Sylvia's Tocht naar Leven

Place your Blogs Here

Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 15 Apr 2012, 11:37

Dit is de eerste dag van een serie blogs die 7 jaar gaan beslaan. Dat is een lange periode in tijd waar ik mij aan verbind en waar ik dan ook volledig in absoluutheid achter moet staan, om niet ten prooi te vallen aan mijn eigen weerstanden, die niet meer dan een programma zijn. Het is dan ook gemakkelijk om verschillende achter deurtjes open te laten, om dan wanneer ik dat denk nodig te hebben, mijn woord en de verbintenis te breken en zodoende excuses te vinden om deze 7 jaar van zelfvergeving en correctie niet te kunnen/hoeven/willen volbrengen. Deze beslissingen om mij voor 7 jaar te verbinden aan het uitschrijven van mind patronen en mij te corrigeren terwijl ik deze tocht adem voor adem loop, zal door de weerstanden heen de beslissing worden om te bepalen wie en wat ik ben.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om terwijl ik een verbintenis van 7 jaar schrijven aanga, diep verstopt van binnen een gevoel van teveel/overweldigend waar neem en dat wegduw maar tegelijkertijd een plekje in mij geef om op een later tijdstip als geldig excuse te kunnen gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen dat ik niet instaat zal zijn deze 7 jaar verbintenis te volbrengen en daarom voel ik mij al op voorhand het slachtoffer van mijn eigen gecreëerde waan realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor de weerstanden die ik zal moeten doorlopen om mij aan deze verbintenis te houden, die niet alleen mij maar ook een ieder die dit leest ten goede komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor een programma dat actief is in mij en mij zodoende minder te voelen dan dit programma van weerstand als geldig excuus als ik besluit toe te geven aan mijn weerstanden om niet te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf minder te voelen dan een programma in mijzelf. Wat inhoudt dat ik mij minder voel dan mijzelf om deze verbintenis te volbrengen en wat praktisch onmogelijk is zonder in separatie met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in de illusie te geloven dat ik gesepareerd van mijzelf ben/leef en daardoor mijzelf moet vrezen voor wat ik mijzelf aankan doen op elk gegeven moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in uiterste alertheid te zijn voor mijzelf, niet wetende wat ik mijzelf kan aandoen in elke adem die ik neem en elke beslissing die daarmee gepaard gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om achterdeurtjes te hebben omtrent deze 7 jarige verbintenis voor het geval dat ik geldige excuses/rechtvaardigingen nodig heb om mijn acties in mijn fysieke realiteit te verantwoorden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik verantwoording schuldig ben aan anderen terwijl ik mijzelf buiten beschouwing laat, wat inhoudt dat ik accepteer en toesta dat ik mijzelf mag bedonderen/voorliegen, maar naar anderen toe niet vind dat ik dat kan maken omwille van gezichtsverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om gezichtsverlies in mijn buitenwereld als belangrijker te achten dan de verbintenis die ik met mijzelf aanga als het leven dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een periode van 7 jaar als iets onrealistisch te zien/iets ongrijpbaars/te groot en mij zodoende ervan distantieer en het laat voor wat het is om later wel te ontdekken wat het inhoudt en te beslissen of ik mij er daadwerkelijk aan kan verbinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat ik als mens niet te vertrouwen ben als het aankomt op verbintenissen, zolang mijn woorden niet in overeenstemming zijn met mijn daden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet van mijzelf op aan te kunnen, door mijn programma van weerstand dat op de achtergrond in mijn menszijn draait, te zien als iets van mijzelf dat ik nodig heb om te kunnen overleven in de wereld waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het programma van weerstand in mijzelf, zonder mijzelf te realiseren dat ik hier start van een punt van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door mijn menszijn en niet verder durf te kijken dan mijn preprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te betreuren dat ik mijn menszijn als lichaam en mind/geest zie als een limitatie terwijl het mijn gereedschap is om een leidend levend voorbeeld zijn in gelijkheid en eenheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van het open laten van achterdeurtjes aangaande het 7 jarig process van het uitschrijven van mind patronen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het hebben van uitvals mogelijkheden ik mij niet absoluut wijd aan mijn besluit om een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het willen hebben van achterdeurtjes los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijzelf niet vertrouwen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het ontkennen van mijn zelf leidende vermogen, ik mij afscheid van mijn zelfverantwoordelijkheid en daarmee mijzelf als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het geen vertrouwen hebben in mijzelf los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen achterdeurtjes mentaliteit meer tentoonspreid en mijzelf één en gelijk zie aan mijn process.
De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.



Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij niet instaat zijn te veranderen en zodoende er ook geen zelf verantwoordelijkheid voor hoeven te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking nog voor wij een actie zijn begonnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op onze weerstanden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde opleveren als dat wat wij claimen; n.l. om in controle te zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onze achterdeurtjes niet te willen opgegeven uit angst om niet te overleven zonder deze achterdeurtjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar en wij niet achter/als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen eigenschap van onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid het . Dan stoppen we, we halen adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunne/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht instaat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen los – en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen wij nooit instaat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren/verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan eigenbelang.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 16 Apr 2012, 23:23

Dag 2, jaar 1; persoonlijkheid elimineren

Vandaag heb ik een 4 uur durende autorit gemaakt van Le Marché naar Umbrië om op een medische afspraak terecht te komen in Toscane aan het Trasimeno meer. Recentelijk schreef ik een blog over mijn verhouding met autorijden en schreef in mijn correctieve statements dat wanneer ik mij zou voorbereiden voor een autorit, met kaart en routebeschrijving en mij niet zou laten opjagen door angsten dat ik de verkeerde afslagen zou nemen, puur en alleen omdat ik mij niet had voorbereid door gezond verstand te gebruiken, ik een betere kans van slagen had om zonder stress op mijn bestemming aan te komen. Dit geschreven hebbende besloot ik het dan ook vandaag werkelijkheid te laten worden.

Dus met een uitdraai van een route beschrijving een kaart en mijn dochter als bijrijder gingen we vandaag op pad. Iedere keer wanneer er onzekerheid/onduidelijkheid was hoe te rijden, stopte ik de auto daar waar het kon om op de kaart te bekijken wat de beste richting was om te nemen. pas op de terugweg en door vermoeidheid moest ik keren om een gemiste kans/afslag te corrigeren. Ik heb nagenoeg geen stress ervaren of angsten gehad dat ik zou verdwalen en verkeerde wegen zou nemen. Ik zeg nagenoeg, omdat ik op sommige punten merkte dat ik heel kort even mijn adem inhield en zag bij verder onderzoek dat ik dat deed wanneer het even spannend was of er een angst voorbij flitste door mijn hoofd.

De vermoeidheid kwam pas een half uur voordat we thuis kwamen en dat is echt een verbetering met wat het was. Autorijden had een grote impact op mij, ik voelde mij altijd energetisch leeggezogen en had het binnen 2 uur wel gehad. Wat was er nu aan de hand, ik nam alles om mij heen in detail in mij op. Wanneer ik langs bomen voorbij flitste, dan zag ik alle blaadjes, alles zag ik in detail. Het mag duidelijk zijn dat dit een enorme mindfuck was en ik heb mij vaak afgevraagd waarom ik dat deed. Vandaag in de auto kwam ik tot de conclusie dat het een persoonlijkheid van mij was. Ik ging er namelijk prat op dat ik werd gezien of gezien zou worden als iemand die oog voor detail heeft, iemand die precies is, iemand die altijd dat terugvond wat anderen waren verloren en niet meer terug zagen. Ik werd geprezen als kind om deze kwaliteit totdat ik volwassen was. Ik definieerde mijzelf als de vrouw die oog heeft voor detail en alles in detail ziet. En dat heeft zo zijn keerzijde of liever gezegd consequenties. Het is absoluut niet leuk om alles altijd in detail te moeten waarnemen om te voldoen aan het beeld/persoonlijkheid die ik voor mijzelf had gesteld, zeer vermoeiend. Het was alsof er veel te veel prikkels binnen kwamen die ik niet kon filteren en door al op verschillende manieren naar dit punt te hebben gekeken en zelfvergeving erop te hebben gedaan kom ik nu steeds een stapje dichter bij het punt van niets omtrent dit patroon.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om voor korte momenten mijn adem in te houden wanneer het auto rijden te spannend wordt, in plaats van te zien dat ik niet de verantwoordelijkheid wil nemen voor deze angsten door mij op te sluiten in mijn mind voor die seconde dat ik mijn adem vasthoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om uit mijn fysieke realiteit te stappen wanneer ik geloof dat het mij teveel wordt en voor een luttel moment niet adem en weiger leven te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te scheiden van het leven, dus van mijzelf, door mijn adem vast te houden in situaties die spannend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om situaties als spannend te labelen die voortkomen uit angsten en gefabriceerd zijn door de mind en geaccepteerd zijn door mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te participeren in angsten om de weg kwijt te raken, wetende dat wanneer ik niet in mijn mind ga zitten en alles klakkeloos accepteer en geloof, er niets aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om het vasthouden van mijn adem als een machtig middel te zien om mijn deelname aan het fysieke te stoppen ook al is het voor enkele seconden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om deelname aan het leven te weigeren en daarmee al het leven te weigeren in die ene gemiste adem die ik niet nam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te zien als iemand die oog voor detail heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om oog voor detail te hebben en niet te realiseren dat het leven niet begint met detail en ik zodoende met zeven mijlslaarzen door mijn creatie stamp en hiermee afsnijd routes in het leven roep waarvan ik de consequenties niet kan overzien, omdat ik niet hier ben, maar in mijn mind om te participeren in mijn persoonlijkheid van detail.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken en enkel en alleen mij te willen verliezen in de details.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet naar het geheel te willen kijken, omdat ik het geheel vrees, de vrees om opgenomen te worden in het geheel en niet meer gespot te worden als een detail in het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn persoonlijkheid van detail niet te willen opgegeven om zo mij niet meer te kunnen vergelijken en mij meer te voelen dan het geheel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de strijd aan te gaan met het geheel en mij niet durf toe te voegen aan het geheel en te zijn als het geheel zonder franjes zoals details, omdat zijn voldoende is en geen opsmuk behoeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gedetailleerd af te scheiden van het geheel en mij niet te realiseren hoe moeilijk het is om zulke gedetailleerde oneerlijkheid te herstellen en alle interconnecties terug te lopen om deze persoonlijkheid te kunnen elimineren.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van participatie in de persoonlijkheid van detail. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie en het geloof in mij als een persoon met oog voor detail, ik mij afscheid van het geheel in mijn mind en mijn akties/handelingen hierop afstem. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in de persoonlijkheid van detail los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn adem inhouden om mijn realiteit te ontsnappen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het vasthouden/inhouden van mijn adem ik een kans op leven door mijn vingers laat glippen in dat moment. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het inhouden/vasthouden van mijn adem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat persoonlijkheden mij alleen maar verder afbrengen van leven, als geheel in eenheid en gelijkheid, als een dwaalspoor om verward achter te blijven en niet te snappen dat ik leven ben en ik mij fysiek niet van mijzelf kan afbrengen.

Ik realiseer mij dat het zinloos is om mijn eigen creatie te ontvluchten aangezien ik de hoofdrol heb in mijn creatie als mens en mensheid in één.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat oog hebben voor detail een goede eigenschap is en de maatschappij ten goede komt, in plaats van te zien dat oog voor detail voort komt vanuit een punt van competitie en gezien te willen worden als meer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te hebben verzaakt om te streven naar eenheid en te functioneren als een geheel, als mensheid en in plaats daarvan als ego’s tegen elkaar op te bieden en te laten zien in detail hoeveel wij meer waard zijn dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te staan voor individualiteit en te spugen op eenheid en gelijkheid, vrezende dat wij opgaan in een massa als gedomineerde slaven, terwijl wij niet zien dat hetgeen wij vrezen onze realiteit is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te vechten voor het behoud van ons ego, in plaats van te vechten voor al het leven in het voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te handelen vanuit opwellingen in plaats van te handelen vanuit gezond verstand door onszelf voor te bereiden op situaties waarin vooruit plannen vereist is zonder dat dit een projectie in de toekomst is in de vorm van verlangens.

Wanneer en als ik mijzelf als deel van de mensheid zie participeren in het punt van ons te separeren van onszelf als mensheid en al het leven op deze aarde, als geheel. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij, als deel van de mensheid, dat wij niet bestaan los van elkaar maar een geheel zijn waar we onszelf van besluiten af te scheiden of bij aan te sluiten, maar het geheel was ons start punt van zijn hier op aarde. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het verlangen om ons te separeren van het geheel los – en ik neem, als deel van de mensheid, deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij, als deel van de mensheid, dat wij een geheel zijn en afscheiden daarvan fysiek onmogelijk is. Alleen in de mind is dit mogelijk en alleen mind participatie kan ons doen geloven dat wij ons moeten afscheiden om iemand te zijn, terwijl we al waren.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 17 Apr 2012, 23:08

Dag 3, jaar 1; vieren we kapitalisme of de adem die ons leven schonk?

Vandaag ben ik jarig en al jaren vier ik niet echt mijn verjaardag, zoals ik altijd dacht dat het gevierd moest worden. Netjes je vrienden en familie uitnodigen, veel geld uitgeven aan eten en drank, je benen uit het lijf lopen om het iedereen naar de zin te maken om cadeautjes in ontvangst te nemen waarvan je niet weet wat je ermee moet. Ik dacht dat het zo hoorde, ik zag iedereen doen hoe ik dacht dat het hoorde en wellicht dachten de anderen ook dat ze dat deden hoe het hoorde. En zo creëerden we met z’n allen een traditie rondom verjaardagen, verwachtingspatronen en de daarbij gepaard gaande teleurstellingen gebaseerd op irreële verwachtingen en gedachten.



Dus jaren terug toen ik nog in volle vaart met graagte het systeem bevocht, besloot ik om niet meer mee te doen aan kapitalistisch verjaardag vieren en stelde de mensen om mij heen op de hoogte en liet ook weten dat ik niet meer bij hen op hun verjaardag zou komen om op kapitalistische wijze hun verjaardag te vieren. Waar er eerst nog wat onbegrip en verbazing was werd het al snel jalousie op mijn beslissing en veel geklaag over hoe vreselijk die verjaardagen wel niet waren die ze wel moesten vieren. Zij konden niet die beslissing nemen om te stoppen met kapitalistisch verjaardag vieren zonder iedereen teleur te stellen. Buren die weekend na weekend van de ene verjaardag naar de andere gingen en geleefd werden door deze in het leven geroepen traditie die niets anders diende dan kassa voor de winkeliers. Als je iets kunt beginnen dan kun je het ook weer stoppen en dat geldt zeker voor verjaardagen vieren.



Dus wanneer ik zeg dat ik niet zo geef om mijn verjaardag dan is het niet, dat ik geen moment wil stilstaan bij het feit dat ik hier op aarde ben dankzij die eerste hap lucht die ik na mijn geboorte nam. Mijn eerste en alles bepalende adem die mij in èèn adem, adem na adem, de kans gaf/geeft om beslissingen te nemen in het belang van iedereen, of in eigen belang. Dus dat is best een monumentaal moment om bij stil te staan en eigenlijk niet alleen op mijn verjaardag, maar dagelijks te beseffen dat mijn adem de reden van mijn bestaan is. Mijn verjaar-dag is niet meer dan de teller die mij verteld hoeveel jaren ik de adem voor lief heb genomen en vele kansen heb laten gaan die ik in èèn adem had kunnen nemen. Nee dit is geen spijt, maar de realisatie dat we zoooveeel kansen hebben om in het belang van iedereen te beslissen en dat even zo goed niet met beide handen aangrijpen, maar te gaan voor ons eigen hachje.



Vandaag staan de zelfvergevingszinnen die van mij persoonlijk zijn en diegenen die voor ons allen gelden onder hetzelfde kopje, vanwege geen verschil in startpunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat verjaardag vieren alleen op die manier kan zoals iedereen die accepteert, in plaats van te zien dat iedereen die wijze van vieren accepteert uit angst om niet geaccepteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een traditie te ontwikkelen omtrent verjaardag vieren die gebaseerd is op de angst om niet geaccepteerd te worden en niet in de maatschappij mee te lopen in de cadans die zij ons voorschrijft door onze goedkeuring en participatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te zetten tegen de heersende opinie over verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om ontevreden te zijn met de cadeaus die mij gegeven werden die volgens mij nooit passend waren voor wie ik dacht dat ik was. In plaats van te zien dat ik mij niet liet zien voor wie ik werkelijk was en men dus geen idee had wie ik werkelijk was en daardoor mijn cadeautjes ook altijd van die wazige, de plank misslaande cadeautjes waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist wie ik was en door middel van cadeautjes fysiek kon zien dat ik de boodschap niet naar buiten overbracht, maar dat zag als een aanval op mijn identiteit/persoonlijkheid in plaats van een waardevolle aanwijzing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist/weet wie ik ben maar er steeds meer achter begin te komen dat ik opnieuw moet kennis maken met mijzelf nu allerhande geloven en opinies als niet valide van mij afvallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om anderen te veroordelen en te beoordelen door middel van de cadeaus die ze mij gaven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf waardeloos te voelen bij het krijgen van waarde-loze goedkope cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te meten met de cadeaus die ik kreeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn zelfvertrouwen af te laten hangen van zaken buiten mij zelf zoals cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf opstandig en “stout” te voelen door tegen de gevestigde ideen in te gaan en geen verjaardag te vieren, terwijl ik mij alleen maar zo kan voelen als er sprake is van een tegenpool die het “stout” gevoel in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in competitie te gaan als het gaat om verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te rebelleren tegen het systeem en mij daar meer bij te voelen dan mee te gaan met het systeem en van binnen uit naar oplossingen te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet in overweging te nemen dat van binnen uit naar oplossingen zoeken niet betekent dat ik akkoord ga met het systeem en de consequenties daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wat ik wel en wat ik niet belangrijk vind aan mijn verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wie ik wel en wie ik niet was, omdat ik het niet wist en enkel en alleen onduidelijkheid uitstraalde, als dat wat ik wel wist.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn levensadem voor vanzelf sprekend aan te nemen en het niet zag als een reminder voor de kansen die ik kan grijpen in het belang van iedereen in elke adem die ik doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de adem te manipuleren en daarmee het leven te manipuleren in eigen belang niet overziend wat de consequenties ervan zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om kapitalisme af te zweren op èèn punt maar het te omarmen op een ander punt, wat de mate van egoïsme kenmerkt waar ik nog in verkeer, als het gaan van de ene pool naar de andere pool in een polarisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om verjaardagen als een punt van slechtheid te zien, terwijl dat de lading is die ik eraan heb gegeven.

Ik realiseer mij dat een verjaar-dag een gedenkwaardig moment/dag is die mij de kracht van mijn eerst adem doet begrijpen en deze intentie kan en mag ik meedragen met mijzelf voor de rest van mijn leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn levensadem voor lief nemen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze houding tegenover mijn levensadem ik het leven voor lief neem en niet èèn en gelijk aan alles kan zijn . Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren deze nonchalante houding tegenover mijn levensadem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van verjaardagen ervaren in polariteit. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik totaal voorbij ga aan wat mijn verjaardag voor mij betekent. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze polariteiten los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van door kapitalisme gedreven meningen tradities te creëren rondom verjaardagen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik het kapitalistische geldsysteem ondersteun en eigen belang en vervulling van verlangens als belangrijker dan het leven zie. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van kapitalisme ervaren vanuit een startpunt van polarisatie . Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik alleen de polarisatie voedt en niet op zoek ben naar oplossingen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze kapitalistsiche polarisatie los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 19 Apr 2012, 00:28

Dag 4, jaar 1; bezitten om mijzelf niet te verliezen

In een flits zag ik een foto met tekst langskomen op Facebook en dacht even voor een seconde, die ken ik. Na erbij stil te hebben gestaan en goed te kijken zag ik dat een foto met tekst die ik zo'n jaar geleden gemaakt had ineens flink gedeeld en verspreidt werd op Facebook. Dat is mooi dacht ik en toen viel mijn oog op de ondertekst die zegt "door: ..." Daar verwachtte ik mijn naam, omdat ik diegene was die met zorg deze foto uitzocht en uitsneed en een tekst erop plaatste die diep uit mijzelf kwam. Zeer persoonlijk dus. Maar achter het woord "door" stond de naam van iemand anders. Op dat moment begon er op de achtergrond in mijn mind van alles te draaien. Ik voelde mij miskent, mijn creatie afgenomen en tegelijkertijd voelde ik mij beroerd om deze gedachten die ik had. Ik had deze foto gemaakt en geplaatst omdat ik een boodschap wilde uitdragen, niet voor persoonlijke aandacht, of zat dat er toch stiekem achter verscholen? Een reactie komt niet vanzelf uit de lucht vallen en dus zal ik er verantwoordelijkheid voor moeten nemen.

Ik nam het geheel nog een stapje verder en gaf een commentaar op de foto om aan te geven dat deze van mij was en niet van x die onder mijn foto stond als de eigenaar. Dat voelde eigenlijk al niet goed het maken van dit commentaar, het voelde alsof ik mijn gelijk wilde halen. Een vechtlustige houding van; wanneer men mij niet erkent voor mijn creatie dan zal ik wel erkenning komen halen. Het antwoord wat ik op mijn commentaar kreeg gaf geen voldoening en stak geen veren in mijn kont.Tja ...nu moet ik toch maar eens mijzelf op papier onder ogen komen en uitvogelen waarom ik zo bezitterig ben als het gaat om de dingen die ik creer waar vervolgens een ander succes mee heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf miskent te voelen en geen erkenning meer te kunnen halen uit een foto die nu onder een andere naam verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze foto's te maken in het voordeel van een ieder en tegelijkertijd te genieten van de aandacht en erkenning die het mij opleverde en mij eigenwaarde verschafte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een creatie die ik bestempel als "in het belang van een ieder" ineens zie als mijn eigendom als een ander het onder zijn/haar naam verspreidt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verschil te zien tussen wat door mij gemaakt is en wat door een ander gemaakt is wanneer beide creaties in het doel staan van het creëren van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te schrikken wanneer ik meega in mijn ego en mijn negatieve scherpe kantjes laat zien. In plaats van te begrijpen dat ik die kant van mij al lang ken, maar niet erken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn over mijn negatieve kant wetende dat dit een hypocriete houding is om niet verder te hoeven kijken dan de verbazing groot is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet aan te willen dat het negatieve in mij zit als mijn ware aard en die ik niet als waarheid wil aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik net iets teveel van mijn negatieve aard nar buiten toe laat zien dan ik zou willen en te vrezen voor mijn imago naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relationele energetische banden aan te gaan met mijn creaties zoals foto's met tekst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat bezit onderhevig aan competitie is, en een geweldige uitlaatklep voor het ego om zich te laten gelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geldingsdrang te hebben als het gaat om mijn creaties als eenhunkering naar erkenning vanbuiten af, in plaats van te zien dat erkenning van mijzelf van binnen uit komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een "dat is van mij" houding oorlog maak terwijl ik hetzelfde voor ogen heb als diegenen die mijn creatie voor hetzelfde doeleinde gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijzelf te verliezen wanneer mijn creatie onder andermans naam verder gaat en ik zodoende ophou te bestaan, terwijl dit gevoel niet was ontstaan als ik had begrepen dat zelfvertrouwen niet van buiten af komt, maar iets is dat ik in zelf intimiteit opbouw met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals bezit een reden te laten zijn om in de startblokken te gaan staan om oorlog te beginnen met een ieder die mijn bezit riskeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit als een deel van mij te zien en direkt het gevoel te hebben om persoonlijk te worden aangevallen als iemand een vinger ernaar uitsteekt zonder het motief van die ander in ogenschouw te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor het niet kunnen delen in het beste voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het belangrijkste in mijn werkelijkheid te bestempelen en daaruit voortvloeiend het ook normaal vind dat ik altijd het beste en meeste en mooiste heb los van hoe anderen ervoor staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bereid te zijn om te vechten voor mijn bezit, dat altijd voortkomt uit datgene wat al hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezit als iets van mij en origineel van mij te zien, terwijl alles wat hier is, de basis vormt voor alles wat wij doen en creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit te claimen en te leven in ongelijkheid en gescheiden van de eenheid van het geheel.

Ik realiseer mij dat mijn gedrag, typisch gedrag is waar misverstanden, geschillen en oorlogen van komen, Wat mij mede schuldig maakt aan alle misverstanden, geschillen en oorlogen omdat het deel uitmaakt van mij.

Ik realiseer mij dat oorlog een deel van mij is en er niet beter op wordt wanneer ik het met aardige woorden breng. Er is oorlog in mij en zonder door te slaan naar de nadere pool van de polarisatie zal ik de vrede moeten laten liggen/overslaan om i.p. daarvan te zoeken naar oplossingen die de oorlog in mij stilt en geen consequenties naar buiten toe brengt.

Ik realiseer mij dat het willen bezitten van bezit voortkomt uit angsten en polarisaties en laat de energetische relatie los die gepaard gaat met bezit.

Ik ga de verbintenis aan om geen relaties meer aan te gaan met mijn creaties en in plaats daarvan ze te zien als een expressie in het moment van mij, en laat zien wie ik ben in dat moment. Een ieder die dat wil delen, deelt een stukje van mij en een stukje van zichzelf dat herkenning vond in mijn expressie gevangen in dat ene moment.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 19 Apr 2012, 16:53

Dag 5, jaar 1; toe agent ik ben braaf geweest

Na boodschappen te hebben gedaan en pak em beet 15 minuten binnen te zijn geweest in onze biologische winkel, zie ik een agent richting mijn auto lopen. Iets wat verbaasd gaan mijn hersenen in volle toeren, wat heb ik fout gedaan, als hij mij maar niet op de bon slingert en een naar gevoel kwam over mij heen. Ik liep en dacht ik moet iets doen aan deze situatie, ik heb niets fout gedaan, hoe leid ik deze agent af van een bon uitschrijven, hoe hoog is de boete en kan ik die betalen en hoe weet ik wat hij daadwerkelijk van mij wil. Voordat ik het goed en wel door had riep ik de agent van een afstandje en vroeg hem of er iets mis was met mijn auto. Hij keek mij aan met van die plagerige ogen en een air van, kijk ik heb het hier voor het zeggen en zei: " we hebben onze parkeerschijf niet op het dashboard liggen, is het niet?" Ik schrok, nee inderdaad de parkeerschijf zat in het handschoenenkastje en ik parkeer hier al heel wat jaartjes en altijd zonder parkeerschijf. Sterker nog er staat nergens een bord dat het een parkeerschijf zone is. Ik zei: "ik wist niet dat ik hier een parkeerschijf moest gebruiken". Waarop de agent met een wijsneuzerige lach op zijn gezicht weer wegliep en gelukkig geen bon uitschreef. PPFF dat is geluk hebben dacht ik. Maar was het geluk? Stond die agent in zijn recht en had ik iets verkeerd gedaan? Als ik de wet had overtreden dan was ik op de bon geslingerd, maar dat was hier niet aan de hand.

Een agent staat voor mij toch voor autoriteit, je kunt er tegen schoppen maar de consequenties zijn altijd aan jou, dus je houdt je koest en doet wat er van je gevraagd wordt. Ik voelde mij dan ook schuldig dat ik de agent zomaar aansprak en in zekere zin zijn autoriteit in twijfel trok. Tegelijkertijd speelde er een gevoel van unfairheid door mij heen, mijn ervaring met de wet is dat hij vaak unfair is en niet het belang van een ieder dient. Ik ben klaar met schoppen tegen de wet, de consequenties waren altijd voor mij ook als ik in mijn gelijk stond. Maar goed wat is gelijk hebben, gelijk hebben is het oorlogje voeren tussen 2 ego's. Niemand hoeft gelijk te hebben "het is" of "het is niet" en "het" is altijd in het belang van een ieder. Daar hoeven we niet over te wedijveren dat weten we diep van binnen. We weten wanneer we een ander een loer draaien, we weten wanneer we niet zelf oprecht zijn, we weten het allemaal maar we doen er niets mee, want we willen het niet weten. En ja, dan is het niet raar dat we elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

Dat wij alleen gehoorzamen als er geldelijke boetes tegenover staan, geeft al aan dat wij als mensheid slecht te bewegen zijn om te handelen in het voordeel van een ieder. Dreigen met boetes en boetes maken ons tot geciviliseerde mensen, dat is natuurlijk een lachertje, hoezo geciviliseerd? Dus wij zijn aangepast als wij doen wat ons gezegd wordt of van ons verwacht wordt. We bedenken ons niet dat er ook zoiets is als zelf verantwoordelijkheid nemen en een simpele 1+1 rekensom maken om met gezond verstand te zien wat wel kan en wat niet. Het is inmiddels geen geheim meer dat we altijd eerst voor onszelf kiezen, dan voor familie, dan vrienden, dan landgenoten etc., maar het lijkt hogere wiskunde om een ieder in de rekensom mee te nemen. Stel je voor dat jou baas deze maand zegt: "sorry deze maand geen salaris ik kan niet al het personeel elke maand in de begroting meenemen". We zouden verbolgen en kwaad zijn terwijl wij dagelijks keuzes maken gelijk aan die van deze baas en dat vinden we "normaal".

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om iets fout te doen of om aangezien te worden voor iemand die iets fout heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de consequenties wanneer ik iets fout doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te pleasen, zodat ik niets fout zal doen en als het toch gebeurd zij niet zo heel erg boos op mij zullen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mensen boos op mij worden, wat mij bevestigt in mijn geloof dat ik wel vreselijk moet zijn dat ik anderen boos maak. In plaats van te zien dat ik alleen verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn eigen reacties en niet die van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor boosheid en er niet geconfronteerd mee wil worden, bang voor de boosheid in mijzelf die ik er niet uit kan laten komen zonder mijn image van aangenaam en opgewekt te schaden.

Ik realiseer mij dat ik niet boos kan worden omdat ik mijn identiteit verleen aan de andere kant van de polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar van anderen te beschouwen als zij boos op mij worden en ik niet snap waarom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid van anderen persoonlijk te nemen ook als dat niet het geval is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn financiën bij het zien van een agent met een bonnenboekje.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor het verlies van geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de vrees voor het verlies van geld meteen in mijn mind te gaan en niet meer de realiteit om mij heen aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind als een veilige haven te beschouwen wanneer ik vrees voor het niet hebben of verliezen van geld, in plaats van te zien dat de mind alleen maar zorgen eromheen maakt en het verergert met gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind te gaan als ik in een angst voor het verlies van geld zit en al mijn hoop vestig op een fantasiewereld/binnenwereld die mij nog nooit, gedreven door angst, een duurzame oplossing heeft geboden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te blijven geloven in de reddende kwaliteiten van mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van een agent direct angst voor een boete te hebben zonder tussenkomst van gezond verstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een agent te zien als de vertegenwoordiger van alles dat mij belemmerd om dat te doen wat ik goed acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een agent als de wet te zien die in mijn opinie niet deugd, in plaats van de agent als een levend wezen te zien die zijn werk doet om te overleven in onze maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door de angst voor een boete en het verlies van geld een automatische actie onderneem om de agent af te leiden van het schrijven van een bon. In plaats van te zien dat dit hele scenario is bedacht in mijn mind met mijn goedkeuring.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van de agent te ervaren als autoritair en meer dan mij, terwijl ik alleen maar iemand kan ervaren als meer dan mij als ik mij minder maak dan hem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik de autoriteit van de agent in twijfel trok.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wet als unfair te zien en er daarom tegenaan wil schoppen, in plaats van te zien dat we nu wetten nodig hebben om geen totale chaos te hebben en dat ik alleen maar kan bepalen of wetten in het belang van een ieder zijn gemaakt om zo in een later stadium te bepalen welke wetten echt nodig zijn als iedereen zijn zelfverantwoordelijkheid neemt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gelijk te willen halen als het gaat om wetten die niet in het belang van een ieder zijn gemaakt, terwijl mijn gelijk willen halen een punt van het ego is en niemand ten goede zal komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oorlog in het klein te voeren als ik mijn gelijk wil behalen.

Ik realiseer mij dat oorlog in ons allen zit en wij alleen in vrede leven door de wetten die ons dat opdragen. Pas als de wet het toestaat om oorlog te voeren komt onze ware aard naar buiten en kan zelfs een buur veranderen in een vijand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oorlog te accepteren als een deel van mijzelf en het toe te stoppen met mooie woorden om de doos van Pandora dicht te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in beginsel slecht ben en met goedheid dit probeer te camoufleren.

Wanneer en als ik de slechtheid in mijzelf waarneem dan stop ik, haal adem. Ik realiseer mij dat goedheid niet mijn participatie in mijnslechtheid gaat oplossen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het wegdrukken van mijnslechtheid los - en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van angst voor boosheid. Dan stop ik, haal adem. Ik realiseer mij dat mijnangst voor boosheid de angst is voor het laten ontsnappen van mijn eigen boosheid en zo mijn imago van goedheid schaadt. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat de angst voor boosheid los - en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik verbind mij aan het stoppen van de oorlog in mij en daarmee stop ik de oorlog buiten mij.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 21 Apr 2012, 00:31

Dag 6, jaar 1; ik ben leven en geen verwijt

Al wachtende bij het benzinestation kwamen mijn partner en ik de concierge van mijn zoons school tegen. Wij groeten hem vanuit de auto, waarop hij naar de auto toeliep en vroeg of wij echt terug gaan naar Nederland. Het gesprek nam een wending en hij vertelde hoe hij zich genaaid voelt door de regering onder leiding van Monti. De man zal dit jaar 60 worden en zou dus volgens de oude wet met zijn pensioen kunnen. Hij heeft hier jaren naar toe geleefd en nu komt hij erachter dat de regering Monti hem nog 4 jaar langer wil laten werken. De man is verbittert en begint vrij verhit hierover met ons te spreken, hij heeft er naar uitgekeken om met pensioen te gaan en nu moet hij langer werken in een baan die hij gevoelsmatig al had afgeschreven. Wie weet een baan waar hij niet echt voldoening uithaalde of een baan die hem een bepaald sociaal stempel gaf. Hier in Italië is de baan van school concierge het vegen en dweilen van de lokalen en gangen, de bel luiden elk uur, dingen rondbrengen etc. Het is 1 van die baantjes die je doet als er verder niets meer is of wanneer je niet meer in je mars hebt.

De boosheid van de man deed mij realiseren dat wij pas boos worden als iemand aan onze portemonnaie komt. Hij zou kunnen stoppen met werken en de hele dag doen wat hij zelf wilde en daarnaast een pensioentje ontvangen, nu moet hij doorwerken als hij enige vorm van inkomen wil blijven behouden. Het grappige of eigenlijk trieste hieraan, is dat zolang de man nog geld kreeg hij niet boos werd over het feit dat anderen geen geld hadden/kregen. Nu hij de dupe is schreeuwt hij moord en brand, of dit nu terecht is of niet dat is niet relevant. Dat geldt ook voor de ouderen die nu van hun pensioen genieten die hoor je veelal zich niet druk maken over het pensioen van hun kinderen en de generatie waar deze kinderen en de kinderen van deze kinderen toe behoren. Onze interesse in de ander lijkt vaak niet veel verder te gaan dan de waarde die die ander in geld uitdrukt voor ons. We zijn niet echt geïnteresseerd in elkaar, we schatten constant in of iemand een financiële bedreiging is voor ons of ons financieel voordeel kan brengen. Alles dat verder buiten ons ligt dan voeten en neus verdwijnt in een surreële waas om ons heen, niet meer dan verhalen. Het kan ons geen ene shit schelen of iemand anders op deze aardkloot wel te eten heeft, zolang onze buikjes maar gevuld zijn.

Terwijl wij aan de beurt waren om LPG te tanken nam de man afscheid van ons en wenste ons het aller beste in Nederland (lees financieel beter) en zei dat hij hier moest blijven en afwachten hoe het allemaal voor hem zou uitpakken. Het klonk als een verwijt en even schoot door mij heen, je hebt ook nooit lopen klagen toen het je nog voor de wind ging, toen was de regering wel okay en kon het je geen ene reet schelen of er anderen op deze aarde leefden die het vele malen slechter hadden dan jou. Hij zwaaide ons uit met een trieste blik in zijn ogen, dat is nu de mensheid dacht ik, als je hen leven (lees geld) afpakt dan gaan ze huilen en er is niemand die leven voor iedereen opeist, niemand die ziet dat leven niet geld is. Leven is niet overleven, leven is voor el(k) even. Voor iedereen zou leven moeten staan voor "het leven" waar de levensadem wordt ingeblazen wanneer we in deze wereld komen en waar we onszelf van de levensadem ontdoen als we ons leven beëindigen. Dat mag niets te maken hebben met geld, waar geld staat voor macht, angst, jalousie etc. Leven is leven, adem na adem ook zonder geld, maar leven zou geen strijd moeten zijn voor sommigen en een xtc trip in het land van de onbeteugelde mogelijkheden voor anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onze eigen financiële zorgen voorop te stellen aan anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te kunnen kijken dan onze eigen financiële status.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten wanneer zij onze financiële status bedreigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op diegene die onze financiële toekomst vershit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te gaan dan boosheid en verbolgenheid van wat ons wordt aangedaan financieel en deze boosheid en verbolgenheid vervolgens te gebruiken als ons excuus om niets te hoeven doen aan de situatie en geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lang in de toekomst te projecteren hoe geweldig het zal zijn als wij eenmaal met pensioen gaan en totaal niet in overweging willen nemen dat een pensioen in de derde wereld niet bestaat en niet iets is waar daar over gedroomd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets om anderen te geven zolang ze ons financieel niets opbrengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen op het niveau van net aan overleven, te laten leven, zodat wij ons luxe leven kunnen voortzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar structurele oplossingen te willen kijken zodat we kunnen groeien naar een wereld waar allen genoeg hebben om echt te kunnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te kijken dan ons eigen leven en te realiseren dat wij die ander zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te heben dat ons leven zoals het is wordt afgenomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven wat wij nu hebben te zien als een recht ten koste van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat wij de ander zijn en allen recht hebben op leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de man te verwijten wat ook in mijzelf leeft, ook ik vrees voor mijn leven zonder geld en zal alles doen om dat te voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net zo egoïstisch te zijn als elk ander mens en daarom geen reden heb om mij meer te voelen doordat ik mij wel de dingen afvraag of de dingen zie.

Ik realiseer mij dat wij als mensheid zo weinig connectie met elkaar voelen dat wij elkaar zien als moordenaars die elkaar elk moment van de dag van ons leven kunnen beroven, zonder dat wij inzien dat wij zijn verbonden door de consequenties van ons handelen. Wij kunnen dit stoppen door onze participatie in ons denken te stoppen, het denken en het geloven in onze emoties en gevoelens als waarheid te zien.

Ik ga de verbintenis aan om anderen niet te verwijten voor de financiële toestand waarin ik mij bevind, het hier en nu dat wij nu kennen in dit moment is onze gezamenlijke creatie waar wij deel van zijn en geen afstand van kunnen doen. Ik stop het verwijten en zal dit vervangen met het vinden van oplossingen die in het voordeel van een ieder zijn en gevoelens zoals verwijt terug brengen naar mijzelf en altijd eerst zien wat er in mij geraakt is dat ik gevoelens heb zoals verwijt.

Ik ben leven

ik ben een deel van jou

ik ben jou in een ander leven

wij zijn leven
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 23 Apr 2012, 23:47

Dag 7, jaar 1; alle wegen leiden naar Rome

Gisteren heb ik samen met mijn kinderen mijn partner van het vliegveld in Bologna gehaald om hem na 3 maanden weer eens in levende lijve te zien. Mijn dochter had de route uitgestippeld op de kaart en zou als bijrijder mij/ons naar het vliegveld navigeren. Zij had eerder deze week laten zien op onze tocht naar Trasimeno dat ze echt talent heeft voor kaart lezen en niet misselijk wordt wanneer ze moet kaartlezen terwijl we rijden. In het kort had zij mij verteld hoe ze wilde rijden, maar met veel dingen aan mijn hoofd heb ik niet echt de tijd genomen om tot me door te laten dringen wat ze van plan was. Mijn partner had gezegd dat we in 2 uur rijden het makkelijk konden doen, dus we reden om 8 uur 's avonds weg om op 10 uur op het vliegveld aan te kunnen komen.

Op een derde van de rit begon ik iet wat te twijfelen en mijn vragen aan mijn dochter werden steeds specifieker om uit te vinden of we goed reden en of zij nog wist waar heen te gaan. Door mijn hoofd ging het idee dat we totaal de andere kant op hadden gemoeten, maar aangezien ik min of meer had ingestemd en we al een eind op weg waren besloot ik mijn mond nog even te houden en haar niet nerveus te maken. Ik had iemand nodig die de kaart las terwijl ik reed in het donker en de stortende regen. Mijn zoon zei op een bepaald ogenblik dat we al meer dan 2 uur onderweg waren en om 10 uur belde mijn partner dat hij was gearriveerd en vroeg ons of wij al in de buurt waren. Ik werd wel enigszins nerveus. Het enige wat wij hadden gezien waren borden met Bologna, maar nergens hoeveel km het nog was. Dus we zaten wel goed maar hoever waren we nog van Bologna af? Mijn dochter zou hem terug bellen wanneer ze had uitgevogeld waar we precies zaten. Pas bij de borden naar het vliegveld wisten wij waren we zaten en hadden we inmiddels 3 uur rijden erop zitten.

Achteraf gezien waren we met een hele boog naar Bologna gereden en hadden we ook nog Firenze aangedaan. Mijn partner vond het grappig en vertelde het aan iedereen die het wilde horen. Ik nam het eerst persoonlijk, als een schuldgevoel dat ik een uur teveel met de auto en dure brandstof had gereden. Daarna gebeurde er iets interessants, van schuldgevoel verschoof mijn gevoel naar de beschuldiging van mijn dochter in mijn hoofd. Zij had immers de kaart gelezen en ons verkeerd gestuurd. Ik zag dat ik niet goed bezig was door deze houding aan te nemen en mijn eigen verantwoordelijkheid af te schuiven. Dus gebruikte ik verzachtende woorden om toch manipulatief mijn punt te maken, n.l. dat van ik heb hier geen schuld aan, zij stuurde ons hierheen. Dat voelde niet goed, ik stopte het en liet het voorval voor wat het was terwijl wij ons weekend beleven tezamen met mijn partner na zo'n lange tijd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid om de weg te vinden naar het vliegveld af te schuiven op een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kind mijn taak te geven en te verwachten dat ik er niet meer naar om hoef te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verraden te voelen wanneer mijn kind mij de verkeerde kant op navigeert op het punt waar ik al mijn zelf-verantwoordelijkheid ontloop, in plaats van te zien dat ik mij verraden voel door mijzelf wanneer ik mijn zelf-verantwoordelijkheid niet neem en mijn kind beschuldig voor het geen zij mij aandoet waar ik zelf mee heb ingestemd en zelf heb geaccepteerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dom te voelen om een 15 jarige, die geen ervaring in kaartlezen heeft, haar de verantwoordelijkheid te laten dragen voor het aankomen op onze eindbestemming. In plaats van te zien dat ik in eigen belang handelde en het maar wat gemakkelijk vond dat er iemand was die met mij meekeek op de kaart terwijl ik reed en niet wilde overwegen of de verantwoordelijkheid te groot was voor haar, omdat ik dan mijn verantwoordelijkheid alsnog had moeten nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn dochter te communiceren dat we waarschijnlijk gigantisch aan het omrijden waren, uit eigen belang en angst dat zij onzeker zou worden en niet meer instaat zou zijn om mij te helpen met navigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niemand in de auto zou hebben die mij kon navigeren naar het vliegveld in Bologna.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nerveus te worden van het idee dat ik alleen mijn weg moet vinden terwijl ik rijd en op het verkeer moet letten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het mis rijden en daarmee financiële consequenties te veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter de schuld te geven van ons omrijden, omdat ik zelf niet de schuldige wil zijn en niet de eindverantwoordelijkheid te dragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dir voorval in mijn hoofd te laten rondzingen en geen tijd te gebruiken om er direct naar te kijken en korte metten mee te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedrogen te voelen door mijzelf vanwege het feit dat ik al aan dit punt heb gewerkt en ik nog niet in staat ben mijn correctie effectief in mijn dagelijks leven toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat ik niet snel genoeg mijn correcties meester maak om sneller door mijn process heen te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om snel door mijn proces heen te willen gaan uit angst niet genoeg tijd te hebben om er iets effectiefs van te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn eigen navigator te willen zijn en geen energie en veel tijd te willen steken in de taak van navigator als bestuurder van een auto en als bestuurder van mijn leven, uit angst dat ik het niet haal in tijd of als proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind met mijn vinger te wijzen om mijn eigen kind te beschuldigen, zonder direct mijn gedrag te corrigeren en te zien als misbruik van de situatie om geen zelf-verantwoordelijkheid te nemen.

Ik realiseer mij dat ik in een klein voorval als dit moet onder ogen zien dat ik nog niet klaar ben om volledige zelf-verantwoordelijkheid te nemen en ik dat zie als een teleurstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf terwijl dat zou inhouden dat ik het slachtoffer van de situatie ben terwijl mijn dochter de dupe van mijn handelen is en ik alleen indirect met de consequenties geconfronteerd wordt.

Wanneer en als ik zie dat ik anderen de schuld wil geven voor het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat er geen excuus is voor het niet nemen van mijn verantwoordelijkheid als het gaat om het navigeren van de auto en het navigeren van mijn leven. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het afschuiven van mijn zelf-verantwoordelijkheid los - en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 24 Apr 2012, 12:55

Dag 8 van 2555 dagen; ademhaling als klok

Voor een weekend zijn we weer even met z'n vieren bij elkaar, ik en de kinderen en mijn partner. We hebben zoveel mogelijk zaken in die paar dagen gepropt om het meeste eruit te halen. Eigenlijk een soort winst principe om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te halen. En het voelt dan ook enigszins als een rees tegen de klok. Alhoewel ik steeds meer instaat ben om mij niet door tijd te laten stressen, zijn er momenten waar ik mijzelf onnodig op de proef stel. Meteen de eerste dag nadat 's nachts mijn partner was aangekomen zijn we naar de stoffenwinkel gerend om stof voor t-shirts te kopen. De kleding die wij hier de afgelopen tijd droegen, waren kledingstukken gericht op comfort en het plattelandse buiten leven. Nu mijn partner in een stad woont en een keurige kantoor baan heeft kan hij niet als "boer Harms" op zijn werk komen. Dus moesten er nieuwe kleren genaaid worden, wat ik de voorgaande 10 dagen aan zijn bezoek al had gedaan. Alleen de t-shirts misten nog.

Het meest optimale zou zijn wanneer mijn partner een stapel t-shirts heeft en elke keer als het nodig is er 1 van de stapel af kan nemen zonder te stressen dat al zijn kleding in de was zit. Hij mag alleen wassen op zaterdag volgens zijn contract bij zijn hospita, dus dat laat niet veel ruimte voor een kleine garderobe. Dus we kochten stof voor 6 t-shirts en ik voelde wel dat ik als het ware aan het "over eten" was, grotere ogen dan misschien mijn handen het werk aan zouden kunnen. Ik heb als een bezetene genaaid om in 2 dagen tijd het model, de t-shirts en de prints erop te maken. Ik voelde wel tijdsdruk en ik wist ook donders goed wie die tijdslimiet daar had geplaatst. Het is een soort van raar persoonlijkheid rest verschijnsel, vroeger kon ik er echt energetisch door opgeladen raken als ik net voor dat ik een nieuw kledingstuk nodig had dit ging maken, de tijdsdruk die ik dan voelde, gebruikte ik om mijzelf aan de gang te houden. Eigenlijk als een junk die een high ervaart en hem gaande houdt.

In deze situatie was de tijdslimiet daar eenvoudigweg omdat we maar een lang weekend hadden en er geen kwestie was van express te laat beginnen om zo energetische druk op te bouwen. Toch riep het dat patroon van weleer wel op en eigenlijk was het een onplezierige ervaring om zo achter mijzelf aan te hollen en steeds met tijd bezig te zijn. Een gevoel van te weinig tijd, terwijl er maar zoveel ademhalingen in een dag zitten. Dus wil ik er meer ademhalingen in een dag hebben dan ben ik onrealistisch bezig en vraag ik om teleurstellingen die vervolgens weer de nodige emotionele rim ram met zich meebrengen.

Dus dat besloot ik niet te doen ik sprak met mijzelf af dat ik mijn ademhaling als referentie moest gebruiken. Te hoog en niet diep genoeg ademen indiceert dat ik meer ademhalingen dan goed voor mij zijn in een dag wil stoppen en mijn adem inhouden indiceert dat ik denk dat ik het niet red en daarom in mijn mind duik om de realiteit en de consequenties te ontduiken. Ha ha alsof dat mogelijk is, nou ja je kunt het altijd proberen natuurlijk, maar het heeft mij nog nooit wat opgeleverd. Wat ook weer zo'n raar woord is "opgeleverd" alsof alles consumentisme is, met een "als het mij niets oplevert dan doe ik het niet" mentaliteit. Maar goed het werkte wel om mijn ademhaling als referentie middel te hebben om te zien hoe ik erin stond en mij zodoende kon corrigeren in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te misbruiken door tijd als martelwerktuig in te zetten en zodoende energetische tumult in mij te maken voor niets anders dan het vieren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen en waardig wanneer ik mijn eigen gecreëerde mishandelingstechnieken doorsta en dat als maatstaf neem voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijd te manipuleren voor mijn eigen gewin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te zien en mijn eigen highs creëer door in strijd te gaan met tijd en zo het leven als waardig te achten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met tijd aan te gaan en mij niet te realiseren dat het een strijd tegen mijzelf is waar ik mijn levensadem inzet om de kwaliteit van mijnleven te bepalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levensadem als iets te zien waar je mee kunt spelen als een kat met een prooi en niet te realiseren dat de consequenties mijn leven en het leven in het algemeen bedreigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek en geestelijk gestimuleerd te worden bij een groter wordende energetische druk veroorzaakt door onrealistisch met tijd en leven om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te willen halen.

Ik realiseer mij dat onze rees tegen de klok voort komt uit kapitalistische grondbeginselen en misbruik van elkaar door er als winnaar uit te willen komen. Dit is onacceptabel en we zullen onze zelf-verantwoordelijkheid moeten weten terug te nemen om te zien dat zolang wij onszelf zien als winnaars en verliezers wij de waarde van het leven uit het oog verliezen en egoïsme boven leven stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn egoïsme boven het leven te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kapitalisme als uitgangspunt voor al mijn handelen te kiezen en mij niet te realiseren dat er dan altijd een winnaar en vele verliezers zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelf-verantwoordelijkheid niet te nemen en tijd als een competitief spel te zien en mij niet te realiseren dat tijd mijn levensadem is en ik alleen mijn zelf-verantwoordelijkheid kan terug nemen als ik de adem respecteer en mij hier in het fysieke houd met behulp van mijn ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te ruilen voor onrealistische doelen van mijn mind.

Wanneer en als ik zie dat ik tijd gebruik om mijn realiteit te manipuleren. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat tijd gelijk staat aan mijn ademhaling en ik mijn realiteit alleen kan manipuleren door misbruik en mishandeling toe te staan. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het manipuleren van tijd los - en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik ga de verbintenis aan met tijd, om tijd te zien als één en gelijk aan mij dat alleen gelopen kan worden van de ene adem na de andere adem in het belang van een ieder.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 25 Apr 2012, 09:11

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf

Terwijl ik lunch stond klaar te maken, wat hier in huis door de verschillende dieten vaak betekent dat ik 3 verschillende lunches klaarmaak, zag ik in een flits wat een bepaald denkpatroon teweeg bracht. Ik stond te roeren in een pannetje met gebakken uitjes/knoflook/verse gember en zag een paar stukje hard vlies van de ui erin zitten. Voor ik het wist had ik deze harde vliesjes eruit gevist, maar het ging gepaard met een energie van, snel eruit met die stukjes voordat je problemen krijgt. Eigenlijk vond ik het raar om zoiets te denken, welke problemen en met wie? Gezeur ging er toen door mijn hoofd, je krijgt geheid gezeur en dat wil je niet.

Okay genoeg dacht ik en spoelde de hele denkgang terug. Ik was lunch voor mijn dochter aan het maken die niet echt makkelijk met eten is. Ik zag wat harde stukjes uienvlies in haar lunch en wilde die er zo snel mogelijk uit hebben om gezeur te voorkomen en niet in de problemen te komen. Op het eerste gezicht leek dit een daad uit moederliefde, niet willen dat je kind vieze harde stukjes in haar eten heeft. Maar moederliefde kennende moest hier toch wat anders aan de hand zijn.

Ik weet uit ervaring dat wanneer er iets afwijkt of iets nieuws in het eten van mijn dochter zit dat ze moeilijk gaat doen. Dat is iets van haar en dat is iets waar zij doorheen moet werken en daar verleen ik graag mijn assistentie voor. Maar mijn moedersysteem nam dit voorval persoonlijk, het moeilijk of vervelend gaan doen van mijn dochter werd gelabeld als een aanval op mij als moeder. Wanneer ik het mijn kind niet naar de zin kan maken dan faal ik als moeder en zal ik geen zelf waardering meer uit dit deel van mijn persoonlijkheid kunnen krijgen. Oftewel de energie kraan gaat dicht en ik kan geen energie meer aftappen van deze relatie.

Prachtig toch dat moeder systeem, met de mantel der liefde kunnen we al onze eigen fuck ups afdekken en er ook nog mee weg komen.

Ooit had ik een gesprek met een Jehova moeder en om van haar af te komen trok ik haar voorbeeld van moederliefde in twijfel. Ai dat had ik beter niet kunnen doen, ten eerste zaten wij qua communicatie niet op hetzelfde niveau en ten tweede had ik het ego van een moeder behoorlijk onderschat, dat vervolgens in volle vaart mij probeerde onderuit te halen met woorden van liefde. Ik legde haar uit dat het koken van het lievelingseten voor haar zoon een daad van egoïsme was. Niet realiserende dat zoiets hetzelfde is als zeggen tegen een pastoor dat hij zijn gemeente bij elkaar houdt door te manipuleren, zonder exorcist geen uitweg.

Ik wist wat het moedersysteem van mij wilde, ik weet wat het moedersysteem bij mij als mens losmaakt en ik dacht dat ik al vorderingen had gemaakt om korte metten met de meest in het oog springende systemen te maken. Dus nu zal ik moeten zoeken naar die kleine spelden prikjes die verraden welke in het oog springende systemen daar achter zitten. Eigenlijk diezelfde waarvan ik dacht dat ik ermee had afgerekend alleen nu in een onopvallender jasje.

Ik haal mijn zijn, de waardering voor mijn zijn, uit de mijn rol van moeder en wurm mij in allerlei bochten van moederliefde om de kans op geprezen te worden en als goed gezien te worden niet door mijn neus te laten boren. Ik kan stellen dat alle daden gedaan uit moederliefde zijn daden van egoïsme, alle daden in zelf oprechtheid van mens tot mens zijn daden van assistentie en ondersteuning van een ander als jezelf. Daar komt geen label als moeder aan te pas, dat is simpel naastenliefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederzijn te gebruiken als eigen waarde en een doel voor mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederschap te gebruiken om aan mijn hunkering naar energie te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onder de naam van moederschap mijn kinderen te beschuldigen van niet coöperatief gedrag als mijn energetische aftap in gevaar komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een geliefde en gewaardeerde moeder te willen overkomen om mijn minder leuke kantjes te kunnen verdoezelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn negatieve karakter eigenschappen als moeder geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moederschap als een daad van egoïsme te verkopen en goed te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als levend voorbeeld in de rol als moeder signalen af te geven dat daden vanuit egoïsme okay zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een upgrade te zien bovenop mijn menszijn waaraan ik eigenwaarde kan ontlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fabeltje dat alle daden uit moederliefde altijd goed zijn in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als moeder en niet als mens en daardoor de zoeken naar bijzonderheid en speciaal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moederschap als zwaar te zien als mijn kinderen niet doen hoe ik het graag wil om zo de juiste hoeveelheid energie te ontlenen aan mijn rol als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik als moeder ben waar een moeder voor staat in deze maatschappij, zacht, warm, vol compassie en altijd bereidt om zichzelf weg te cijferen voor haar kroost, terwijl ik zodra ik de tegenpolen hiervan voel dat wegdruk en niet wil onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen geloven dat moeders vanuit hun start punt van egoïsme instat zijn tot de meest afschuwelijke daden ten opzichte van hun kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinder mishandeling onder de noemer van moederliefde te accepteren als iets wat nu eenmaal bestaat in onze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat moederschap onderhevig is aan polariteit en moeders constant de negatieve pool aan het bijsturen zijn met positiviteit aan de oppervlakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een eer te ervaren en niet de mishandeling die erachter schuil gaat onder ogen heb willen zien als iets dat reëel is en niet een ver van mijn bed show.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in andere moeders gemakkelijk de negatieve kantjes te ontdekken, maar niet altijd even gewillig mijn eigen negatieve kantjes als moeder wil toegeven of onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat moeders het start punt zijn in het leven van een kind en daarmee het leven kunnen maken of breken en daarmee zijn wij moeders in deze wereld dan ook verantwoordelijk voor de chaos waarin wij verkeren als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het niet direct hebben genomen van mijn zelf-verantwoordelijkheid toen ik kinderen kreeg als het aankomt op het geven van een startpunt in het voordeel van een ieder in respect voor het leven.

Ik ga de verbintenis aan om mij als moeder niet langer te labelen als een "moeder" maar terug te gaan naar mijzelf en mij te ervaren en mijzelf uit te drukken als een mens en bereid is om anderen te assisteren en te ondersteunen in gelijkheid als mijzelf.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 26 Apr 2012, 09:57

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizen


We zijn weer alleen, ik en de kinderen, mijn partner is weer teruggevlogen naar Nederland na een flitsbezoek hier in Italië. We hebben veel gedaan en we hebben van elkaar genoten, toch is het raar om je partner op het vliegtuig te zetten om vervolgens je van elkaar gescheiden levens weer op te pakken voor onbepaalde tijd. Dat woord onbepaalde tijd en het ongrijpbare ervan is wel het moeilijkste in de hele situatie. Ik merk dat ik het "niet weten" hoe lang deze situatie aan duurt die niet wenselijk is de grootste last op mijn schouders is. Wanneer gaan we verhuizen, wanneer kan ik gaan inpakken, wanneer kunnen de kinderen hier stoppen met school, wanneer zit ik in Nederland om mijn leven daar weer van punt nul op te pakken? En dat alles hangt op het niet specifiek zijn van het woord "onbepaalde tijd", dus ik vind het vervelend dat "onbepaalde tijd" niet specifiek is en mij geen handvaten bied in mijn dagelijkse leven hier op aarde. Toch blijft mijn mind zoeken naar tijdsframes die zouden kunnen passen op "onbepaalde tijd". Dingen zoals, voor de vakantie zullen we toch wel over zijn, september zou wel heel erg laat zijn, als er deze maand geen woning vrij is dan zal er wellicht volgende maand één vrij zijn.

Kan ik "onbepaalde tijd" de schuld geven van niet specifiek genoeg zijn, zodat ik mijn verlangens kan stillen? Is het zo makkelijk een situatie op te lossen door iets de schuld te geven en dan vrolijk verder te kunnen leven. Het klinkt aanlokkelijk, maar het klinkt ook onlogisch en als klink klare onzin. Ben ik het slachtoffer van "onbepaalde tijd" of is "onbepaalde tijd" het slachtoffer van mij nu ik de schuld op zijn bordje schuif? Eén ding is zeker ik ben niet het slachtoffer van "onbepaalde tijd" ik ben het slachtoffer van mijn eigen handelen in het verleden en dat is voor "onbepaalde tijd" zolang ik niet in het reine ben met alle punten die samenhangen met het doorlopen van de consequenties uit mijnverleden. Het is mijn ongeduldigheid die met mijn goedkeuring in frictie gaat met "onbepaalde tijd". Ik had immers alle tijd om mijn verleden te lopen zoals ik dat deed, geen ekel probleem, maar nu ik het terug moet lopen om mijzelf te kunnen corrigeren in mijn heden en toekomst heb ik ineens tijdsgebrek en moeite met "onbepaalde tijd".

Ik weet wel hoe het zit, ik weet dat ik nu de consequenties moet doorlopen adem na adem in het voordeel van een ieder, maar met "onbepaalde tijd" kwam er even iets strijdbaars in mij naar boven. Iets strijdbaars dat niet langer wilde wachten totdat ik mij één en gelijk heb gemaakt aan deze situatie. Iets strijdbaars dat wil tijdreizen als het gaat om problemen oplossen en geen moeite heeft met lanterfanten als het gaat om problemen maken. Dat klinkt wel heel menselijk, als ik om mij heen kijk is dat zo'n beetje wat we de hele dag doen.

Vervuilen van onze planeet doen we tergend langzaam jaar na jaar waarin we al onze stoutste consumentistische dromen vervullen en al onze verlangens stillen. Echter wanneer we inzien dat vervuiling toch niet zo'n goed idee is, willen we razendsnel de klok terugdraaien, zetten we acties op touw die een druppel op de gloeiende plaat zijn. We zijn zelfs teleurgesteld wanneer anderen het niet willen inzien hoe we onze planeet aan het mishandelen zijn. Veel onbegrip, er worden kampen gevormd, hullie tegen zullie. En voor we het weten zijn diegenen die vooruitgang willen net radio actieve deeltjes die door hun ongeduld en hoge instabiliteit de boel kunnen laten ontploffen/escaleren en iedereen weer terug bij af te laten zijn. Dus vooruitgang in het echte fysieke leven en niet in je mind is iets dat gelopen moet worden punt voor punt om effectief te zijn. Ecologisch verantwoorde t-shirts dragen op je jeans is water naar de zee dragen, want de jeans zorgt voor intense vervuiling en dat wordt niet opgeheven door het ecologisch verantwoorde t-shirt dat je draagt.

De vraag die ik mij moet stellen is, wil ik het instabiele deeltje zijn in mijn realiteit om met ongeduld de hele boel op te blazen en ook alles teniet te doen wat ik al bereikt heb om vooruitgang te boeken op het punt van het doorlopen van deze consequenties? Nee natuurlijk wil ik dat niet. Dus zal ik het woord "onbepaalde tijd" niet meer een eigen leven laten leiden, door er emoties als verlangens en ongeduld aan op te hangen, maar het gewoon zien als een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord "onbepaalde tijd" een energetische lading te geven die mij limiteert in het doorlopen van zelf gecreëerde consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om "onbepaalde tijd" de schuld te geven van het traag doorlopen van mijn zelf gecreëerde consequenties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik niets buiten mijzelf de schuld kan geven voor mijn eigen handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf er gemakkelijk van af te maken door een woord als "onbepaalde tijd" een soort van magische lading van niet weten te geven, waardoor ik mijn niet nemen van zelf verantwoordelijkheid kan tolereren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende terwijl ik de schepper ben van mijn realiteit. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen schepping.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn keuzes te laten afhangen van het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord "onbepaalde tijd" te betichten van niet specifiek zijn, terwijl ik het ben die deze lading aan dit woord heeft gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat woorden zichzelf een lading geven en daardoor leuke en niet leuke woorden te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord "onbepaalde tijd" de schuld te geven dat ik geen handvaten kan geven aan mijn realiteit en in het duister tast van wat ik moet doen, terwijl ik degene ben die handvaten/invulling moet geven aan mijn leven als ik niet wil leven in chaos en stuurloosheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als het slachtoffer van "onbepaalde tijd".

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te maken van de consequenties uit het verleden en daarin te blijven rondzingen zonder op te staan en duidelijkheid te scheppen in mijn leven door gewoonweg door te lopen en diep adem te blijven halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijzelf als slachtoffer te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeduldig te zijn en vele malen sneller mijn problem te willen oplossen dan dat ik ze gecreëerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrealistisch te zijn als het aankomt op probleem oplossing en niet alles in zelf oprechtheid te willen zien nog aanvaarden om op een effectieve wijze door mijn consequenties heen te lopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij strijdbaar op te stellen wanneer dat onnodig en zelfs contraproductief is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om strijdbaarheid als positief te labelen en als oplossing te zien boven zelf oprechtheid. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van strijdbaarheid - slachtoffer en dat te zien als oplossing terwijl het enkel en alleen een schuiven van energie is van de ene pool naar de ander pool en enkel en alleen het ego streelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdreizen onbewust als iets reëels te zien wanneer ik denk dat ik door mijn gemaakte consequenties in quantumtijd heen kan gaan hier in het fysieke leven op aarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een instabiel deeltje te willen zijn en alle gedane moeite in 1 keer uit te wissen, omwille van ongeduld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat wat ik met moeite weer heb opgebouwd te willen riskeren en af te breken om vervolgens als een slachtoffer van iets buiten mijzelf medelijden met mijzelf te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit stuk te maken en niet te handelen in het voordeel van een ieder en niet iedereen in ogenschouw te willen nemen, maar alleen mijn eigenbelang hoog te willen houden.

Ik realiseer mij dat dit ongeduldige gedrag van het vluchtig en haastig doorlopen van mijn eigen gecreëerde consequenties één en gelijk is aan globale probleem oplossing zoals b.v. vervuiling. Dus wanneer ik dit gedrag accepteer binnenin mij dan accepteer ik dit gedrag ook op een grotere schaal in anderen als mij. Dit is onacceptabel en moet daarom stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om globale problemen zoals vervuiling niet adem na adem te willen doorlopen, maar te willen overhaasten en daardoor te accepteren dat ik risico's neem die ik niet kan overzien wanneer ik denk en handel in eigen belang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de tijd te nemen waneer anderen mijn punt van overhaasten om globale problemen op te lossen niet kunnen of willen inzien en daarmee ongelijkheid en verwijdering van elkaar accepteer en toesta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwijdering en ongelijkheid toe te staan onder de noemer van probleemoplossing en mij niet te realiseren dat ik zo een oorlog in mij en buiten mij aanwakker en in het leven roep.

Ik ga de verbintenis aan om het woord "onbepaalde tijd" te zien voor wat het is, een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

Ik ga de verbintenis aan om mijn ongeduld om te zetten in actief anticiperen op het tempo van mijn levensadem.
User avatar
sylvia
 
Posts: 825
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Next

Return to 7 Years Journey to Life

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 0 guests

cron