn volgende blog mijn zachte personage onder de loep te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geluid, geluid te laten zijn zonder het te laden in negatieve/positieve zin.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik geluid ben en daardoor mij niet kan separeren van geluid, maar mijzelf als geluid onder ogen zal moeten komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik een rode vlag moment heb omtrent harde buurgeluiden, deze ervaring terug te brengen naar Zelf door mij terug te brengen d.m.v. mijn adem in de realiteit.

[sylvia]

Dag 59 van 2555; het “zachte” personage


In mijn blog van gisteren opende zich een nieuw punt en ik ging met mijzelf de verbintenis aan om dit punt verder in een blog onder de loep te nemen. Met name 1 zelfvergevingszin sprong eruit en die zal ik hier citeren:



“Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage. “



Eigenlijk heb ik mijzelf altijd als een zachte persoonlijkheid/personage gevoeld en met name door de feedback die ik van anderen ontving werd dat nog eens bevestigd. Wat er achter de schermen zich afspeelde in mijn mind, was alles behalve zacht, simpel als consequentie van het participeren in deze polariteit die zich manifesteerde in een personage.





Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als zacht te ervaren en mij niet te realiseren dat zoiets consequenties heeft.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zacht personage te hebben gecreëerd omwille van het verbloemen van mijn werkelijke harde personage en te geloven dat de zachte kant echt is wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat ik ook de creator ben van mijn harde kant en er alles aan doe om mijn gelijk te halen en aan te tonen dat mijn harde kant niet is wie ik werkelijk ben.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al geconditioneerd te zijn dat alles wat zacht is fijn/aangenaam is. Het aaien van een jong dier, het knuffelen met speelgoedbeesten, zacht haar en er altijd gewaarschuwd werd voor harde dingen, niet zulk hard lawaai maken, kijk uit de vloer is hard als je valt, harde snoepjes die je niet kunt doorbijten, hard fietsen is gevaarlijk en ga zo maar door. Ouders en je omgeving laden de woorden hard en zacht alvast voor je met negatieve en positieve lading waar jij als kind dan verder mee aan de slag kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te borduren op deze conditionering en mij nooit heb afgevraagd of dat wel juist was, of dat wel iets diende om zo deze woorden op te laden en consequenties te laten uitspelen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwelen bij de gedachte dat ik een hard personage zou zijn, uit angst dat niemand mij meer zou accepteren.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het hard zijn in mijn mind binnen de intimiteit van mijn schedelpan en te geloven dat het geen kwaad kon om anderen te oordelen/veroordelen/belachelijk te maken en tegelijkertijd een vriendelijke lach op mijn gezicht te toveren.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om roddelen te veroordelen terwijl ik zelf in mijn mind aan 1 stuk door roddelde om zo mijn zachte personage naar de buitenwereld instand te kunnen houden.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deelnam aan een polariteit waar ik op elk gewenst moment uit kon stappen door niet meer te participeren.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als overleven te benaderen en zodoende altijd bezig te zijn met goed overkomen en nooit mijn venijnige staart te laten zien.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zacht en vriendelijk te willen zijn, maar niet vanuit eigen regie en vrije wil, maar vanuit een gedwongen situatie om anders als hard en onaardig te worden gezien.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn harde personage in stand te willen houden omdat het mij de nodige mind energie oplevert wat ik als overleven bestempel, maar eigenlijk niet meer dan een zombie staat is of machonettepop van de polariteit.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te bestempelen wanneer er geen stiekeme roddel in mijn mind zich meer afspeelt, alsof er een speeltje wordt afgepakt en te geloven dat ik het verdien om hard te mogen zijn in mijn mind en daar niemand mee te schaden. Dit alles om een energiespel in stand te houden dat niemand dient en alleen maar schaad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destructief te zijn uit eigenbelang en mij als slachtoffer op te stellen terwijl ik de dader en het slachtoffer van mijzelf ben.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van de polariteit zacht versus hard.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om los te komen van mijn verslaving aan de mind en specifiek gedachten in de mind.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer bezig te houden hoe ik wordt ervaren door de ander, zolang ik handel in het belang van een ieder en anderen behandel zoals ik zelf behandeld wil worden is dat okay.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven zonder te oordelen.

[sylvia]

Dag 60 van 2555; het “als dat financieel maar goed gaat” personage


Vanavond werd er aangebeld door een man die zich niet voorstelde en zei dat hij een briefje had. Hij opende een envelope haalde een stapeltje aanéén geniete papieren eruit. Hij wees er wat op en zei dat ik een schuld bij de ABN-Amro had. Ik vertelde hem dat ik geen ABN-Amro rekening heb en vroeg hem of dit een gedateerd verhaal was. Nee, zei hij dit is recent. Ik snapte er niets van en haalde mijn partner erbij, maar het zat mij niet lekker. Uiteindelijk bleek dat de ABN-Amro ons dagvaard vanwege een openstaand bedrag op een opgeheven bankrekening nummer. Dit bankrekening nummer hebben we vrij kort na onze emigratie naar Italië opgeheven, niet in de wetenschap dat er een tekort opstond. Over al die jaren heen is er rente voor rood staan bijgekomen en nu ook gerechtsdeurwaarder kosten. De ABN-Amro zou ons meerdere brieven hierover hebben gestuurd, maar wij hebben er nooit 1 mogen ontvangen. Adreswijzigingen hebben wij hen gestuurd zolang wij nog een bankrekening nummer bij hen hadden, daarna logischer wijs niet meer. Maar als een goede bank betuigt hebben ze ons na een maand in Nederland te wonen toch gevonden. We gaan ervan uit dat het nog niet verjaart is, anders zouden zij er niet zoveel energie in steken, maar we zullen het uitzoeken. We werden door de man verwezen naar een advocaten bureau om ons verhaal te doen en hulp te zoeken. De vraag is of wij het een zaak willen laten worden en proceskosten ook nog eens te moeten betalen naast advocaatkosten. Wat een luttel bedrag waarschijnlijk is geweest dat openstond, is met woekerrente in een x aantal jaren opgelopen tot bedragen waar je toch even van schrikt. Tja dat is een leuk welkom in Nederland na jaren buitenland.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij financiële onduidelijkheid/tegenslag te gaan piekeren en meteen de meeste nare scenarios te bedenken.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een wee gevoel in mijn buik te ervaren alsof ik iets ernstig verkeerd heb gedaan bij financiële tegenslagen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om me machteloos te voelen in financiële zaken , omdat mijn partner en ik ieder bepaalde taken hebben binnen het huishouden en ik niet de financiën doe.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een flits toch te denken dat er iets financieels gebeurd is waar ik niet van op de hoogte ben, maar nu wel van op de blaren moet zitten.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bank koud en berekenend te vinden en niet te zien dat wij nooit hun berichten hebben gehad en na het afsluiten van de bankrekening ook niet meer online de rekening konden checken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het slachtoffer te voelen van een log bankwezen dat alleen geïnteresseerd is in mijn geld en niet mijn verhaal.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen afzetten tegen dit onrecht vanuit mij standpunt bezien en slechts geld terugvorderen vanuit het standpunt van de bank bekeken.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zenuwachtig te worden als er geldproblemen zijn en ik het gevoel heb daar niets aan te kunnen veranderen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er van te balen dat wij nu op een zwartlijst staan als wanbetalers wat allerlei financiële consequenties met zich meebrengt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval even te voelen als tegenwerking en mij af te vragen hoeveel financiële ellende er er nog meer voor ons in petto is, nu we het net financieel een beetje op een rijtje hebben na 3 jaar armoede.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval met de ABN-Amro persoonlijk te nemen terwijl ik voor de bank slechts een nummer ben die ik geld verschuldigd ben.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen distantiëren van financiële zaken om zo mijn “als dat financieel maar goed gaat” personage niet uit de kast te hoeven halen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te piekeren en te stressen mijn aandacht afleidt en zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te gaan verdiepen in onze financiële situatie zodat ik als dat nodig is die taak kan overnemen of in te springen op momenten dat zoiets handig is.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om financiën niet als iets engs te zien maar simpel als cijfers die op een wiskundige wijze gevolgd kunnen worden om zo mijn acties te kunnen afstemmen.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te stressen over deze zaak met de ABN-Amro, maar het hoofd koel te houden en dat uit te zoeken wat nodig is om af te wegen of er een proces moet komen of betaald voor de gestelde datum met een verklaring aan de kantonrechter hoe deze zaak in elkaar steekt.

[sylvia]

Dag 61 van 2555; het ” ik vind nooit een baan” personage

Gisteren en vandaag heb ik eens mijn licht opgestoken on-line om te zien wat er bij mij in de plaats zoal aan banen vrij is. Best veel banen, maar het lijkt wel of ik nergens in pas. Ik ben medisch/school maatschappelijk werker maar ben daar inmiddels al 16 jaar uit, dus ik ben geen medisch/school maatschappelijk werkster meer volgens mijn beroepsgroep. Daarnaast ben ik zelfstandige geweest de afgelopen 12 jaar, in Nederland en in Italië. Als binnenhuisarchitecte en kleermaakster/stoffen cadeauartikelen designer en maker. Tja vindt daar nou maar eens werk in.



Na meerdere pagina’s te hebben bekeken, kwam er een zwaar gevoel over mij heen en zag ik mij in allerlei baantjes, die leuk zijn als zomerbaan wanneer je student bent, terecht komen. Gevolgd door natuurlijk de nodige back chat, zoals: wat kun jij nu eigenlijk, je kan niets beters dan lullige baantjes krijgen, je kan wel een HBO denkniveau hebben maar wie wil jou nu. Enfin, maar even diep adem gehaald en besloten dat ik de komende dagen bij wat uitzendbureaus zal informeren naar passend werk om te zien hoe hopeloos mijn case is of niet.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gedachten te volgen tot aan de back chat en niet mijzelf te stoppen toen het zware gevoel over mij heen kwam wat een duidelijk signaal was voor het instappen in dit personage.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere neer te zetten als het aankomt op mijn inzetbaarheid op de arbeidsmarkt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor te houden dat ik realistisch ben en niet een doemdenker als aankomt op mijn kansen op de arbeidsmarkt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen werken in een baan ver onder mijn kunnen voor een paar lullige centen terwijl er zoveel andere zaken ook gedaan moeten worden.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen van niet passend werk dat ik door de jaren heen gedaan heb als angstbeeld voor mijn toekomst te gebruiken.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in allerlei bochten te wringen om te zien of ik toch niet vanuit huis iets kan doen, zodat ik alles wat ik belangrijk vind in het leven kan blijven combineren.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ervaren dat ik het zoeken naar werk niet in het moment kan doen zonder mijzelf te irriteren met herinneringen of doemscenario’s.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik niet wil werken onder niet aantrekkelijke omstandigheden.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat een baan die ik niet ambieer mij tegen gaat staan en zich tegen mij zal keren om zodoende elke keer met lood in de schoenen naar mijn werk te moeten gaan.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werken in de meeste banen als vrij nutteloos te zien, als een soort van werkverschaffing dan dat het werkelijk een steentje bij draagt aan de maatschappij.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als enige motivatie voor het werken in een baan het ondersteunen van mijn partner, die nu de broodwinner is, in het binnen brengen van voldoende financiële middelen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij een buitenaards wezen te voelen nu ik wil terugkeren op de Nederlandse arbeidsmarkt na velen jaren eruit te zijn geweest.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doen van een studie om beter op de arbeidsmarkt inzetbaar te zijn als appetijtelijker te zien dan het vinden van het eerste de beste baantje, terwijl het baantje mijn partner ondersteunt en een studie alleen maar geld vraagt.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voorop te stellen en niet te willen kijken naar het geheel als familiesysteem uit angst om ongelukkig te worden.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in ongelukkigheid als iets dat van buitenaf mij overkomt en niet iets dat ik zelf accepteer en toesta om zo niet te hoeven ervaren wie ik ben in mijn leven en in mijn baan.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet uitdagend en geestdodend werk moet gaan verrichten en zo mijzelf zal verliezen in een storm van emoties en gevoelens en mij zal opsluiten in de mind om de dagen door te komen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk als iets opgelegd te zien dat ik tegen mijn wil moet doen om te overleven.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als benauwend te ervaren om iets opgelegd te krijgen waarbij ik mij als mindere moet opstellen om genoeg financiële middelen te hebben om te overleven.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik verdwijn en opga in het niets van de nevelen van het zijn, wanneer ik mij laat dwingen en als mindere moet opstellen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de regie over mijn eigen leven in handen te hebben maar mijn ego de vrije loop te laten die bang is te worden ingeperkt en zijn vrijheid zal verliezen.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijn vrijheid te zullen verliezen na jaren lange “vrijheid”, gedefinieerd door de mind, te hebben gehad.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als 1 en gelijk aan mijn ego mijn vrijheid niet te willen inwisselen voor een slavenbaan, waarin ik mij tegelijkertijd schuldig voel dat ik zodoende dus geen financieel steentje kan bijdragen bij mijn partner.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk niet als iets praktisch te kunnen beschouwen dat binnen onze samenleving de enige manier is om je kop boven water te houden.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet op voorhand te dwarsbomen als het gaat om het vinden van een baan.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om werk te nemen voor wat het is en daarna altijd kan zoeken voor verbetering of bij/omscholing.



Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te laten verleiden om het ” ik vind nooit een baan” personage aan te nemen.