Sylvia's Tocht naar Leven

Place your Blogs Here
User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 08 Apr 2015, 15:05

Dag 374 van 2555: de angst voor pijn als overerving - in de praktijk - de kies

Deze blogpost is een vervolg op de eerdere blogs waarin ik pijn en pijnbeleving onderzoek. Voor hen die niet tegen omschrijvingen van fysieke ongelukjes kunnen raad ik aan een andere post op mijn blog te zoeken die je aanspreekt.

Anderhalve week geleden at ik een stukje pizza, de knapperige korst ervan, toen dit ongelukkig tussen mijn kiezen kwam begon ik opnieuw een pijnverhaal. Eerst voelde ik een pijnscheut door mijn kies gaan, of eigenlijk 3 stralen van pijn. Dit was op de pijnschaal zeker een 7 tot een 8, waarbij er ook geen tijd was om emotionele pijn hierbij te voelen of te ontwikkelen. Ik begreep meteen dat dit niet pluis was en besloot even te stoppen met eten en te zien wat er precies gebeurd was. De pijn ebde wat weg, ik was oprecht opgelucht en had in luttele seconden gevreesd voor een kapotte afgebroken kies. Vanuit deze opluchting besloot ik verder te eten, omdat er niets gebeurd leek te zijn. Bij de tweede hap zachtere pizza voelde ik de zijkant van mijn kies loskomen. Ik schrok en dit was nou echt zo'n shit moment waarbij pijn ineens een ondergeschikte rol speelde. Ik was meer pissig dan dat er pijn aan te pas kwam. Allerlei gedachten gingen door mij heen. Nu moet ik eerder naar de tandarts dan de afspraak die ik heb staan. Hoe duur zal dit zijn en kan ik het bekostigen? Straks moet mijn hele kies eruit omdat het niet meer valt te repareren. Gaat die behandeling mij pijn doen? Waarom verandert mijn wereld nu opeens, het ging toch allemaal lekker?

Ik spuugde mijn eten uit met het afgebroken stuk kies om te zien om wat voor een afmeting het ging. Aan de binnenkant van de kies was er bijna over de hele lengte een hap uit. Het voelde zeer scherp op de afgebroken randen en ik voelde een doffe pijn die op de achtergrond bleef. De meeste pijn ervoer ik bij het breken van de kies. Om er geen gras over te laten groeien mailde ik de biologische tandarts waar wij als gezin op het punt stonden om patiënt bij te worden. De volgende morgen belde ik de praktijk aangezien ik nog geen bericht had gehad en het hele kiesverhaal mijn 'geest' eigenlijk best bezighield. Er werd besloten te wachten tot onze intake aan het eind van de maand aangezien de tandarts niet iets wil gaan repareren in een mond die hij nog niet kent. Aangezien ik voor een biologische tandarts heb gekozen snap ik deze redenatie. Ook meldde ik, dat ik geen verschrikkelijke pijn leed, omdat ik niet de tandarts wilde voorliegen om zo eerder aan de beurt te zijn en anderen hun afspraak niet door te laten gaan. Deze tandarts zit bomvol en ons als gezin naar voren schuiven betekent voor een ander dat hij naar achteren wordt geschoven in de agenda. Ik besloot dat voorliegen geen goede start van een tandarts patiënt relatie is en dat ik ook niet voor de gevolgen wilde opdraaien van het voorliegen over het hebben van pijn. Het schoot wel even door mijn hoofd om de pijn wat aan te dikken zodat ik eerder aan de beurt kon zijn.

De eerste avond durfde ik bijna niet mijn afgebroken tand te poetsen, ik was bang dat het pijn zou doen aangezien ik met koud water drinken al had gemerkt dat koud niet prettig was. Mijn 'geest' ging met deze ervaring op de loop en zo vreesde ik voor het tanden poetsen. Bij de eerste keer poetsen meed ik de kapotte kies met poetsen. De tweede keer ging ik heel zachtjes, met mijn elektrische tandenborstel uit, over de kapotte kies. Dit voelde niet prettig, maar de tandarts assistente had mij op het hart gedrukt de kies wel schoon te houden. Naarmate de dagen verstreken durfde ik, het ook met de tandenborstel aan, er zachtjes overheen te gaan en op dit moment kan ik mijn kies met beleid gewoon poetsen.

Op een gegeven moment bemerkte ik dat de zijkant van mijn tong stuk ging van de scherpe randen van mijn kies. Eerste voelde dat niet prettig, totdat mijn tong begon op te zwellen aan die kant en ik zag dat er een 2 cm lange plek zat met allemaal sneetjes. Wat begon als niet prettig ging naar pijnlijk, het was net alsof ik een mega aft op mijn tong had. De pijn was vervelend en aanhoudend maar niet meer dan een 5, mijn gevoel begon nu op te spelen. Ik vond dat het nu wel genoeg geweest was, praten deed zeer en ging niet makkelijk en eten is een drama. Ik kauw nu aan de andere kant, waar tussen mijn kiezen vezelrijk voedsel makkelijk vast komt te zitten. Flos ik dit niet direct dan ontstaat er hoofdpijn aangezien de kiezen erg kort op elkaar staan. Met de gebroken kies durf ik niet te eten uit angst dat er meer gaat afbreken en omdat het niet prettig voelt.

Ik bemerkte dat mijn zin in eten totaal wegviel. Als er zich weer een maaltijd voordeed en ik goed en wel achter mijn bord ging zitten zonk de moed mij in de schoenen. Ik eet dan ook minder en probeer voedsel dat hard is te vermijden. Eten wat ik normaal prettig vind, is nu verworden tot een vervelende aangelegenheid die met de beschadigde tong pijnlijk is en door de strak op elkaar staande kiezen, nu een beetje een drama is.

Zo kwam ik er ook achter dat op een bepaald moment ik niet meer kon bepalen waar de doffe pijn vandaan kwam, was het de afgebroken kies of waren het andere kiezen of tanden, de doffe pijn ging door mijn gehele gebit. Daar ontstond de vrees dat ik wellicht veel meer mankeerde aan mijn gebit en dat het breken van 1 kies het topje van de ijsberg was, gelukkig kon ik die gedachte op tijd weer stoppen om niet te blijven rondzingen maar te zien dat ik angst had voor nog meer pijn en pijn bij de tandarts. De pijn bij de tandarts die door een jeugdervaring nog wel eens voor een tandartsbezoek opspeelt, die ik dan met het blijven bij mijn ademhaling op het moment van behandeling geen rol meer laat spelen.


De volgende zelfvergevingen zijn een selectie uit de zelfvergevingen die al gedaan zijn in het moment en daaruit voortvloeiende aanvullingen tijdens dit schrijven.


Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opgelucht te zijn over mijn kies terwijl ik de situatie nog niet heb onderzocht en dus nog niet weet of er reden is om opgelucht te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opgelucht te zijn vanuit een startpunt van angst en dus de tegenpool te ervaren om zo de rondgaande angsten in mijn 'geest' te proberen onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken bij het afbreken van mijn kies en overspoeld te worden met angstige gedachten die klaar lagen om eruit te komen bij de juiste gelegenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens het emotionele schrikken mijn lijf ook in een staat van schrik te brengen en zo fysieke stress op mijn lijf over te brengen door mee te gaan op de emotie van schrik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een shit moment te hebben als de kies breekt en het als een brute verstoring van mijn leventje te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als bedreiging te zien en daardoor emotioneel van de kaart te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een slachtoffer mijzelf af te vragen waarom dit mij nu moest overkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de situatie naar mijn beleving te vervelend wordt ik direct wil dat er een einde aankomt zonder het nemen van enige vorm van zelfverantwoordelijkheid of aansturing van mijn kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik met de emotionele pijn nog niet altijd goed kan omgaan en zo mijn fysieke pijn ook beïnvloed en sneller zeg dat ik het zat ben en het nu afgelopen moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdervaring van pijn bij de tandarts voor een tandartsbezoek mij te laten beïnvloeden en zo meer angsten creëer omtrent de hele gebeurtenis die eigenlijk geen emoties behoeft, maar puur praktisch benaderd en afgehandeld kan worden.

Ik realiseer mij dat pijn in elke situatie weer andere zaken triggert die tot dan toe lagen te sluimeren in mijn 'geest' en ik per keer moet bekijken met wat voor angsten en herinneringen ik te maken heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijnervaringen een cijfer te blijven geven om zo mij te dwingen naar de daadwerkelijke fysieke pijn te kijken en makkelijker de emotionele pijn kan zien en aanpakken door gezond verstand erop los te laten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijn aan mijn gebit niet als erger te labelen dan pijn elders in mijn lichaam door ervaringen vanuit mijn verleden die te maken hadden met geen controle op deze pijnbeleving te hebben, waardoor het idee is ontstaan dat ik mijzelf niet kan aansturen wanneer er pijn in mijn gebit is en ik afhankelijk ben van anderen die mogelijkerwijs zich niet aan hun woord houden, waardoor er geen vertrouwen in mijzelf en in de ander is.

https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... k-de-kies/



User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 20 Apr 2015, 10:48

Dag 375 van 2555: waar is MIJN GFT-container

Een aantal weken geleden zette mijn partner de GFT-container op de aangegeven plek op straat om geleegd te worden. Aan het einde van die dag wilde hij de GFT-container weer in de tuin terugzetten toen hij ontdekte dat die van ons er niet meer stond. Wel stond er een andere GFT-container met hetzelfde huisnummer maar een andere straatnaam erop. Mijn partner besloot deze GFT-container mee naar huis te nemen om zo toch nog iets te hebben om het groente afval in te doen. Ik merkte dat ik een beetje begon te stuiteren van dit verhaal. Hoezo een andere bak meegenomen? Ik kon mij niet verplaatsen in degene die onze GFT-container per abuis had meegenomen en ik kon mij niet verplaatsen in mijn partner die een ander zijn GFT-container had meegenomen. Ik voelde mij er absoluut niet goed onder en had sterk het idee dat we de container verwarring alleen maar groter hadden gemaakt door een andere GFT-container mee te nemen. Mijn partner snapte absoluut niet waar ik mij zo druk over maakte, waarschijnlijk stond onze bak bij de andere nummer 14 en bij de volgende leegbeurt over 14 dagen zou alles weer op zijn pootjes terecht komen.

Maar zo ging het niet. Omdat ik elke keer als ik de tuin in keek en een GFT-container zag staan die niet van ons was, besloot ik actie te nemen en bij de mensen met hetzelfde huisnummer te kijken of onze GFT-container daar stond. De tuin van deze mensen is open en ik zag een GFT-container staan, maar niet met ons huisnummer en adres achterop de container. Pas toen realiseerde ik mij hoe groot dit probleem eigenlijk was. Als zij niet per abuis onze GFT-container hebben meegenomen dan heeft iemand dat gedaan met een geheel ander huisnummer en of straatnaam. Weer kwam de onbegrip in mij op, waarom neemt iemand een GFT-container mee die niet van hem/haar is? Er kwam nu ook een meer prangend gevoel naar boven wat ik verwoordde als: ik wil mijn GFT-container terug, nu! Om de situatie nog te willen redden liep ik om het huizenblok om bij deze mensen met hetzelfde huisnummer als ons aan te bellen, maar die hadden geen werkende bel en het zag er naar uit dat er niemand thuis was. Het leek zo simpel op te lossen, maar inmiddels begreep ik dat eigenlijk iedereen die dezelfde container plek gebruikt als ons mijn GFT-container kon hebben. Ook realiseerde ik mij dat wij ingestoken waren in een probleem dat wellicht al langer bestond, waardoor mij het gevoel bekroop dat het wel eens heel lang kon gaan duren voordat ik mijn GFT-container weer terug zou hebben.

Veel van mijn buurtgenoten hebben omheinde tuinen waardoor je niet even kunt kijken of de GFT-container die zij in de tuin hebben staan wel degene is die bij het huis hoort. Het leek erop dat ik moest loslaten dat ik binnen nu en snel mijn GFT-container terug zou hebben en dat gaf mij veel onrust. Wat ik tegelijkertijd ook niet helemaal kon begrijpen en inmiddels ging mijn partner tegen het plafond als ik over onze GFT-container begon en snode plannen bedacht om hem terug te krijgen. Eén ding stond vast ik zou die GFT-container weer terug krijgen!

Na 14 dagen was het weer de beurt aan het groen afval om geleegd te worden en ik was ervan overtuigt dat mijn GFT-container aan de weg zou worden gezet en ik gemakkelijk mijn eigen container mee naar huis kon nemen. Dit vooruitzicht nam zeker een stukje onrust weg. Maar al snel maakte mijn perfecte werkelijkheid in mijn hoofd plaats voor de realiteit, niet iedereen zet elke 14 dagen zijn GFT-container aan de weg, niet iedereen scheidt zijn afval en heeft zodoende niet altijd een volle container. Er stonden zeggen en schrijven 3 containers in totaal aan de weg en daar zat niet onze eigen rechtmatige GFT-container bij. De moed begon mij in mijn schoenen te zinken en de onrust nam toe en werd elke keer als ik eraan dacht een soort van fysieke misselijkheid in mijn solar plexus. Ik voelde de drang om dit probleem voor eens en altijd op te lossen en tegelijkertijd wist ik niet hoe dit op te lossen. Zo iets simpels en ogenschijnlijk onbelangrijk probleem dat mij zo bezig hield een aantal keren per week.

Ik besloot even van mijn praktische aanpak af te wijken en eerst eens te kijken wat mij nu daadwerkelijk zo bezig hield. Was die GFT-container zo belangrijk voor mij? Kan ik niet verder leven zonder deze GFT-container? Welk gemis is er nu ik niet weet waar hij is? En wat is de angst die door mijn solar plexus heen gaat? Ik ben op zich niet gehecht aan de GFT-container, dat is simpelweg een plastic bak. Ik kan niet rustig verder leven zonder te weten waar deze bak is en hoe ik hem terug kan krijgen, dat blijft mij bezig houden. Het is niet zozeer een gemis dan wel een schuldgevoel en een angst dat ik moet boeten voor de fout van een ander. Bij het kopen en betrekken van deze woning kregen we 3 containers van de gemeente, die al in gebruik waren genomen door de vorige bewoners. In mijn veronderstelling ben ik verantwoordelijk voor het wel en wee van die containers, die heb ik in bruikleen van de gemeente gekregen, dus draag ik de zorg hiervoor. Stel ik raak deze containers kwijt en ik heb een nieuwe nodig wat doe ik dan? Ik zou dan in mijn optiek nieuwe containers bij de gemeente moeten aanvragen en moeten aangeven dat ik geen verantwoordelijkheid voor de container heb kunnen nemen. Dit laatste was iets dat ik echt niet wilde toegeven, het was immers MIJN schuld niet dat de container zoek was. Ik dacht dat er naar alle waarschijnlijkheid een boete zou volgen als bleek dat ik niet goed had gelet op mijn container en dat gaf mij stress. Hoe duur zou dat zijn? Zou ik mij nog mogen verweren? Hier kwam oud zeer naar boven waar ik in het verleden financieel moest boeten voor iets dat niet op mijn bordje hoorde. Dit alles was niet hoe het in het echte leven gaat. Als je container zoek is of stuk dan bel je het bedrijf dat in jouw gemeente daar de verantwoordelijkheid voor heeft en je krijgt een nieuwe container. Niemand die jou vraagt hoe dit precies is gekomen. Ongeloof en een gevoel van onvrede en een 'niet eerlijk' gevoel kwamen bij mij naar boven. Eigenlijk vond ik dat degene die met zijn ogen dicht mijn GFT-container had meegenomen maar eens op het matje geroepen moest worden. Een lichte vorm van wraak maakte zich meester van mij en ik wilde geen aanvraag doen voor een nieuwe bak, ik wilde gewoonweg MIJN GFT-container en nu werd het een strijdpunt van mijn ego.

Met Pasen maakte ik een wandelingetje met mijn partner, inmiddels een maand nadat onze GFT-container verdwenen was. Door de Pasen waren de leegdagen van de containers wat verschoven waardoor er her en der al wat containers aan de weg stonden en bij mensen voor het huis. Ik vroeg mijn partner om even te stoppen bij een plek waar veel containers stonden om te zien of die van ons erbij stond. En ja daar stond hij voor een huis om waarschijnlijk de volgende dag aan de weg gezet te worden. Ik opende de bak iets en zag dat MIJN GFT-container vol met kranten zat. Ik voelde boosheid en afkeuring opkomen en veroordeelde deze bewoners voor hun gedrag. Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat ook wij een andere GFT-container bak gebruikten de afgelopen maand, iets waar ik mij tegen verzet had, maar wat mijn partner voor zichzelf kon verantwoorden en waar ik mij bij gebrek aan alternatieven bij neergelegd had. Naar alle waarschijnlijkheid hebben wij niet anders gehandeld dan deze mensen. Ergens is ooit een bak verwisseld en hierdoor is een domino-effect ontstaan en een soort van stoelen/containerdans. Dus ja wie is de schuldige? De pot verwijten dat hij zwart ziet daar is niemand mee gebaat, de enige remedie op zo'n moment is zelfvergeving om in kaart te brengen waar je mee bezig bent en hoe je jezelf uit zo'n situatie kan krijgen.

Ik had mijzelf voorgenomen dat wanneer deze mensen de container niet aan de weg zouden zetten ik het de volgende dag zelf zou doen. Dit leek even een zelfaansturende actie tot het moment dat ik zag dat ik behoorlijk bezeten was door het hele container verhaal. Inmiddels wist ik dat ik geen boete zou krijgen van de gemeente, mocht de bak toch niet terugkomen en ik een andere bak moest aanvragen. Toch bleef ik nog hangen in deze angst dat ik de schuld zou krijgen voor iets dat ik niet gedaan had in mijn optiek. Er werd dus duidelijk een punt in mij getriggerd wat ik kan terug leiden naar mijn jeugd. Als kind ben je vaak bang om de schuld van iets te krijgen wat je volgens jou niet gedaan hebt en het punt van oneerlijkheid dat je de schuld krijgt kan heel sterk worden in jezelf. Vaak zie je als kind niet dat je op andere punten hetzelfde handelt of hebt gehandeld als dat de ander nu doet. Ik had al wel dimensies hiervan gelopen, maar dit kwam voor mij uit een onverwachte hoek, waarbij ik eerst ook niet echt begreep wat mij bezielde aangaande de GFT-container. Dus opnieuw gerichtere zelfvergeving toepassen.

Nu onze GFT-container weer terug is ben ik de verbintenis met mijzelf aangegaan om door dit 'MIJN GFT-container' heen te ademen, de patronen te zien voor wat ze zijn en daar niet in mee te gaan omdat de directe angst gebaseerd is op een onjuiste opinie en de onderliggende angst om ergens de schuld van te krijgen een oud patroon is dat geen dienst meer doet. Ik ben nu volwassen en kan bewust en praktisch zelfverantwoordelijkheid nemen en hoef mij niet te verschuilen achter, dat is niet eerlijk, ik kan daadwerkelijk wat doen. Zo hebben mijn partner en ik besloten om persoonlijke stickers op de 3 bakken aan te brengen wat in ieder geval ervoor zal zorgen dat het verkeerd meenemen iets minder snel zal voorkomen en zo anderen bewust te maken dat containers bij huisadressen horen en niet random gebruikt kunnen worden, dit omdat sommige mensen een container wasabonnement hebben en anderen niet. Het is dus een stukje zelfverantwoordelijkheid waarbij er een beroep op ons wordt gedaan als burger om respect te hebben voor iets wat we via belastingen hebben verkregen van de gemeente.

Daarnaast ben ik met mijzelf de verbintenis aangegaan om wanneer dit patroon van 'bang zijn de schuld te krijgen' zich in andere situaties zich voordoet dit te zien, te stoppen en een oplossing te bedenken hoe anders met zo'n situatie om te gaan zonder verzeild te raken in emoties die een 'probleem' onnodig gecompliceerd maken en veel tijd in beslag nemen in het hoofd.

https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... container/




User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 07 May 2015, 14:56

Dag 377 van 2555: door onwetendheid weg te nemen komt openheid

In mijn vorige blogpost schreef ik over mijn ervaring met harde muziek waar veel bas of drum inzit. Hoe ik ooit als kind zo'n geluid onjuist had gelabeld omdat ik niet begreep wat dit geluid in mijn fysieke lichaam teweeg bracht. Het gaf mij angst en een onveilig gevoel waardoor ik later in mijn leven dit soort geluiden koppelde aan angst en het liefst weg willen rennen alsof er een groot gevaar dreigt. Inmiddels was ik zover dat ik wist dat er geen groot gevaar was, maar de energie van deze emotie die zich in mijn lichaam manifesteerde bij harde bas muziek vertelde mij het tegenovergestelde. Dit alles zorgde niet alleen voor een soort van overlevingsangst om te rennen voor mijn leven, maar ook voor verwarring omdat er niets was waar ik voor weg zou moeten rennen.

Mijn volgende stap zou zijn om mijzelf bloot te stellen aan dit type muziek zodat ik in werkelijkheid kon testen of ik al in staat was om te staan als mijn verbintenissen. Eigenlijk door mijzelf beter te begrijpen. Door in te zien dat ik te maken had met een oud patroon wat ik als kind had ontwikkeld om zo orde te scheppen in chaos en het niet weten.

Er deed zich plotseling zonder dat ik mij erop kon voorbereiden een kans voor om, kort maar wel effectief te zien hoe ik er nu in sta. Tijdens een wandeling kwamen we langs een pleintje waar een band zich aan het sound checken was. Terwijl ik er langs liep bedacht ik mij dat dit een goed moment was om mijzelf gade te slaan en te zien of er energetische beweging in mijn lichaam te bespeuren was. Maar dat was er niet en het was eigenlijk helemaal niet zo heftig als dat ik harde muziek tot op heden had beleeft. Ik hoorde de muziek, dacht gelijk aan mijn oude patroon en mijn verbintenissen en ademde door terwijl ik er langs liep. Wellicht ging er even in eerste instantie een klein schokje door mij heen, zo van: oh harde muziek. Waarna ik mij vrijwel meteen kon herstellen en kon zien dat dit een uitgelezen moment was om te testen of ik met de wetenschap die ik nu had ook zo heftig zou reageren. En zoals gezegd dat vond niet plaats, ik nam het waar en het was gewoon muziek dat in de openlucht werd gespeeld.

Dit bewijst wel dat wanneer we een situatie begrijpen we veel minder met emoties zo'n situatie tegemoet kunnen gaan dan wanneer het niet weten chaos oplevert. Dit pleit er dan ook voor om ons best te doen om niet alleen onszelf te leren begrijpen maar ook onze wereld om ons heen. Als kind vind je nog zoveel magisch omdat je het nog niet begrijpt. Ook volwassenen blijven hier in hangen als men angstig wordt van bepaalde ontwikkelingen binnen de maatschappij bijvoorbeeld.

Een tijdje terug toen het contactloos betalen werd geïntroduceerd sprak ik een verkoopster in een winkel die iets zei in de trant van: dat dit allemaal mogelijk is. Waarop ik haar uitlegde hoe het werkt en dat het niets mysterieus is dat niet te bevatten valt. Die boodschap kwam niet aan omdat de mevrouw zich al had geprogrammeerd in een staat van 'oooh hoe kan dat'. Had zij zich iets verdiept hierin dan had ze gezien dat het geen grote stap vooruit was op technisch gebied. Dit beroerde veel mensen, het contactloos betalen en iemand zei tegen mij dat als je even niet oplette en je zwaaide met je bankpas dan zou je zomaar iets kunnen betalen. Volledige indianenverhalen, wanneer sta je te zwaaien met je bankpas en wanneer staat er dan toevallig iemand naast je met een pinapparaat met een bedrag onder de €25? Onwetendheid maakt angstig.

Ook bij de eerste televisies en computers vond men het een wonder wat er allemaal in dat kastje gebeurde. Onwetendheid hield en houdt mensen in de greep en onwetendheid maakt naast angstig soms ook agressief. Waar ik een gevoel ervoer dat ik voor mijn leven moest rennen had ik dat ook kunnen vertalen naar voor mijn leven vechten. Wanneer we kijken naar de onwetendheid die er is rondom andere geloven, tradities en culturen dan zien we hoe gemakkelijk dus die onwetendheid over de ander kan omslaan in agressie. Een agressie die goedgepraat wordt omdat de onwetende er van overtuigt is dat hij/zij bedreigt wordt. Er is natuurlijk maar één manier om hier een einde aan te maken en dat is jezelf informeren en dat is de jeugd informeren in de vorm van onderwijs of zelfstudie. Ware het niet dat informatie niet altijd juist is en vaak voor meer verwarring zorgt. Hetgeen dat ons hiervoor kan behoeden is door gezond verstand te ontwikkelen naast een kritisch denkvermogen en dat is binnen onderwijs nog vaak genoeg een vieze term. Laatst sprak ik met een leerkracht over de voordelen van kritisch denken bij leerlingen waarbij direct de kanttekening in alle ernst werd geplaatst dat een beetje kritisch denken okay is maar niet teveel. En waarom is dat? Dit is omdat binnen het onderwijs nog al te vaak kritisch denken verward wordt met irritant/storend gedrag. Toch jammer dat een nieuwe generatie niet wordt gestimuleerd om voorruit te komen maar juist gestimuleerd wordt om het geplaveide pad te blijven volgen.

Ik weet één ding: na onwetendheid komt openheid van 'geest' en dat geeft direct handjes en voetjes aan mijn wereld. Ik kan met beide benen op de grond staan als ik mijn wereld met mijzelf erin begrijp en alle stukjes die nog onduidelijk zijn blijven zo een uitdaging om beetje bij beetje aan te pakken en te ontrafelen. Dat is iets wat ik zelf toepas en zeker ook mijn kinderen meegeef, dat is twee kritisch denkende leerlingen extra of docenten dat nu leuk vinden of niet. Een kritisch denkende leerling staat niet gelijk aan een respectloze leerling dat is de leerkracht als hij/zij in onwetendheid wenst te verblijven.

https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... -openheid/



User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 26 May 2015, 11:24

Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

Het is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... -vergeten/



User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 09 Jun 2015, 11:04

Dag 379 van 2555: mijn tosti en ik

Alweer een aantal jaren geleden ontdekte ik dat mijn fysieke lichaam niet zo blij wordt wanneer ik tarwe producten eet en ik dan een pijn ervaar die ik niet vrijwillig ga uitlokken. Dus heb ik o.a. op dit aspect van geen tarwe eten mijn dieet aangepast. Aangezien dit niet het enige product is waar mijn fysieke lichaam op reageert probeer ik zo nu en dan of de reactie op dat specifieke product nog steeds hetzelfde is. Uit eten gaan of bij anderen te ten worden gevraagd zijn vaak bij uitstek momenten waarop ik mijn dieet ietsje losser neem. Soms eindigt dat met nare fysieke gevolgen en soms niet. In ieder geval is het aanmeten van een specifiek dieet niet iets dat statisch is maar iets dat door de tijd heen kan veranderen aangezien het fysieke lichaam ook verandert.

Nu heb ik niet echt veel momenten waarop ik denk dat ik iets mis aan lekkere dingen door mijn dieet. In de loop van de tijd heb ik veel alternatieven gevonden en ben ik eten ook anders gaan waarderen, minder emoties op de menukaart zetten bijvoorbeeld. Op dinsdag zijn mijn beide kinderen tijdens de lunch thuis en vinden zij het lekker om dan tosti's te eten. Heel lang deed mij dat niets, totdat ik de lucht die ik produceerde toch wel heel lekker vond ruiken. Als test at ik eens een tosti en zij tegen mijzelf dat ik niets mistte. Hier zat natuurlijk al een addertje onder het gras, want als mijn uitgangspunt is of ik iets wel of niet mis dan is dat een emotioneel geladen startpunt. Gaandeweg nam ik vaker een tosti aangezien ik van dit witte brood geen pijn of last had. Ik ontdekte dat volkoren producten meer symptomen gaven. Een mooi moment dus om de tosti in mijn leven te verwelkomen! Ik ging op dinsdag ook tosti's met de kinderen mee eten.

Na weken van tosti eten begon ik toch te voelen dat mijn fysieke lichaam het niet echt eens was met deze voedselinname. Niet dat ik pijn had maar er ontstond een disbalans. Ik onderdrukte dit omdat ik mijzelf een 'vrijheid' had gegeven die ik eigenlijk niet zo graag weer in wilde leveren.

"Ik wil gewoonweg die tosti kunnen eten, dat is mijn tosti en daar blijft iedereen van af!"

Nog steeds wilde ik dit niet opgeven, het voelde alsof ik vrijheid moest inleveren, wat wel een indicatie was van hoe ik daadwerkelijk na al die jaren mijn dieet ervoer. Ik vond diep van binnen toch dat ik dingen mistte, misschien zelfs een gevoel van achtergesteld zijn. En dat knaagde dus toch van binnen, en ja het knaagde de tosti's ook weg.

Tot ik 2 weken geleden een MindLink test deed en daar kwam als één van de eerste dingen uit dat ik een tarwe intolerantie heb. Het blijkt dat 10% van de Nederlandse bevolking dit heeft, maar voor mij was dit eigenlijk wel een bevestiging om toch eens echt te kijken naar mij en de tosti. Los van de intolerantie heb ik/had ik ook te maken met emotioneel eten en die 2 samen waren gewoonweg geen happy combinatie.

De enige manier die ik zag was het in het moment stoppen van het eten van de tosti's en mijn emotionele band ermee in kaart te brengen en steeds mijzelf te stoppen als ik in emoties terug zakte als: ik mis het, ik mag dat toch wel, ik word tekort gedaan etc. Daarnaast zocht ik naar een oplossing die ik kon gaan eten in plaats van de tosti op dinsdag. Ik verzon een broodje op basis van tapiocameel en kokosmeel wat ik vulde met geitenkaas/courgette/tomatensaus die ik in vervolgens in het tosti ijzer stop.

Toen ik eenmaal deze beslissing had genomen om tarwe en de tosti uit mijn dieet te schrappen was er rust. Zo zag ik dat het niet willen nemen van een beslissing veel meer ruis en onrust geeft die je niet denkt waar te nemen wanneer je hem wegstopt, maar het is er natuurlijk wel. Ik ben nu 2 weken bezig en af en toe heb ik nog steeds dat ik met weemoed terug denk aan die tosti, maar dat is nog niet eens zozeer de smaak van tosti dan wel de herinneringen en emoties die eromheen zitten. In ieder geval ben ik minder opgeblazen en dat is een opluchting, pfff.


Hier volgen een aantal zelfvergevingen die bij dit tosti-proces dat ik doorloop horen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te eten met emotie in plaats van te eten omdat dit mijn fysieke lichaam ondersteunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik mijzelf tekort doe wanneer ik niet alles wat mij toelacht te mogen eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een vervelende politieagent waar te nemen die mijzelf dingen verbied waardoor het leven minder kleurig en saai wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik iets mis wanneer ik geen tosti eet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achtergesteld te voelen wanneer ik geen tosti eet en de rest van de wereld dit wel doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid aangetast te voelen wanneer ik op basis van gezond verstand mijzelf niet toesta om tosti's te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te voelen van mijn zelfopgelegde dieet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik geen problemen met mijn dieet had, terwijl het moment dat ik een achterdeurtje open liet ik de vrijheid snoof en vond dat ik recht had op een tosti.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf permissie te geven om samen met de 'geest' tosti's op een emotionele manier te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien en ruiken van de gesmolten geitenkaas een gelukkig gevoel te ervaren door het feit dat ik mijzelf toesta om iets te eten wat niet in mijn dieet thuishoorde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geur van geroosterd brood in het tosti-ijzer als de geur van vrijheid te ervaren waardoor de tosti velen malen beter ging smaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet tot de orde te willen roepen wanneer ik zie dat ik de tosti eet vanwege mijn hang naar vrijheid onder mijn zelfopgestelde dieetjuk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dieet als een juk te ervaren en niet met gezond verstand te kijken naar wat bepaalde producten in mijn lijf doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de koppeling tussen 'het emotioneel eten van een tosti' en 'vrijheid' bewust niet te willen loslaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrijheid gepaard gaat met het doen van dingen die eigenlijk niet mogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat ik mijzelf nog meer vrijheid ontneem door producten te eten die mijn fysieke lichaam niet ondersteunen waardoor ik de gevolgen daarvan moet doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezitterig te zijn als het aankomt op het eten van een tosti omdat de tosti symbool stond voor mijn vrijheid en het rebelleren tegen gestelde regels ook al waren die door mijzelf gesteld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zomaar een product uit mijn dieet weg te laten zonder hier een juiste vervanger voor te hebben gevonden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf zie eten met emotie dit niet weg te drukken maar te onderzoeken wat erachter zit en het te stoppen in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarom ik denk dat ik meer vrijheid nodig heb en waarom ik denk dat ik dit op een sneaky manier moet nemen.


https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... sti-en-ik/



User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 08 Sep 2015, 23:42

Dag 380 van 2555: ramptoerisme

Mijn partner en kinderen gingen nog even een ommetje maken en ik werd meegevraagd, het was inmiddels half 11 's avonds. Eigenlijk vond ik het wat laat en was ik nog lekker bezig met mijn eigen dingen. Ze vertelden mij dat er een brand was gemeld in een school bij ons in de buurt en wilden even gaan kijken. Ze gingen ramptoerist spelen zo vertelden ze.

Het woord ramptoerisme en een brand triggerde mij in dat moment, wat maakte dat ik liever mijn dingetjes bleef doen dan mee te gaan. Deze woorden brachten mij terug naar 1992 waarin de Bijlmer ramp plaatsvond.

Eerder op de avond vloog er een vliegtuig extreem laag over onze flat heen, Ik wonde in de Bijlmer als student en eerder op de avond vloog er een vliegtuig extreem laag over onze flat heen. Samen met mijn huisgenoten stonden we op het balkon te kijken, omdat het geluid dat we hoorden niet het geluid was van de normale vliegtuigen op weg naar Schiphol. Het was angstaanjagend om een vliegtuig zo onnatuurlijk laag over je heen te zien komen en tegelijkertijd was het op een gekke manier ook spannend.

Op een bepaald moment zagen we dat het vliegtuig zo laag ging dat er iets stond te gebeuren. Ik kan mij niet goed herinneren of we rook zagen en dat de aanleiding was om te gaan kijken. In ieder geval stapten we in de auto en reden richting de plek waarvan we dachten dat het hier misgegaan zou zijn. Het was volgens mij een zondag en wij vonden dat er erg veel auto's op de weg waren. Op een bepaald moment zagen we lange rijen mensen lopen en eigenlijk snapten we niet wat er precies aan de hand was. Ging dit om het vliegtuig of was hier iets anders aan de hand? Waarom waren er zoveel mensen? We parkeerden de auto waar het mogelijk was en liepen naar de mensen massa's toe. Ik grapte nog: er zal toch geen vliegtuig zijn neergestort. Eenmaal tussen de mensen moest je wel meelopen met de stroom, we waren net mieren en bewogen voort naar iets dat we niet wisten. Niemand wist wat er nu eigenlijk aan de hand was en de mensen om mij heen waren daar uit nieuwsgierigheid. Op een bepaald moment zag ik vuur, een grote brand en toen we dichterbij kwamen zag ik de hulpverleners af en aan lopen. Voor ik het wist zat ik middenin een rampgebied en sprongen links en rechts mensen van hun flat naar beneden zonder dat er iemand stond om hen op te vangen. Ik besefte mij ineens dat ik ergens was terecht gekomen door mijn nieuwsgierigheid waar ik eigenlijk niet wilde zijn.

Mijn huisgenoten en ik besloten terug te keren en de hulpverleners hun werk te laten doen. Het was duidelijk dit vliegtuig was neergestort en had een flatgebouw doorklieft. Eénmaal thuis deden we de televisie aan, internet was er nog niet voor het grote publiek. Inmiddels was er een speciaal journaal ingelast en besefte ik welke ramp er zich had voltrokken in mijn achtertuin. We besloten onze ouders te bellen om te zeggen dat we ongedeerd waren, het was niet moeilijk te raden dat zij ongerust zouden zijn als zij de televisie aan zouden doen. De telefoonlijnen waren overbezet en het duurde eeuwen voordat we onze ouders aan de lijn hadden. Inmiddels had het nieuws hen ook bereikt en was het hen niet duidelijk waar het nu precies gebeurd was.

De beelden van deze ramp, het geschreeuw en de mensenmassa's om mij heen zijn mij nog jaren bijgebleven. Op dit moment is het nog een herinnering waarvan ik dacht dat deze op de achtergrond lag. Maar zoals de 'geest' werkt spaart het kosten nog moeite om zo nu en dan eens een herinneringetje van zolder te halen om mijzelf te beperken in mijn keuzevrijheid. Ik ging niet mee wandelen omdat ik een naar gevoel over mij heen kreeg van de woorden ramptoerisme en brand die een lading met zich meedroegen die gekoppeld zijn aan een ervaring/herinnering uit mijn verleden. Dus beladen woorden die mij beperkten in mijn vrijheidsbeleving. In het moment dacht ik dat ik de juiste keuze maakte om geen ramptoerist te willen zijn en tegelijkertijd boorde ik mijzelf een fris wandelingetje voor het slapen gaan door mijn eigen neus. Niemand had mij gezegd dat ik mee moest gaan kijken naar de brand en uiteindelijk bleek het brandje al geblust te zijn. Mijn partner en kinderen waren fris en verkwikt terwijl ik zat te kauwen op de woorden ramptoerisme en brand, waardoor ik ook niet meer volledig hier kon zijn en mijn dingetjes doen zoals ik me dat had voorgesteld.


Zelfvergevingen op het hier:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op woorden gekoppeld aan een herinnering wat maakt dat ik een andere beslissing neem in het moment dan wanneer ik vrij ben van deze emotionele bagage en dus de woorden kan leven als wie ik ben en niet als wie ik ben geworden door het accepteren van herinneringen/emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren in het moment dat ik geen vrijheid van keuze had, terwijl ik mij vrij voelde binnen de door de 'geest' geleide keuze die ik maakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het genot van een ommetje te ontzeggen vanuit angst om mijn nieuwsgierigheid achterna te gaan en in een situatie te belanden waar ik later spijt van zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken in mijn keuzes door controle uit te oefenen op de situatie vanuit angst en niet vanuit wie ik zou willen zijn in dat moment, vrij van angst en mijzelf aansturend.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik een emotionele koppeling en herinnering aan een woord ervaar of zie, om dan actie te ondernemen en te bekijken waar ik mijzelf beperk door mee te gaan op de emotionele lading van het woord en mijzelf te stoppen in datzelfde moment door niet te participeren en geen keuzes te maken op basis van emoties.

Een aantal zelfvergeving op de herinnering:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen nog nieuwsgierigheid te kennen/beleven in mijn wereld op dat moment en totaal opgeslokt te worden door het idee dat ik wil weten wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel in mijn onderbuik waar te nemen die ik in het moment duid als spanning voor wat komen gaat en mij niet realiseer dat het de angst voor het onbekende is, maar juist mijzelf aanmoedig en de angst als positief label om mijzelf zo te laten leiden door de 'geest' die mij zegt dat het spannend en okay is om op de vleugels van de nieuwsgierigheid mij te laten leiden door dat wat komen gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het erop uit trekken al sik de mensenmassa's zie waar ik echt niet in terecht wil komen maar mij even later toch in bevind want ik ben er nu toch, zoals de 'geest' mij dat verteld, en ik kan net zo goed even gaan kijken wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te willen gaan bij het zien van al die mensen en een soort van rode vlag moment te ervaren dat ik daar beter niet kan zijn, maar waar ik geen actie op onderneem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de mensenmassa's naar het onbekende te willen lopen en het idee/gevoel te hebben dat ik niet kan vluchten als het onbekende mij niet aanstaat of gevaarlijk lijkt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen controle op mijn situatie uit te oefenen waarbij ik mij niet realiseer dat ik tot op dit punt mijzelf niet heb aangestuurd maar erop uit ben gestuurd door mijn nieuwsgierigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onheilspellend gevoel te ervaren al lopend in de mensenmassa naar een onbekend punt niet wetende wat ik daar zou aantreffen en dit ook fysiek te ervaren maar geen actie neem op de signalen die mijn lijf aan mij afgeeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te beseffen wat ik zie als ik bij het rampgebied aankom en mensen naar beneden zie springen, het is alsof mijn brein het niet kan bevatten en het lijkt alsof het een film is waar ik vanaf mijn bank naar kijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het zijn op een plek waar ik niet hoor te zijn omdat ik de hulp niet kan bieden die nodig is op dat moment, waardoor ik mij teveel voel en egoïstisch door het volgen van mijn nieuwsgierigheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de voltrekking van de ramp als een surreële gebeurtenis waar te nemen en niet diep te willen laten doordringen omdat ik weet dat dit een diepe impact op mij zou kunnen hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van ramptoerist zijn niet kan bevatten wat de gevolgen, van het zien van zo'n ramp op de eerste rij, later in de tijd zullen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik nieuwsgierig ben naar een mogelijk ongeluk ik eerst via internet informatie erover zoek en alleen dan er naartoe ga als ik zeker weet dat ik daar op de plek ook daadwerkelijk iets kan doen en niet als een soort van actie-junk spanning in mijn leven te brengen ten koste van anderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke koppeling of emotie/gevoel/angst die voortkomt uit deze herinnering in het moment aan te pakken, te vergeven en te corrigeren zodat het daar gestopt wordt en geen verder eigenleven meer gaat leiden.

https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... ptoerisme/



User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 15 Oct 2015, 10:28

Dag 381 van 2555: ongeduldig geduldig zijn

Geduldig zijn is niet iedereen gegeven, of anders gezegd niet iedereen geeft zichzelf de ervaring van geduldig zijn. Een grote factor buiten onszelf die ongeduld in de hand werkt, is de maatschappij waar wij deel van zijn. Wachten is in onze nagenoeg 24-uurs maatschappij niet iets dat meer hoeft. "Bestel vandaag voor 22:00 uur en u heeft het morgen al in huis!" We hoeven niet te wachten totdat het weer aardbeientijd is, we kunnen ze het hele jaar rond kopen. Als iemand voordringt in de supermarkt dan vinden we dat onplezierig om nog langer te moeten wachten, er is ons onrecht aan gedaan. Dus ons consumistische leven staat niet meer in het teken van wachten, maar is een directe bevrediging geworden van de verlangens die we in ons hebben, al dan niet geplant door media/retail.

Zodra we iets nieuws willen leren dan vinden we het al snel veel moeite en te lang duren voordat we resultaten zien, daar willen we niet geduldig op wachten en zoeken dan naar een korte weg om tot ons doel te komen. Soms manipuleren we onze werkelijkheid om zo minder geduld op te hoeven brengen, of om niet geconfronteerd te worden met ons ongeduld tijdens het beoefenen van geduld. Volgens het woordenboek is geduld een eigenschap om kalm dingen af te wachten. Dus geduld is wachten zonder emotionele beroering te ervaren. De laatste maanden ben ik mijzelf eens gaan observeren hoe kalm ik ben binnen de eigenschap geduld. Daarnaast ben ik aan de slag gegaan met een veranderingsproces hierin.

Door geduld te onderzoeken kwam ik erachter dat ik meestal alles behalve geduldig en kalm was tijdens het wachten. Het wachten leek haast wel het perfecte moment voor mijn 'geest' om overuren te draaien. In dit wachten vraag ik mij vaak af waarom ik moet wachten, of ik in actie moet komen om het wachten te beëindigen, of neem ik zaken persoonlijk. Zodra ik moet wachten omdat er een tweede partij is waarop ik moet wachten, dan ga ik mijzelf afvragen of ze nog wel geïnteresseerd zijn of dat ik meer druk moet uitoefenen om hen te laten bewegen of om dit beter niet te doen omdat dit indruist tegen mijn eigenbeeld van aardig zijn en geduldig. Zeker als er een tweede partij bij betrokken is komen er meer emoties en gevoelens los dan wanneer ik moet wachten tot bijvoorbeeld een wondje dicht gaat of totdat het eten wat ik maak klaar is. Bij het doen van taken die ik heb bestempeld als "niet leuk" ben ik vaak zeer ongeduldig en hoop ik dat ze snel voorbij gaan, ondanks dat ik mij voorneem met geduld de taak aan te gaan.

Dus ben ik vooral ongeduldig in de dingen die ik doe en ervaar. Die conclusie was even een 180 graden draai toen ik mij dit voor het eerst besefte. Mijn zelfbeeld was er één van: "ik ben een geduldig persoon", maar eigenlijk was ik goed geworden in het overbrengen van geduld naar mijn buitenwereld toe als een actrice. Ik zette een persoonlijkheid neer dat zeer geduldig is, terwijl als iemand iets voor de tweede keer tegen mij zegt, dan meld ik dat meteen en maak ik mijzelf wijs dat ik de ander een dienst bewijs. Achter de schermen voel ik mij door zo'n herhaling teruggetrokken in de tijd door de ander, terwijl ik in wezen graag met zevenmijls laarzen door het leven ga en het liefst zo weinig mogelijk omkijk of geconfronteerd wil worden met wat ik zelf aan gevolgen teweegbreng.

Wachten voelt als gegijzeld worden in de tijd, maar in weze opent zich de mogelijkheid om te reflecteren en gas terug te nemen en iets te leren van de situatie die zich op dat moment voordoet. Steeds meer ga ik het wachten zien als een moment dat ik mijzelf mag geven. Toch is het van belang om te zien dat wachten geen statisch iets is, geen moment van inkakken en niets doen. Wachten is de mogelijkheid creëren tot reflectie en hier in het moment zijn, dus juist heel dynamisch.

Toen ik maanden geleden begon met deze zoektocht naar geduld en wie ik ben binnen geduld, ben ik dingen gaan uitproberen om verandering aan te brengen in mijn ongeduld tijdens het geduldig zijn. Het interessante was dat het eerste wat ik bedacht te doen was het onderdrukken van de ongeduldige gevoelens en emoties die binnenin mij huis hielden als een storm. Kijk, zei ik tegen mijzelf nu ervaar ik kalmte en ben ik in staat om geduldig te zijn. Tegelijkertijd wist ik dat er iets niet klopte en zoals dat met onderdrukken gaat van emoties/gevoelens krijg je het in een andere situatie gewoon weer op je bordje. Dit was dus niet de weg.

Uiteindelijk heb ik een manier gevonden, die ik nog aan het fine tunen ben, waarin ik binnen geduld aanwezig ben en niet vooruit ren of mijzelf passief in dat ene moment houd. Ik probeer aanwezig te zijn en elke beweging binnenin mijzelf die wijst op ongeduld, bekijk ik zonder oordeel en accepteer ik als mijzelf, om vervolgens te kijken waar deze vaak onvrede vandaan komt. Wil ik passief blijven om iets niet onder ogen te zien of wil ik vooruit rennen om iets niet onder ogen te zien. Op deze manier straal ik geduld uit wanneer ik geduld beoefen en niet ongeduld tijdens mijn geduldige toneelstukje, waardoor ik geen frictie veroorzaak binnen en buiten mijzelf.


https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... ldig-zijn/



User avatar
sylvia
Posts: 925
Joined: 14 Jun 2011, 23:02

Re: Sylvia's Tocht naar Leven

Postby sylvia » 19 Nov 2015, 17:31

DAG 382 VAN 2555: HET SPIEGELEN VAN ‘IK WEET HET NIET’ DOOR EEN PAARD

Er zijn van die momenten in ons leven waarop we echt denken dat we het even niet weten. Dit niet weten kan een verschijningsvorm zijn voor verschillende manieren van geen verantwoordelijkheid willen nemen voor onze eigen daden, de gevolgen van onze eigen daden of geen verantwoordelijkheid willen nemen voor het aansturen van onszelf gebaseerd op principes.

We kennen allemaal wel het stopwoord ‘ik weet het niet’ als iemand je iets vraagt en je hebt geen zin om antwoord te geven, over het onderwerp te praten en dus iemand de mond te snoeren met het ‘ik weet het niet’.

Ook kan het zijn dat we echt denken dat we ‘het niet weten’ door als het ware onszelf het slachtoffer hiervan te maken. ‘Ik weet echt niet meer hoe ik verder moet’, in plaats van naar oplossingen te zoeken blijven we hangen in zelfmedelijden. Het is een gebrek aan leiderschap en angst voor het slagen. Dat klinkt wellicht wat vreemd, maar de meeste van ons zijn niet zozeer bang om te mislukken, ook al zeggen we dit wel vaak, we zijn veel banger om te slagen en succes te hebben. Bij succes hebben hoort zelfverantwoordelijkheid en leiderschap en als je iemand bent die dat niet wil nemen dan kan succes zelfs angstaanjagend zijn. Dus wat is er beter om te blijven hangen in het ‘ik weet het niet’ om zo zeker te zijn dat je geen succes gaat behalen?

Nu was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik mijn ‘ik weet het niet’ moment mocht ervaren in het gezelschap van een paard. Met paarden heb ik eigenlijk niet zoveel, ik was nooit een paardenmeisje als kind en ook niet later als vrouw, een paard is een paard voor mij net als alle andere dieren. Mij werd gevraagd het paard met aanwijzingen en aanraken een rondje te laten lopen. Vooraf kwam mijn onzekerheid naar boven, hoe moest ik dit doen ik ben nooit een paardenmeisje geweest. Hoe communiceer ik met een paard? Wat werkt goed en wat moet ik laten? Dus ik stelde zoveel mogelijk vragen vooraf aan de mensen die er in mijn optiek wel verstand van hadden.

Eénmaal in de bak met het paard voelde ik geen angst, maar de onzekerheid of ik het wel goed ging doen en of ik alle tips nog wel wist. Alsof ik eerst zeker wilde weten of ik alles wist en dus goed kon doen zonder het daadwerkelijk uit te proberen. Maar goed daar stond het paard, helemaal klaar voor mij en ik schoot volledig in een ‘ik weet het niet’ moment. Ik zag mijzelf er langzaam inglijden en ik zag mijzelf de strijd aangaan om eruit te komen. Het paard bleef geduldig wachten. Het werd mij duidelijk dat de strijd met mijzelf aangaan niet hetgeen was dat ik nodig had en dat ik mijzelf fysiek moest bewegen of aansporen. Voorzichtig gaf ik het paard een tikje op de bil, nog wat harder en ja het paard ging zowaar lopen. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Wat ik over het hoofd zag was het feit dat hoe veel ik ook overleg in mijn hoofd er daadwerkelijk niets gebeurd, pas als je jezelf aanstuurt en je daadwerkelijk jezelf beweegt in je fysieke werkelijkheid dan pas stuur ik mijzelf aan. Het paard liet mij dit goed zien. Het deed niets zolang ik druk in mijn hoofd bezig was. Want hoe zag ik eruit voor het paard als een stilstaand mens dat niet hier was maar in haar ‘geest’ broeierig aan het bedenken was hoe ze zichzelf vooruit kon helpen.

Dit moment was een geweldige eye opener om te zien dat ik mijzelf niet door denken en het in de ‘geest’ vertoeven uit een ‘ik weet het niet’ moment kan halen. Daarnaast liet het mij zien dat ik mijn eigen leider moet zijn, ben ik dit niet, dan zal er niets gebeuren en blijf ik waar ik ben zonder dat er enige verandering plaatsvindt. Het is echt een aanrader om eens een sessie met een equine assisted coach te doen en een paard jou punten te laten spiegelen waar je aan kan werken.

Het is mij duidelijk, het is fijn om succes te hebben en te ervaren hoe je jezelf hebt aangestuurd in een situatie die je anders wellicht liever met ‘ik weet het niet’ had afgedaan. Succes hebben is dus zelfverantwoordelijkheid nemen voor het krijgen van succes en het behouden van succes in het leven, hoe groot of klein dit ook is.


https://dagboekvoorhetleven.wordpress.c ... een-paard/





Return to “7 Years Journey to Life”

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 8 guests

cron